III SA/Wa 2644/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z byłym prezesem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2014 r. oddala skargę UZASADNIENIE 1. Postępowanie przed organami administracji. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister/organ drugiej instancji/organ odwoławczy) z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z byłym prezesem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2014 r. 1.2. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Prezes Zarządu PFRON (dalej: organ pierwszej instancji/Prezes PFRON) orzekł o odpowiedzialności S. S. (dalej: Skarżący/Strona) jako byłego członka zarządu solidarnie z byłym prezesem zarządu S. W. oraz solidarnie ze spółką za zaległości Przedsiębiorstwa [...] S.A. (dalej: Spółka) z tytułu wpłat na PFRON za okresy rozliczeniowe sierpień – grudzień 2014 r. 1.3. Od wspomnianej decyzji Prezesa PFRON Strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej: O.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Spółki, pomimo tego, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wszystkich koniecznych dowodów oraz nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności: a) nie poczynił wymagalnych i właściwych ustaleń, czy i kiedy wobec Spółki powstały przesłanki do ogłoszenia upadłości (z jaką datą Spółka stała się niewypłacalna) oraz czy i kiedy nastał właściwy czas do ewentualnego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości; b) pominięcie, że wobec Spółki w marcu 2015 r. został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, który został prawomocnie oddalony (Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Gospodarczy - Sekcja ds. Restrukturyzacyjnych i Upadłościowych sygn. akt [...]) z uwagi na istnienie negatywnej przesłanki do ogłoszenia upadłości, która istniała już w dacie [...] września 2014 r., co wyklucza możliwość zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania Spółki; c) niezbadanie, co było przesłanką niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i pominięcie okoliczności, że już w czasie sprawowanej przez Skarżącego funkcji członka zarządu, już w dacie od [...] września 2014 r., zachodziła negatywna przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki, co winno skutkować oceną, że niezgłoszenie wniosku nie nastąpiło z winy Strony, d) nie dokonał prawidłowych ustaleń w przedmiocie tego, czy i w jakim zakresie egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, a tym samym nie wykazał bezskuteczności egzekucji. 1.4. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2019 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym m.in. wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, kopii Uchwały Nr [...] Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa [...] S.A. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie powołania Wiceprezesa Zarządu P. S.A. oraz uchwały Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa [...] S.A. z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie powołania Prezesa Zarządu P. S.A. ustalono, że Skarżący, w okresie którego dotyczy decyzja organu pierwszej instancji, pełnił funkcję wiceprezesa zarządu w Spółce i w tym zakresie odpowiada za powstałe zaległości zgodnie z art. 116 § 1 i § 2 O.p. Minister stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła również druga pozytywna przesłanka odpowiedzialności członków zarządu Spółki, czyli bezskuteczność egzekucji przeciwko samej Spółce. Organ odwoławczy zauważył, że Spółka złożyła deklaracje DEK-I-0, lecz nie dokonała wpłat. Zaległości te zostały objęte tytułami wykonawczymi z dnia: - [...] lutego 2016 r. za okres sierpień – październik 2014 r., - [...] czerwca 2014 r. za okres listopad – grudzień 2014 r. Postanowieniami z dnia [...] czerwca 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. stwierdził bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki i umorzył postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu ww. orzeczenia m.in. wskazał, że egzekucja z ruchomości, wierzytelności i kont bankowych dłużnika okazała się bezskuteczna. Następnie organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu istniała zaległość z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON Spółki. Pierwsze wymagalne zobowiązanie pieniężne powstało za sierpień 2014. Jego termin płatności przypadał na dzień 20 września 2014 r. Zobowiązanie nie zostało zapłacone. W przypadku Spółki niewątpliwą przesłankę do złożenia wniosku o upadłość stanowiło zaprzestanie uiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Jednocześnie Minister zauważył, że w aktach sprawy znajduje się m.in. odwołanie strony od decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającej Spółce rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON w kwocie 13.566,39 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.090,00 zł za grudzień 2012 r. oraz kwiecień, czerwiec, listopad i grudzień 2014 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra decyzją z dnia [...] października 2015 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/WA 3425/16 odrzucił skargę na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Ponadto, z przekazanych przez Stronę dokumentów wynika, że Spółka miała szereg zobowiązań, zarówno wobec instytucji publicznych (pismem z dnia 20 lutego 2015 r. Strona wnioskowała o rozłożenie na raty zaległości wobec gminy I.), jak i wobec pracowników, którym nie wypłaciła wynagrodzeń za pracę (wymagalność niektórych z nich datowana była od czerwca 2014 r.). Nastąpił również zbieg egzekucji sądowej z administracyjną. Jednocześnie Minister wskazał, że w raporcie z badania sprawozdania finansowego sporządzonego przez biegłego rewidenta wskazano, że na dzień: - 31 grudnia 2013 r. Spółka poniosła stratę finansową w wysokości 2028,24 tys. zł; - 31 grudnia 2014 r. Spółka poniosła stratę finansową w wysokości 3320,72 tys. zł, - 31 grudnia 2013 r. miała zobowiązania krótkookresowe w wysokości 6197,90 tys. zł (w tym zobowiązania publicznoprawne na kwotę 1786,19 tys. zł); - 31 grudnia 2014 r. miała zobowiązania krótkookresowe w wysokości 7060,52 tys. zł (w tym zobowiązania publicznoprawne na kwotę 12221,06 tys. zł). Minister stwierdził, że z analizy tych danych wynika, że Spółka od kilku lat borykała się z problemami finansowymi i stan ten pogłębiał się. Dlatego też w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Strony dotyczące błędnego ustalenia przez Prezesa PFRON daty, w jakiej powinno nastąpić złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Jak wcześniej wskazano, Spółka nie uregulowała zobowiązań wobec PFRON jeszcze za wcześniejsze zobowiązania, nieobjęte niniejszym postępowaniem, tj. za grudzień 2012 r. oraz kwiecień 2014 r. i czerwiec 2014 r. oraz posiadała zobowiązania wobec innych wierzycieli. W ocenie organu drugiej instancji, skoro zaś Strona nie złożyła wniosku o upadłość Spółki, a wierzytelności PFRON nie zostały zaspokojone z uwagi na bezskuteczność egzekucji, okoliczności te niezaprzeczalnie potwierdzają winę Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, że niezgłoszenie wniosku o upadłość lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości spółki nie nastąpiło z winy Strony. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w oparciu o przesłanki z art. 116 O.p. nie ma więc znaczenia, że obejmując funkcję członka zarządu Spółki we wrześniu 2014 r., Skarżący nie miał jeszcze wglądu do dokumentów finansowych Spółki. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu istniała zaległość z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON Spółki. Pierwsze wymagalne zobowiązanie pieniężne powstało za sierpień 2014 r., jego termin płatności przypadał na dzień 22 września 2014 r. Zobowiązanie nie zostało zapłacone. Wniosek o ogłoszenie upadłości przez Skarżącego winien zostać złożony najpóźniej do dnia 6 października 2014 r. Stosowny wniosek nie został złożony w odpowiednim terminie, dlatego też nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków oraz odwołującego się na okoliczność sytuacji finansowej Spółki. Ponadto Minister wskazał, że organ odwoławczy pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. wezwał Stronę do przesłania dowodów potwierdzających przesłankę uwalniającą od odpowiedzialności zgodnie z art. 116 § 1 O.p. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 20 maja 2019 r., Skarżący podniósł, że obejmując funkcję członka zarządu Spółki we wrześniu 2014 r. nie miał wglądu do dokumentów finansowych Spółki, a ponadto niezłożenie wniosku w okresie od września 2014 r. do marca 2015 r. nie miało już wpływu na zaspokojenie wierzycieli tzn. sytuacja majątkowa Spółki w okresie tym nie uległa pogorszeniu i nawet złożenie wniosku we wrześniu 2014 r. nie miałoby wpływu na zaspokojenie wierzycieli. Strona wniosła również o przeprowadzenie dowodów na okoliczność ustalenia braku podstaw do orzeczenia wobec odwołującego się solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania objęte przedmiotem postępowania, a w szczególności, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez winy odwołującego się. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Minister odmówił przeprowadzenia wskazanych przez stronę dowodów wskazując, iż okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. W ocenie Ministra, z materiału dowodowego wynika, że postępowanie przed organem piierwszej instancji było prowadzone w sposób prawidłowy, a decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. W trakcie postępowania ustalono, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki w przedmiotowych okresach rozliczeniowych, a zatem ciąży na nim solidarna odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe powstałe za jego kadencji. Egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, co potwierdza postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. Strona nie wykazała natomiast, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości ani nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezłożenie we właściwym czasie takiego wniosku ani wniosku o przeprowadzenie postępowania układowego. Nie wskazała również mienia Spółki, z którego egzekucja mogłaby umożliwić zaspokojenie zaległości w znacznej części. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Ministra i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. 2.2. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, pomimo tego, że: a) organ drugiej instancji nie poczynił wymaganych i właściwych ustaleń, czy i kiedy wobec Spółki powstały przesłanki do ogłoszenia upadłości (z jaką datą Spółka stała się niewypłacalna), czy i kiedy nastał właściwy czas do ewentualnego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz kiedy Skarżący powziął informację o ziszczeniu się przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; b) Skarżący objął funkcję członka zarządu Spółki w dniu [...] września 2014 r., a w marcu 2015 r. wobec Spółki został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, który został prawomocnie oddalony (Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Gospodarczy - Sekcja ds. Restrukturyzacyjnych i Upadłościowych sygn. akt [...]) z uwagi na istnienie negatywnej przesłanki do ogłoszenia upadłości (która istniała już w dacie [...] września 2014 r.), co wyklucza możliwość zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym solidarnej odpowiedzialności wobec Skarżącego za zobowiązania Spółki; c) pominięcie tego, że już w czasie sprawowanej przez Stronę funkcji członka zarządu (tj. już w dacie od [...] września 2014 r.), zachodziła negatywna przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki, co winno skutkować oceną, że niezgłoszenie wniosku nie nastąpiło z winy Strony, a ewentualne złożenie w tym czasie wniosku nie spowodowałoby zaspokojenia należności z tytułu wpłat na PFRON; 2) art. 123, art. 180, art. 188, art. 229 O.p. przez odmówienie przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów, zawnioskowanych na okoliczność ustalenia braku podstaw do orzeczenia wobec Skarżącego solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania objęte przedmiotem postępowania, a to: a) opinii biegłego ds. ekonomii i upadłości - na okoliczność ustalenia: - czy i kiedy (określenie daty) powstały podstawy (był właściwy czas) do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; - czy w okresie od objęcia przez Stronę funkcji członka zarządu [...] września 2014 r., zachodziły negatywne przesłanki do uwzględnienia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, które usprawiedliwiałyby niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości; - w jakim czasie po objęciu funkcji członka zarządu w dniu [...] września 2014 r., Skarżący mógł uzyskać niezbędną wiedzę do stwierdzenia, czy powstały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; - kondycji finansowej Spółki w okresie od objęcia przez Skarżącego funkcji członka zarządu [...] września 2014 r., do marca 2015, tj. do daty złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz na okoliczność ustalenia, czy ewentualne złożenie przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki przed marcem 2015 r., a po dacie objęcia przez niego funkcji członka zarządu [...] września 2014 r., miałoby wpływ na zwiększenie szans na zaspokojenie roszczenia objętego przedmiotem postępowania; b) akt Sądu Rejonowego w R. Wydziału [...] Gospodarczego - Sekcja ds. Restrukturyzacyjnych i Upadłościowych, a w szczególności wniosku o ogłoszenie upadłości, dokumentacji finansowej Spółki zalegającej w ww. aktach wydanych w sprawie orzeczeń i w tym celu Strona wniosła o zwrócenie się do ww. Sądu o przedłożenie ww. dokumentów; c) przesłuchania Strony - pomimo tego, że dowody te miały istotne znaczenie w sprawie. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 14 października 2020 r., w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374). 