II SA/Łd 431/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 marca 2022 r. nr 55/2022 znak GPB-III.7721.32.2021 AN/AS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu hal produkcyjno – magazynowo – usługowych oddala skargę. dc UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2022 r., nr 55/2022, znak: GPB-III.7721.32.2021, Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351) oraz art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 606/2020 z dnia 30 grudnia 2020 r., znak: AiB.6740.566.2020.J.N, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę obejmującego budowę zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zapleczem socjalno-biurowym dla I etapu inwestycji w zakresie budowy: hali produkcyjno-magazynowo-usługowej nr I z częściami socjalno-biurowymi oraz częściami pomieszczeń technicznych wraz z instalacjami wew., w tym instalacją gazową (realizacja w dwóch etapach [...] i [...]); zbiornika wody pożarowej wraz z budynkiem pompowni; budynku portierni; doziemnej instalacji wody wraz z instalacją hydrantową, doziemnej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z wpustami i urządzeniami i urządzeniami towarzyszącymi; zbiornika retencyjno-chłonnego wraz z odprowadzeniem wód opadowych ze zbiornika retencyjno-chłonnego do rowu; doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej do trzech szczelnych zbiorników bezodpływowych; doziemnej instalacji gazowej; doziemnej instalacji elektrycznej 15 kV oraz 0,4 kV; utwardzenia terenu dla potrzeb komunikacji pieszej i kołowej (drogi, chodniki, parkingi i place manewrowe); ścian oporowych, w miejscowości W., na terenie gminy B. (dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), przeniesioną na podstawie decyzji nr 10/P/2021 Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 15 marca 2021 r., znak: AiB.6740.566.2020.J.N., na rzecz P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jak wynika z akt sprawy, decyzją nr 606/2020 z dnia 30 grudnia 2020 r. Starosta Łódzki Wschodni zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu hal produkcyjno-magazynowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zapleczem socjalno-biurowym dla I etapu inwestycji w ww. zakresie, na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w m. W., na terenie gminy B.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej jako: "Spółka), która nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania przez organ I instancji. W odwołaniu w szczególności podniesiono, iż z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzonej w postępowaniu Wójta Gminy B. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji wynika, że budowa i funkcjonowanie projektowanych obiektów będzie skutkowała emisją różnego rodzaju spalin, pyłów PM i hałasu. Tym samym zdaniem Spółki, Starosta Łódzki Wschodni błędnie przyjął, iż nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, czym dopuścił się naruszenia przywołanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) i przepisów postępowania administracyjnego (art. 10 § 1, art. 61 § 4, 78 § 1, art. 81 i art.109 § 1 k.p.a.). Dla objęcia nieruchomości obszarem oddziaływania wystarczające jest samo potencjalne oddziaływanie na tę nieruchomość, mieszczące się w granicach normy prawa, zatem przymiot strony nie jest zależny od tego, czy dane oddziaływanie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu jego występowania. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Spółka jest właścicielką nieruchomości nr ewid. [...], położonej w odległości 81,05 m od terenu inwestycji, której realizacja rodzi także ryzyko naruszenia stosunków wodnych w jej sąsiedztwie. Ponadto, aktualnie działka wykorzystywana jest na cele rolnicze, a budowa i funkcjonowanie planowanych obiektów będzie skutkować emisją spalin, pyłów, hałasu i być może naruszeniem stosunków wodnych, co wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 24 lutego 2021 r., nr 62/2021 r., znak: GPB-III.7721.32.2021.AN, umorzył postępowanie odwoławcze z tego powodu, że Spółka nie ma przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 października 2021 r., sygn. II SA/Łd 261/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 lutego 2021 r., nr 62/2021, znak: GPB-III.7721.32.2021 [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Łódzki wskazaną na wstępie decyzją z dnia 18 marca 2022 r. ponownie umorzył postępowanie odwoławcze. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, że kwestia zachowania terminu do wniesienia odwołania została rozstrzygnięta w postępowaniu zakończonym decyzją nr 62/2021 Wojewody Łódzkiego z dnia 24 lutego 2021 r. Organ I instancji nie uznał Spółki za stronę postępowania, a zatem nie doręczył jej wydanej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 606/2020 z dnia 30 grudnia 2020 r. w momencie złożenia odwołania nie była ostateczna. Stronom postępowania (posiadającym ten przymiot w postępowaniu I instancji) decyzja została doręczona w dniu 4 stycznia 2021r. Odwołanie Spółki zostało nadane w dniu 13 stycznia 2021 r., zatem w dacie składania odwołania przez Spółkę decyzja organu I instancji nie była ostateczna, zatem odwołanie wpłynęło w terminie otwartym dla stron postępowania. Wojewoda Łódzki podkreślił, że zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a., tylko strona postępowania może złożyć odwołanie od decyzji I instancji. Organ odwoławczy jest zobowiązany do zbadania, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania. Przechodząc do oceny kwestii interesu prawnego Spółki Wojewoda, odwołując się uprzednio do treści art. 28 k.p.a. wyjaśnił, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, w sprawie bezspornym jest fakt, iż nieruchomość nr ewid. [...], w m. W., stanowi własność Spółki, która przedłożyła w tym zakresie stosowne dokumenty. Z wydruku z portalu Geoportal oraz analizy w zakresie usytuowania działki Spółki względem terenu objętego pozwoleniem na budowę wynika, że projektowana inwestycja