III Ca 1729/22

Sądy powszechne2022-11-16

Sygnatura

III Ca 1729/22

Data orzeczenia

2022-11-16

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

art. 8a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

Treść orzeczenia

Sygn. akt III Ca 1729/22 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 roku w sprawie z powództwa D. M. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o ustalenie, Sąd Rejonowy dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi w punkcie pierwszym oddalił powództwo, a punckie drugim zasądził od D. M. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 1 817 zł tytułem kosztów procesu. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając orzeczenie w całości. Powód wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, wobec dowolnego przyjęcia, iż pismo pozwanego z dnia 9 grudnia 2021 roku jest „jedynie informacją dla D. M. o wysokości naliczanych opłat od dnia 1 grudnia 2021 r. z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu nr (...) przy ul. (...) r. nr 20” – w sytuacji gdy w treści pisma trzykrotnie wspomina się słowo „czynsz” a Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że niespornie zawarta między stronami umowa najmu lokalu mieszkalnego trwa nadal; II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 18;art. 18 § 1;art. 18 § 2)">art. 18 § 1 i 2 k.c.</a> wobec przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu może przysługiwać od powoda – w sytuacji, gdy przysługuje mu tytuł prawny do spornego lokalu, wobec prawidłowego ustalenia Sądu I instancji, że niespornie zawarta między stronami umowa najmu lokalu mieszkalnego nadal trwa, b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60;art. 65;art. 65 § 1)">art. 60 i 65 § 1 k.c.</a> wobec przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż pismo pozwanego z dnia 9 grudnia 2021 roku „nie zawiera w swej treści żadnego oświadczenia woli” – w sytuacji, gdy można w nim przeczytać słowa o „zmianie czynszu” na kwotę 19,38 zł za 1 m 2, co w połączeniu z faktem że dotychczasowy czynsz był mniejszy i wynosił 10,84 zł za 1 m 2, jednoznacznie oznacza wolę dokonania podwyżki. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i ustalenie nieważności podwyżki czynszu oraz innych opłat za korzystanie z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) r. 20 dokonanej pismem z dnia 9 grudnia 2021 roku. Ewentualnie wniósł o ustalenie, że podwyżka czynszu oraz innych opłat za korzystanie z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) r. 20 dokonana pismem z dnia 9 grudnia 2021 roku jest nieuzasadniona. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy znajdują oparcie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym. Sąd Okręgowy przyjmuje zatem wskazane ustalenia za własne podzielając również ich ocenę jurydyczną, przeprowadzoną w zgodzie z dyrektywami zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wskazać trzeba, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wskazać, że zarzut naruszenia przedmiotowego przepisu może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139). W przedmiotowej sprawie apelujący naruszenie powyższego przepisu opiera na dowolnym, w jego ocenie, braku ustalenia przez Sąd I instancji, iż pismo pozwanego z dnia 9 grudnia 2021 roku informujące o miesięcznych opłatach za lokal pozwala skonstatować, iż strony wiązała umowa najmu, gdyż powyższe pismo stanowi wypowiedzenie wysokości czynszu. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego powyższe ustalenia nie da się wywieść z treści tego pisma. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż już jego tytuł przesądza jedynie o jego informacyjnym charakterze, gdzie w sposób jednoznaczny wskazano, iż jest to „informacja o miesięcznych opłatach za lokal obowiązujących od dnia 01.12.2021”. Ponadto, w przeciwieństwie do wcześniejszego pisma kierowanego do pozwanego z dnia 24 czerwca 2021 roku powyższe pismo posługując się terminem czynsz równolegle odwoływało się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18)">art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r.</a> normującego kwestie odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. W przywołanym przepisie, a konkretnie w ust. 2 zdanie pierwsze wysokość odszkodowania została powiązana z wysokością czynszu, gdyż miało ono odpowiadać wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu, co uzasadniało udzieloną w tym piśmie pozwanemu informację o zmianie wysokości stawki czynszu za posiadany bez tytułu prawnego lokal, którą właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu tego lokalu. Powyższe w sposób jednoznaczny przesądza więc o tym, iż powyższego pisma nie można traktować jako wypowiadającego obowiązującą pozwanego stawkę czynszu, a zatem wniosek Sądu I instancji, iż powyższe pismo nie świadczy o trwaniu pomiędzy stronami umowy najmu jest w pełni logiczny, podlega ochronie w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Mając na względzie powyższe, przy braku innych dowodów świadczących o trwaniu pomiędzy stronami umowy najmu, należy również uznać, iż Sąd I instancji nie naruszył też przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji naruszył przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 18)">art. 18 k.c.</a>, który reguluje kwestie braku zgody na dokonanie czynności prawnej przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych nie mającą znaczenia w przedmiotowej sprawie. Nawet jeśliby przyjąć, co nie wynika z treści apelacji, iż chodzi o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18)">art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r.</a> to i tak nie można mówić o jego naruszeniu w kontekście rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż żądanie powoda zostało oparte o art. 8a ust. 4 i 5 przywołanej ustawy. Powód jednakże, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie jest legitymowany do formułowania żądań kwestionujących zasadność podwyżki czynszu w oparciu o wskazany przepis, gdyż nie wykazał, że ze stroną pozwaną wiąże go umowa najmu. Na powodzie natomiast spoczywał ciężar udowodnienia istnienia stosunku prawnego między stronami, któremu nie sprostał. Również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.c.</a> należy uznać za bezzasadny. Za powyższym przemawiają te same względy, które skutkowały brakiem podstaw do przyjęcia w oparciu o treść pisma z dnia z dnia 9 grudnia 2021 roku, iż strony wiąże umowa najmu. Z treści przedmiotowego pisma w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż ma ono jedynie na celu poinformowanie powoda o wysokości czynszu, jaki pozwany uzyskałby przy najmie lokalu zajmowanego przez powoda. Poza względami wskazanymi już wyżej o informacyjnym charakterze pisma świadczy też brak podpisu pod jego treścią. Dokonanie jednostronnej czynności prawnej w formie pisemnej wymaga utrwalenia treści oświadczenia woli w dokumencie i opatrzenia go własnoręcznym podpisem przez oświadczającego, którego pod pismem z dnia 9 grudnia 2021 nie ma. Już tylko z tych przyczyn treść powyższego pisma nie może być uznana za oświadczenie woli pozwanego i mu przypisana – nie może więc naruszać przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60;art. 65)">art. 60 i 65 k.c.</a> Z tych też względów, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zakwestionowania poprawności zaskarżonego wyroku i w związku z tym, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację powoda jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 10 pkt. 4;art. 391 § 10)">pkt 4) i § 10</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 10 ust. 1)">ust. 1</a>. pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz. U. 2018. 265). Na koszty te złożyła się kwota 900 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanego w postępowaniu apelacyjnym. </div>