3.3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.4. Kontrola sądowa decyzji w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki ma charakter wieloaspektowy, dokonywany przez pryzmat określonych prawem warunków dopuszczalności i zasadności orzeczenia w tej sprawie. Będą one kolejno przedmiotem analizy Sądu. W niniejszej sprawie istotę sporu stanowi zasadność orzeczenia, na podstawie art. 116 O.p., o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okresy od sierpnia do grudnia 2014 r. Skarżący kwestionował prawidłowość ustaleń organów w zakresie spełnienia przesłanek uzasadniających przeniesienie na niego odpowiedzialności za zaległości Spółki, poprzez nieprawidłowe przyjęcie właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu zarzuty Skarżącego nie są zasadne, gdyż organy prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w sprawie. 3.5. Na wstępie wskazać należy, że przepisy Ordynacji podatkowej mają w rozpoznawanej sprawie zastosowanie na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 426, ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji). Stosownie do tego przepisu do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b ustawy o rehabilitacji, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON. 3.6. Zakreślając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 49 ust. 2 ww. ustawy wpłaty, o których mowa winny zostać dokonane w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat. Z kolei granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 107 § 1 O.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 O.p.). W rozpatrywanej sprawie obowiązkowe wpłaty na rzecz PFRON, objęte zaskarżoną decyzją zostały przez Spółkę zadeklarowane ale nie zostały uregulowane. Stosownie do art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje m.in. zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w § 4 art. 116 O.p. 3.7. Biorąc pod uwagę obciążający organy w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, a zatem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w czasie, o jakim mowa w art. 116 § 2 O.p. oraz wykazania bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, Sąd stwierdza, że zostały one przez organy prawidłowo wykazane i nie kwestionuje tego sam Skarżący. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, w którym powstały zaległości, co do których orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za okresy od sierpnia do grudnia 2014 r. Funkcję członka zarządu Skarżący pełnił w okresie od dnia [...] września 2014 r. na stanowisku wiceprezesa a następnie do dnia [...] maja 2015 r. na stanowisku prezesa (Skarżący został powołany uchwałami Rady Nadzorczej Spółki karty 91,92 akt administracyjnych). Wobec tego, iż wpłaty na PFRON winny być dokonywane w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat (art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji), wpłaty objęte zaskarżoną decyzją stały się wymagalne odpowiednio 20 września, 20 października, 20 listopada i 20 grudnia 2014 r. oraz 20 stycznia 2015 r., czyli w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki. W tej sytuacji pierwszą z przesłanek pozytywnych z art. 116 § 1 O.p. uznać należało za spełnioną. Spełniona również została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności byłego członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki. Jak bowiem wynika z akt sprawy zaległości za okresy od sierpnia do grudnia 2014 r. zostały objęte dwoma tytułami wykonawczymi z dnia [...] lutego 2016 r. za okres sierpień - wrzesień 2014 r.) oraz za okres październik 2014 r., a także tytułem z dnia [...] czerwca 2014 r. za okres listopad - grudzień 2014 (karty 99-105 akt administracyjnych). Po przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym postanowieniami z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] (dotyczącym okresu listopad – grudzień 2014 r.) oraz [...] (dotyczącym okresu sierpień –październik 2014 r.), Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. M. M. stwierdził bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki i umorzył postępowanie egzekucyjne. Umorzenie egzekucji poprzedzone zostało wysłuchaniem wierzyciela w obu postępowaniach egzekucyjnych. W uzasadnieniu postanowień o umorzeniu postępowania komornik wskazał m.in., że egzekucja z ruchomości, wierzytelności podlegających zajęciu, w tym zwrotu podatku i rachunków bankowych dłużnika okazała się bezskuteczna i w oparciu o art. 824 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego umorzył postępowanie egzekucyjne(karty 106-111 akt administracyjnych). Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonej egzekucji doszło do zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej przeciwko Spółce przez pięciu komorników sądowych oraz organ egzekucji administracyjnej - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (karty 5,6 akt administracyjnych). Jak wskazuje się w orzecznictwie, bezskuteczność egzekucji może być stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, z której wynika, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, a bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu). W rozpoznawanej sprawie bezskuteczność egzekucji prowadzonej za okresy objęte skarżoną decyzją została potwierdzona postanowieniami o umorzeniu egzekucji z dnia [...] czerwca 2017 r., wobec powyższego przesłanka bezskuteczności egzekucji została spełniona. 