położona jest po przeciwnej stronie drogi w stosunku do nieruchomości Spółki (projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje swym zasięgiem tej działki). Odległość niezabudowanej nieruchomości Spółki od projektowanej hali nie została zwymiarowana w projekcie budowlanym i wynosi ok. 80 m. Planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę zespołu hal produkcyjno- magazynowo-handlowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym w miejscowości W., na terenie gminy B. (dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Sprawa dotyczy pierwszego etapu inwestycji (etap [...] i [...], czyli hala nr I wraz z infrastrukturą towarzyszącą), przy czym każdy etap będzie zawierał wszystkie elementy niezbędne do samodzielnego funkcjonowania danego obiektu. Etapowanie inwestycji jest zgodne z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych. Powierzchnia planowanego przedsięwzięcia łącznie ma wynosić 207 830 m2, w ramach I etapu - 124 276 m2, powierzchnia zabudowy to ok. 99 000 m2, powierzchnia zabudowy I etapu - 54 797,9 m2, powierzchnia utwardzeń łączna – 67 000 m2, I etapu – 42 759,5 m2, powierzchnia biologicznie czynna łącznie – ok. 41 830 m2, I etapu – 26 718,6 m2. Teren inwestycji położony jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu W., w gminie B." (Dz.Urz.Woj.[...]. poz. 4610) i znajduje się w jednostce urbanistycznej 1P/U/UC – tereny produkcji, usług komercyjnych, handlu wielkopowierzchniowego (§ 6 ust. 1 pkt 3 lit. b). Projektowana inwestycja będzie źródłem emisji do środowiska w rozumieniu art.3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Powyższe wynika także z decyzji Wójta Gminy B. znak: GPS.6220.1.2019.[...] z dnia 10 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż planowane przedsięwzięcie realizowane zgodnie z rozwiązaniami wynikającymi z raportu oddziaływania na środowisko spowoduje, iż nie będzie to jednak emisja ponadnormatywna. W ocenie organu odwoławczego, sam fakt wystąpienia emisji do środowiska w związku z realizacją i funkcjonowaniem obiektów objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, nie jest równoznaczny z możliwością uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony. Zarówno Spółka, jak i poprzednie właścicielki nieruchomości nr ewid. [...], nie zostały uznane za strony postępowania w sprawie wydania decyzji Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach, co zostało następnie potwierdzone stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Ustalenie stron postępowania o wydanie decyzji środowiskowej odbywa się na innej podstawie prawnej niż ustalenie stron w sprawie pozwolenia na budowę, jednak krąg stron postępowania zakończonego decyzją środowiskową, z racji jego specyfiki, jest w praktyce zawsze szerszy. Następnie ustosunkowując się do podnoszonej przez Spółkę kwestii toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wojewoda stwierdził, że ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 18 sierpnia 2020 r. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 765/20, oddalił skargę Spółki na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która w sposób całościowy uwzględnia właściwe przepisy z zakresu ochrony środowiska, wynika, że analiza dokumentacji wykazała, że po zastosowaniu działań minimalizujących opisanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i wskazanych w decyzji dotrzymane zostaną standardy jakości środowiska, a inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, tak więc w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia, ani jego funkcjonowania na działce tej nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska. Ponadto, działka nr ewid. [...] nie znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko ogranicza się do emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz do oddziaływania akustycznego. Szczegółowe dane w tym zakresie zostały przedstawione w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz w jego załącznikach: nr 18 (wyniki analizy zanieczyszczeń do powietrza) oraz nr 19 (wyniki analizy propagacji hałasu). W dalszej kolejności Wojewoda, odnosząc się do emisji substancji do powietrza, wyjaśnił, że powołane materiały wskazują na brak oddziaływania w zakresie emisji zanieczyszczeń poza terenem realizacji przedsięwzięcia (z wyjątkiem emisji pyłu zawieszonego PM 2,5), co potwierdzają m.in.: rysunki izolinii stężeń benzenu i tlenków azotu, wchodzące w skład załącznika nr 18 do ww. raportu. Z akt sprawy wynika, że w 2018 roku w miejscowości W. na terenie objętym inwestycją średnioroczna wartość stężenia zawieszonego pyłu PM 2,5 wyniosła 21 µg/m3. Wobec takiej wartości zanieczyszczeń dla pyłu PM 2,5, w odniesieniu do obowiązującej od 1 stycznia 2020 r. nowej wartości dopuszczalnej wynoszącej 20 µg/m3, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, organ właściwy w sprawie decyzji środowiskowej uznał, że przedsięwzięcie lokalizowane jest na obszarze, na którym już obecnie przekroczone zostały standardy jakości powietrza (niezależnie od realizacji inwestycji). Ponadto, stężenie średnie pyłu zawieszonego PM 2,5, również przedstawione na rysunku izolinii wraz z ww. schematami, pozwala na stwierdzenie, iż budowa ww. obiektów nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego stężenia pyłu PM 2,5 na działce skarżącej nr ewid. [...]. Analizując projekt budowlany w powyższym zakresie Wojewoda Łódzki dostrzegł, że przewiduje on przed rozpoczęciem funkcjonowania przedsięwzięcia, dokonanie przez inwestora, na terenie gminy B., w sołectwie W. lub w sąsiadującym sołectwie, wymianę pieca węglowego (lub innego) na piec (kocioł) niskoemisyjny, gwarantujący dotychczasową redukcję emisji pyłu zawieszonego PM 2,5 w ilości min. 15 kg/rok – stosownie do wymogu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Organ odwoławczy nie podzielił przekonania Spółki, iż budowa i funkcjonowanie inwestycji doprowadzi do zwiększenia zanieczyszczenia powietrza na pobliskim obszarze, na którym już zostały przekroczone standardy jakości powietrza, w tym również na jej działce (wymiana pieca przez inwestora nie musi być dokonana w bliskiej odległości od działki Spółki). W takim celu decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych nałożyła na inwestora obowiązek wymiany jednego z pieców na pobliskim terenie, co zostało przewidziane w projekcie budowlanym (str. 41), by przekroczenie istniejącego już obecnie poziomu zanieczyszczeń, nie nastąpiło. Przechodząc następnie do kwestii oddziaływania akustycznego spornej inwestycji Wojewoda Łódzki wskazał, że zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poziom hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie powinien przekraczać 50 dB w ciągu dnia oraz 40 dB w ciągu nocy. Nieruchomość Spółki zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla terenów tych, w § 15 pkt 1 i 2 planie miejscowym ustalono przeznaczenie podstawowe jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz przeznaczenie dopuszczalne uzupełniające - nieuciążliwe usługi towarzyszące niezakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transformatorowe. Tym samym poziom hałasu na terenie działki Spółki nie powinien przekraczać wskazanych poziomów. Źródłami hałasu w przypadku inwestycji są, zgodnie z ww. raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (str. 46 – 57): - kubaturowe źródła hałasu – hala produkcyjno-magazynowo-usługowa oraz pompownia p.poż.; - punktowe źródła hałasu – m.in. wentylatory dachowe, urządzenia wentylacyjne i chłodnicze, agregaty wody lodowej; - liniowe źródła hałasu – pojazdy obsługujące planowane przedsięwzięcie i poruszające się na terenie zakładu. Wojewoda podkreślił, że z map akustycznych (pora dzienna i pora nocna), wchodzących w skład załącznika nr 19 do ww. raportu wynika, że hala i związana z nią działalność nie spowoduje naruszenia wymagań akustycznych ww. rozporządzenia. Działka Spółki nie znajduje się bowiem w zasięgu wrysowanych izolinii określających występowanie hałasu na poziomie o wartościach wyższych od dopuszczalnych 50 dB dla pory dziennej oraz 40 dB dla pory nocnej. Ponadto, projekt budowlany przewiduje m.in. zaprojektowanie budynków hal o izolacyjności akustycznej ścian zewnętrznych i dachu wynoszącej min. 20 dB, budynku przepompowni – min. 23 dB. Wokół dachu przewiduje attykę o wysokości 0,5 m, z płyty elewacyjnej wykonanej z blachy i wypełnionej PIR lub materiałem podobnym. Przewidziano źródła emisji hałasu zgodnie z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych, określonych maksymalnie na str. 7 (str. 40 projektu budowlanego). Spółka wskazuje na rolnicze wykorzystywanie działki i w tym zakresie podnosi zastrzeżenia co do wpływu inwestycji na możliwość użytkowania tej nieruchomości, co tym bardziej eliminuje hałas (nawet zwiększony, choć nieprzekraczający obowiązujących norm), jako czynnik powodujący, na podstawie obowiązujących przepisów odrębnych, ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zdaniem organu odwoławczego, skutki funkcjonowania inwestycji na działce, jak hałas, nie decydują o statusie strony postępowania właścicieli działek na nie narażonych. Immisje o charakterze akustycznym (hałas) nie stanowią źródła interesu prawnego, ponieważ co do zasady są dozwolone, jednakże zakłócenia te nie powinny jednak przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 kodeksu cywilnego). W praktyce przy ustalaniu "przeciętnej miary" należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W ocenie organu odwoławczego, samo podniesienie argumentu, że inwestycja powoduje immisje o charakterze akustycznym nie jest wystarczające do przyznania jej interesu prawnego. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, iż hałas związany z inwestycją przekracza dozwolone normy i wynika z innej niż normalna, właściwa dla tego typu obiektu, eksploatacja. Ponadto, przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie upoważnia do posługiwania się kategoriami ogólnymi, ale wymaga wyraźnego sprecyzowania przepisu prawa wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki Spółki ze względu na powstanie projektowanej inwestycji. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. W praktyce, przy ustalaniu "przeciętnej miary" należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Zatem samo podniesienie argumentu, że inwestycja będzie powodowała immisje pośrednie, nie jest wystarczające do przyznania interesu prawnego. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń, czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Reasumując Wojewoda Łódzki stwierdził, że strona musi wykazać, że inwestycja wiąże się z wystąpieniem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki. Wojewoda podkreślił przy tym, że w sprawie chodzi o obiekt magazynowo-produkcyjno-handlowy usytuowany na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym, jako tereny o przeznaczeniu: produkcji, usług komercyjnych, handlu wielkopowierzchniowego. Natomiast działka Spółki znajduje się na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz z przeznaczeniem uzupełniającym w postaci nieuciążliwych usług towarzyszących, niezakłócających funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transformatorowe, a wykorzystywana jest na cele rolnicze. W ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw, zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym, do przyjęcia, iż immisje pochodzące z terenu inwestycji będą przekraczały przeciętną miarę, właściwą dla tego rodzaju obiektu, umiejscowionego na terenie przeznaczonym, zgodnie z planem miejscowym, do sytuowania takich właśnie inwestycji, przy uwzględnieniu obecnego i możliwego przeznaczenia nieruchomości Spółki. Wbrew twierdzeniom Spółki można zlokalizować punktowe źródła hałasu w projekcie budowlanym, gdyż źródła te w postaci: wentylatorów dachowych, urządzeń wentylacyjnych i chłodniczych, agregatów wody lodowej, muszą być ujęte w stosownych częściach projektu budowlanego, np. w "Branży sanitarnej" projektu budowlanego, tom 3, opisana jest instalacja wentylacji, instalacja chłodzenia (lokalizację wentylatorów pokazano w części graficznej opracowania). Z kolei odnosząc się do zarzutu możliwego naruszenia stosunków wodnych w sąsiedztwie działki skarżącej, Wojewoda wyjaśnił, iż decyzją Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu, znak: PO.ZUZ.5.421.460m.2020.PŁ, z dnia 10 września 2020 r. udzielono inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające m.in.: na wykonaniu urządzeń wodnych oraz na usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych pochodzących z terenu inwestycji. Zarówno z ww. decyzji, jak i z załączonego projektu budowlanego (w szczególności z planu sytuacyjnego branży sanitarnej), wynika, że w ramach inwestycji przewiduje się budowę kanalizacji deszczowej, która będzie kierować wody opadowe/roztopowe do projektowanego zbiornika retencyjnego, a następnie do rowu melioracyjnego, znajdującego się na południe od planowanej hali produkcyjno-magazynowo-usługowej. Na projektowanym kanale deszczowym odprowadzającym wody do rowu zamontowany będzie regulator przepływu o przepustowości maksymalnej 50 1/s. Powyższe roboty zostaną wykonane w taki sposób, by nie zakłócić normalnej pracy urządzenia, by nie został zakłócony normalny przepływ wody w rowie. Wody deszczowe z dachów będą sprowadzane przez wewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej systemową podciśnieniową WAVIN QUCK STREAM, wody deszczowe z projektowanego placu przejmowane będą przez kanalizację deszczową z rur PE, PP i PVC SN8. Studnie będą posiadać izolację zewnętrzną zabezpieczającą przed infiltracją wód gruntowych. Maksymalny obliczony zrzut do kanalizacji zbiorczej wód opadowych będzie wynosił 63315 m3/rok, w przypadku wystąpienia opadu nawalnego odprowadzane będzie do kanalizacji zbiorczej 1,151 m3/s. Przed dopływem "brudnych" wód deszczowych zostanie umieszczony separator charakteryzujący się przepływem nominalnym równym 80 1/s i maksymalnym 800 1/s. Przed odpływem wód deszczowych do rowu ze zbiornika zostanie zamontowany regulator przepływu. W oparciu o zgromadzoną dokumentację organ odwoławczy stwierdził, iż realizacja inwestycji nie narusza stosunków wodnych, gdyż została zaprojektowana odpowiednia zewnętrzna kanalizacja deszczowa na terenie i odpływ do rowu melioracyjnego, ponadto nie zmienia ona kierunku spływu wód opadowych z terenu inwestora ze szkodą dla gruntów sąsiednich, zwłaszcza dla położonego ok. 80 m na zachód gruntu Spółki. Spółka poza stwierdzeniem, że inwestycja powoduje ryzyko naruszenia stosunków wodnych nie przedłożyła żadnych dowodów, które potwierdziłyby tego rodzaju okoliczność. W zakresie zaopatrzenia w wodę planowana jest rozbudowa sieci wodociągowej, zgodnie z porozumieniem zawartym przez inwestora z Gminą B., którego przedmiotem jest zapewnienie inwestorowi dostępu do sieci wodociągowej oraz obejmuje ustalenie warunków budowy tej sieci przez inwestora i przekazanie jej Gminie B.. W związku z powyższym, Wojewoda nie dostrzegł żadnego przepisu prawnego, który w odniesieniu do przeanalizowanej kwestii, wprowadzałby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działki należącej do Spółki, w związku z powstającą inwestycją. Odnosząc się do zarzutu Spółki zawartej w uzupełnieniu skargi do Sądu, iż projekt budowlany nie zawiera opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego oraz projektu geotechnicznego, Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z § 3 ust. 1 i 3, § 4 ust. 1 i 4, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. poz. 463), kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części, określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Ustalenie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in.: na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, a geotechniczne warunki posadawiania przedstawia się w formie opinii geotechnicznej (wszystkie kategorie geotechniczne) oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego (kategoria II i III geotechniczna). Kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej, w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Z projektu budowlanego wynika, iż dla inwestycji opracowano opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Wnioski i zalecenia z powyższych dokumentów zostały zamieszczone na str. 52-53 projektu budowlanego, określającej warunki hydrogeologiczne inwestycji. Na podstawie badań geotechnicznych i założeń projektowych przyjęto, iż obiekt zalicza się do II kategorii geotechnicznej, a warunki gruntowe zaliczono do prostych. Wojewoda wskazał przy tym, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb: wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W świetle obowiązujących przepisów sama opinia geotechniczna, dokumentacja badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny nie są częścią projektu budowlanego, nie ma obowiązku dołączenia ich do projektu. Organ architektoniczno-budowlany wzywa do ich przedłożenia jedynie w razie wątpliwości, co do zapisów projektu budowlanego, odnoszących się do kwestii objętych tymi dokumentami. Sprawdzeniu w przedmiotowym postępowaniu podlegały tylko te aspekty projektu budowlanego, które mogły wpłynąć na ustalenie przymiotu strony Spółki. Następnie Wojewoda przechodząc do analizy oddziaływania inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie) wyjaśnił, że ze względu na znaczną odległość od działki Spółki (ok. 80 m od granicy działki inwestycyjnej do granicy działki Spółki), projektowana hala wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem na działce Spółki (§ 13 ust. 1 rozporządzenia), ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 rozporządzenia). Cytując treść § 13 ust. 1 i 2 oraz § 57 i 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia, Wojewoda stwierdził brak oddziaływania, bez względu nawet na fakt, czy mieści się w określonych przez ww. przepisy granicach. Z uwagi na odległość ok. 80 m od granicy działki inwestycyjnej do granicy działki Spółki, uwzględniając wysokość budynków (12,31 m) oraz możliwe zagospodarowanie działki Spółki w przyszłości, zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z planu miejscowego, nie ma możliwości zacieniania lub przesłaniania przez inwestycję, przyszłych ewentualnych budynków, a nawet samej działki. Ponadto, zdaniem Wojewody, nieruchomość Spółki nie znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), gdyż zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Pomijając, iż zasada z ust. 1 została w sprawie zachowana, ewentualne wyjątki od niej wpływają na status tylko działki sąsiedniej, którą działka Spółki nie jest. W ocenie Wojewody, sporna inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 rozporządzenia) na terenie działki Spółki, gdyż określone w przepisie odległości między budynkami, z uwagi na ochronę przeciwpożarową, są zawsze mniejsze niż sama odległość między granicą działki inwestora, a granicą działki Spółki. Zgodnie z projektem budowlanym, budynek hali jest budynkiem wolno stojącym, jednokondygnacyjnym, średniowysokim. Najmniejsza odległość od granicy działki to 20 m, brak budynków w otoczeniu obiektu. Cała hala produkcyjno-magazynowa posiada gęstość obciążenia ogniowego – PM Q>4000 MJ/m2. Oddzielną strefę stanowi: 2 stacje trafo, pomieszczenia obsługi obiektu, 2 aneksy parterowe biurowo-socjalne oraz 2-kondygnacyjny aneks biurowo-socjalny. Obiekt podzielony jest na 10 stref pożarowych. Na tej podstawie Wojewoda stwierdził, iż nie ma możliwości oddziaływania na działkę Spółki spornego obiektu, gdyż dopuszczalna odległość między budynkami (w przypadku działki Spółki; ewentualnie powstałymi w przyszłości) zawsze będzie dużo większa, niż wymagane odległości. Nie ma więc żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki z uwagi na sporną inwestycję, przy uwzględnieniu wymogów ochrony przeciwpożarowej. Wojewoda stwierdził przy tym, że inwestycja nie pozbawia nieruchomości Spółki również dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Dostęp do drogi posiada nieruchomość w postaci ul. [...], wraz z powstaniem projektowanych hal nie zmienią się warunki dostępu do pozostałych mediów. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes tego podmiotu, a jedynie, czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Odnosząc się do powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie można mówić o interesie prawnym, który przysługiwałby Spółce. W ocenie Wojewody, konkluzja Spółki, że budowa i funkcjonowanie inwestycji będą skutkowały emisją pyłów i spalin, hałasem, a "być może" również naruszeniem stosunków wodnych, co "z pewnością" wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ewid [...] zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, tj. wykorzystywaniem na cele rolnicze, jest nie do przyjęcia. Nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że istniejący już obecnie (przed powstaniem inwestycji) poziom zanieczyszczeń ulegnie pogłębieniu, przy realizacji przez inwestora odpowiednich zaleceń, przewidzianych w projekcie budowlanym. Trudno też przyjąć niedogodność w postaci zwiększonego hałasu, lecz nieprzekraczającego "przeciętnej miary", a uniemożliwiającą realizację w szczególności celów rolniczych, ale także innej formy zagospodarowania działki zgodnej z planem miejscowym. Poza przypuszczeniami Spółki, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia stosunków wodnych. Działka Spółki nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wyznaczonym także o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody, Spółka nie wykazała również swego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. nie wykazała, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania, należącej do niej nieruchomości, będzie niedopuszczalny - w świetle przepisów prawa - wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Argumentacja przywołana w odwołaniu, a dotycząca uciążliwości związanych z realizacją inwestycji polegających na immisjach w postaci hałasu, pyłów - według Wojewody - nie może być podstawą do uznania, iż należąca do Spółki działka znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Spółka może skorzystać ze środków prawnych przysługujących z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 w zw. z art.144 Kodeksu cywilnego). Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tym samym skutki związane z realizacją spornej inwestycji, takie jak immisje, nie przesądzają o statusie strony. Immisje pośrednie, na które powołuje się Spółka, nie mogą być źródłem interesu prawnego. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu Prawa budowlanego. Okoliczność, iż na danej nieruchomości odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Końcowo Wojewoda zwrócił uwagę, że dla oceny przymiotu strony, nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ustawodawca dokonał zmiany prawa mającej na celu ograniczenie kręgu stron w postępowaniach dotyczących pozwoleń na budowę, czego wyrazem jest znowelizowana treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, w obecnym brzmieniu przepisu, przez obszar oddziaływania inwestycji należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepis art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego w brzmieniu zacytowanym powyżej został wprowadzony do systemu prawa na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Niniejsze postępowanie - jak wskazał Wojewoda - toczy się na podstawie Prawa budowlanego w brzmieniu przed wprowadzeniem ww. nowelizacji, lecz jej wprowadzenie stanowi, w ocenie organu, wskazanie przez ustawodawcę kierunku interpretacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przy ustalaniu statusu strony postępowania. Wojewoda podkreślił, że Spółka nie wykazała jakichkolwiek konkretnych ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości nr ewid. [...] spowodowanych kwestionowaną decyzją, wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Za niewystarczające Wojewoda uznał subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości, że ma on interes uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają bowiem określonemu podmiotowi legitymację procesową strony. Nieruchomość Spółki nie znajduje się zatem w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji wynikającym z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stąd - zdaniem Wojewody - Spółka nie ma przymiotu strony postępowania. Z uwagi na powyższe Wojewoda za bezzasadne uznał także zarzuty odwołania wskazujące na naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 78 § 1, art. 81 i art. 109 § 1 k.p.a., bowiem naruszenia te mogą nastąpić w stosunku do strony postępowania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wskazała na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku poz. 471) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organy obu instancji i niezasadne uznanie, że nieruchomość Spółki nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, który zamierza wybudować inwestor, w następstwie czego Spółka błędnie nie została uznana za stronę postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja; b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ drugiej instancji i błędne ustalenie, że: - inwestycja w razie jej realizacji zgodnie z rozwiązaniami wynikającymi z raportu oddziaływania na środowisko nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji do środowiska; - zanieczyszczenia, które zostaną wprowadzone do powietrza w związku z realizacją inwestycji, nie wpłyną na jakość powietrza, poziom hałasu i stosunki wodne na nieruchomości Spółki, w następstwie czego organ drugiej instancji niezasadnie uznał, iż Spółka nie jest stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja; c) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ drugiej instancji i umorzenie postępowania odwoławczego z powodu błędnego uznania, że wskazane postępowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ zostało one zainicjowane odwołaniem Spółki, która nie jest stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja, podczas gdy Spółka powinna zostać uznana za stronę tego postępowania, w związku z czym przysługiwało jej uprawnienie do wniesienia odwołania, a postępowanie odwoławcze zainicjowane jej odwołaniem nie było bezprzedmiotowe, więc nie powinno ono było zostać umorzone; d) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i pozbawienie Spółki w związku z błędnym uznaniem, że nie jest ona stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja, możliwości udziału w tym postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; e) art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i niezawiadomienie Spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja, w związku z błędnym uznaniem, że nie jest ona stroną tego postępowania, w następstwie czego została ona pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji; f) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i uniemożliwienie Spółce w związku z błędnym uznaniem, że nie jest ona stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja, składania w tym postępowaniu wniosków dowodowych, co uniemożliwiło jej obronę swych praw; g) art. 81 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i poczynienie w sprawie ustaleń faktycznych oraz wydanie na ich podstawie decyzji, mimo że wskutek błędnego uznania, iż Spółka nie jest stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja, nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Ponadto strona skarżąca wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego mające wypływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 w zw. z art.33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego ani projektu geotechnicznego, w związku z czym organ pierwszej instancji powinien był wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie ww. dokumentów w wyznaczonym terminie, a w razie niezłożenia ich przez inwestora w tym terminie, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych względów Spółka, podtrzymując w uzasadnieniu dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawę rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art.4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanego przepisu wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19(...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 6 września 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy niniejszego postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony i uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni w drodze zarządzenia z dnia 14 października 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony i uczestnicy postępowania zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i mieli możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 6 września 2022 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Spór prawny zainicjowany wniesieniem skargi w kontrolowanej sprawie sprawdza się do kwestii prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "P." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Zdaniem skarżącej Spółki, przysługuje jej przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, organy orzekające w sprawie błędnie bowiem przyjęły, że nieruchomość stanowiąca jej własność (położna w W., działka nr [...]) nie znajduje się obszarze oddziaływania obiektu, który zamierza wybudować inwestor w niniejszej sprawie. Z kolei w ocenie organu, dokonana ocena okoliczności podnoszonych przez skarżacą w kontekście opisanych przez nią ograniczeń, nie daje podstaw do przyjęcia, iż skarżącej przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nieruchomość skarżącej nie znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji wynikającym z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zmierzając do rozstrzygnięcia tak kształtujacego się sporu między stronami przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z powołanym art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Na tle tego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a sytuacja ta wystąpi m. in. wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot niebędący stroną (vide: np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 179, R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas [w:] K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W. Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowanie administracyjne, sądowoadministracyje i egzekucyjne, Warszawa 2013, s. 103, a także wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 50 i wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., I SA 980/98, dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA" ). Przypomnieć przy tym należy, że niniejsza sprawa stanowiła już przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 261/21, uchylił zaskarżoną wcześniejszą decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 lutego 2021 r., nr 62/2021, umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 30 grudnia 2020 r., nr 606/2020. W wyroku tym Sąd wskazał, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ będzie musiał ocenić, czy np. powoływanie się na prawo własności (art. 140 k.c.) wyczerpuje w okolicznościach tej sprawy przesłankę z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane odnoszącą się do "przepisów odrębnych", które służą wyznaczeniu terenu w otoczenia obiektu budowlanego na potrzeby ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Przy udzielaniu pozwolenia na budowę uwzględnieniu wymagają bowiem uzasadnione interesy osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlanego. Jednocześnie Sąd w wyroku tym wskazał, że organ administracji dokona oceny dokumentacji projektowej złożonej przez inwestora w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sprawdzi rozwiązania projektowe, m.in. w kontekście wymagań ochrony środowiska. Wyniki poczynionych ustaleń oraz dokonaną ocenę przedstawi w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art.107 § 3 k.p.a. Mając zatem na uwadze powyższe, uwzględniając zarazem wiążący charakter regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a., przyjąć należy, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia prawidłowości uznania przez organ odwoławczy, iż skarżąca Spółka nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji, co tym samym miało uzasadniać umorzenie postępowania odwoławczego wszczętego wniesionym przez skarżącą odwołaniem. Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że nieruchomość nr ewid. [...], w m. W., stanowi własność skarżącej, która przedłożyła w tym zakresie stosowne dokumenty (wydruk elektronicznej księgi wieczystej nr [...]). Z załączonego przez skarżącą wydruku z portalu Geoportal oraz analizy w zakresie usytuowania działki skarżącej względem terenu objętego pozwoleniem na budowę wynika, iż projektowana inwestycja położona jest po przeciwnej stronie drogi w stosunku do nieruchomości skarżącej (projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje swym zasięgiem tej działki). Odległość niezabudowanej nieruchomości skarżącej od projektowanej hali nie została zwymiarowana w projekcie budowlanym – i jak wynika z analizy organu odwoławczego - jest to odległość ok. 80 metrów. Planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę zespołu hal produkcyjno-magazynowo–handlowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zapleczem biurowo-socjalnym w miejscowości W., na terenie gminy B. (dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), opracowanie dotyczy I etapu inwestycji (etap [...] i [...] czyli hala nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą), przy czym każdy etap będzie zawierał wszystkie elementy niezbędne do samodzielnego funkcjonowania danego obiektu. Etapowanie inwestycji, jak wynika z zaskarżonej decyzji, jest zgodne z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych. Powierzchnia planowanego przedsięwzięcia łącznie ma wynosić 207 830 m2, w ramach I etapu - 124 276 m2, powierzchnia zabudowy to ok. 99 000 m2, powierzchnia zabudowy I etapu - 54 797,9 m2, powierzchnia utwardzeń łączna – 67 000 m2, I etapu – 42 759,5 m2, powierzchnia biologicznie czynna łącznie – ok. 41 830 m2, I etapu – 26 718,6 m2 (zgodność z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych). Jednocześnie z akt sprawy wynika, że teren inwestycji położony jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu W., w gminie B." (Dz.Urz.Woj.[...]. poz. 4610) i znajduje się w jednostce urbanistycznej 1P/U/UC – tereny produkcji, usług komercyjnych, handlu wielkopowierzchniowego (§ 6 ust. 1 pkt 3 lit. b). Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy B. z dnia 10 czerwca 2020 r., znak: GPS.6220.1.2019. [...], o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. inwestycji, wynika, że projektowana inwestycja będzie źródłem emisji do środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Jednakże jak wskazano w uzasadnieniu tej decyzji, planowane przedsięwzięcie realizowane zgodnie z rozwiązaniami wynikającymi z raportu oddziaływania na środowisko spowoduje, iż nie będzie to emisja ponadnormatywna. Jednocześnie analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że Wojewoda Łódzki stosując się do wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 261/21, szczegółowo przeanalizował kwestie emisji substancji do środowiska, kwestię oddziaływania akustycznego spornej inwestycji, a także szczegółowo odniósł się do kwestii ewentualnego naruszenia stosunków wodnych w przedmiotowej sprawie. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się zasadności podniesionych w skardze zarzutów i w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego szczegółowo umotywowane w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organ dopełnił wszystkich spoczywających na nich obowiązków w zakresie oceny projektu budowalnego w kontekście ochrony środowiska, czyniąc tym samym zadość obowiązkom wynikającym z art. 153 p.p.s.a. oraz obowiązkom wynikającym z zasady prawdy obiektywnej uregulowanej w art. 7 i rozwiniętej w dalszych przepisach k.p.a., tj. w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Wychodząc następnie z poczyniowych prawidłowo ustaleń w powyższym zakresie Wojewoda Łódzki zasadnie stwierdził, że argumentacja przywołana w odwołaniu - dotycząca uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji polegających na immisjach w postaci hałasu, pyłów nie może być podstawą do uznania, iż należąca do skarżącej działka znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Niewątpliwie skarżąca może skorzystać ze środków prawnych przysługujących z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 k.c.). Zgodzić się należy także z organem odwoławczym, że okoliczność, iż na danej nieruchomości odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w którym da się odczuć niedogodności czy uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie, jak trafnie podkreślił Wojewoda, odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Realizacja większości obiektów budowlanych wiąże się z różnego rodzaju uciążliwościami dla nieruchomości sąsiednich, jednak nie świadczy to automatycznie o interesie prawnym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Rację ma przy tym Wojewoda, że ogólnie rozumiane "uciążliwości i ograniczenia" nie stanowią podstawy do uznania, że mamy do czynienia z wystąpieniem ograniczenia w możliwości zagospodarowania, a tym bardziej zabudowy działki położonej w otoczeniu inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepis ten nie upoważnia do posługiwania się kategoriami ogólnymi, lecz wymaga wyraźnego sprecyzowania konkretnego przepisu prawa administracyjnego wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie, w tym zabudowę, działki ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Powyższe stanowisko Wojewody Łódzkiego znajduje potwierdzenie w licznych wyrokach NSA, a wyrażone w nich poglądy Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela (vide: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 12/08, z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 3[...]0, z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 246/16, z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2620/14, wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 461/20, CBOSA). Trafnie też Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, że dla oceny przymiotu strony skarżącej nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ustawodawca dokonał zmiany prawa mającej na celu ograniczenie kręgu stron w postępowaniach dotyczących pozwoleń na budowę, czego wyrazem jest znowelizowana treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którą, w obecnym brzmieniu przepisu, przez obszar oddziaływania inwestycji należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Powołany przepis art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego w brzmieniu zacytowanym powyżej został wprowadzony do systemu prawa na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). W uzasadnieniu projektu powyższej ustawy zmieniającej (Sejm RP IX Kadencji, Nr druku 121), jak podkreślił Wojewoda, przyjęto, że: "(...) ustalanie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego staje się niezwykle trudne, gdyż w ocenie różnych wyroków pojęcie to odnosi się do różnych wartości i bliżej niedookreślonych oddziaływań (wibracje, zanieczyszczenia), w tym immisji, co do których granice nie mogą być ustalane jednoznacznie zwłaszcza przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy projektantów. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne. (...) Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów technicznobudowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Tym samym uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego". Mając na uwadze powyższe, Wojewoda słusznie zauważył, że wprawdzie postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się na podstawie Prawa budowlanego w brzmieniu przed wprowadzeniem ww. nowelizacji, aczkolwiek jej wprowadzenie stanowi wskazanie przez ustawodawcę kierunku interpretacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przy ustalaniu statusu strony postępowania. Wychodząc z powyższych prawidłowych ustaleń Wojewoda Łódzki zasadnie przyjął, że skarżąca Spółka nie wykazała jakichkolwiek konkretnych ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości nr ewid. [...] spowodowanych kwestionowaną decyzją, wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Słusznie przy tym za niewystarczające organ ten uznał subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości, że ma on interes uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu. Nie sposób bowiem nie przyznać racji organowi, że tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony. W przedstawionej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy w oparciu o ustalenie, iż nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji wynikającym z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, prawidłowo stwierdził, że W. Sp.z o.o. nie ma przymiotu strony przedmiotowego postępowania. Trafnie też za niezasadne uznał podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 78 § 1, art. 81 i art. 109 § 1 k.p.a., które to naruszenia mogą nastąpić w stosunku do strony postępowania. Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, podjęta w sprawie decyzja odpowiada prawu, a organ ją wydający prawidłowo przedstawił okoliczności uzasadniające podjęcie tego rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uznania zasadności przedstawionych zarzutów skargi, w tym zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, i podzielenia stanowiska skarżącej prezentowanego w powyższym sporze prawnym. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. dc