3.8. Jednocześnie nie zaistniały w sprawie przesłanki powodujące uwolnienie się Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości Spółki. Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości miało miejsce bez jego winy, jak również nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie należności PFRON wobec Spółki w znacznej części. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki zgodnie z informacjami udzielonymi przez Stronę złożony został w marcu 2015 r. do Sądu Rejonowego w R. Wydział [...] Gospodarczy Sekcja ds. restrukturyzacji i upadłości. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. Akt [...] wniosek został prawomocnie oddalony na podstawie art. 13 Prawa upadłościowego, zgodnie z którym sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów. Trafnie zdaniem Sądu, Minister wskazał w świetle ustaleń stanu faktycznego w sprawie, że przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły wcześniej, gdyż już w 2014 r. Wskazać przy tym należy, że przesłanki upadłościowe należało w niniejszej sprawie analizować na gruncie przepisów ustawy Prawo upadłościowe, a zatem na podstawie ustawy upadłościowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Zastosowanie w sprawie znajdują bowiem te przepisy prawa materialnego, które obowiązywały w dniu zaistnienia zdarzenia, z którym Prawo upadłościowe wiąże skutek prawny. Podstawy niewypłacalności Spółki, jak prawidłowo przyjęły organy podatkowe, powstały przed 31 grudnia 2015 r. Natomiast od 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z [...] maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2015 r. poz. 978), która wprowadziła zmiany w powołanej powyżej ustawie Prawo upadłościowe. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, podkreślił, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło w tzw. czasie właściwym, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego, które regulowane jest przepisami Prawo upadłościowego. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, kiedy ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. W uchwale powyższej omawiano stan prawny obowiązujący przed 1 stycznia 2003 r., jednakże stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w tej uchwale znajduje zastosowanie także w niniejszej sprawie, jako że zarówno w stanie prawnym w zakresie prawa upadłościowego, obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., jak i po tym dniu, przesłanki odpowiedzialności członka zarządu należy odnosić do przesłanek ogłoszenia upadłości jako takich. Trafnie podkreśla się w powołanej powyżej uchwale, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 O.p. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario - skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy wniosku takiego we właściwym czasie nie zgłoszono. Co istotne przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Badaniu zatem podlega także czas właściwy do złożenia wniosku w odniesieniu do czasu w jakim spółka przestała płacić swoje wymagalne zobowiązania. W sytuacji gdy spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, wniosek taki powinien zostać złożony, jego skuteczność podlega ocenie przez właściwy sąd upadłościowy. Bez znaczenia pozostaje przy tym ilu wierzycieli ma spółka, albowiem na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 O.p. przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku gdy spółka zalega z płatnościami jedynie w stosunku do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela, w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1686/18). Stosownie do art. 10 u.p.u., upadłość ogłasza się do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 u.p.u., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.u. dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Sąd podziela zatem pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie, z którym wymienione w przepisach art. 11 u.p.u. przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość, mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców. Przez niewypłacalność rozumie się niewykonywanie przez dłużnika ciążących na nim wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości, przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak również nieistotny jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność. Nieistotne jest także to, z jakich przyczyn dłużnik tych zobowiązań nie wykonuje. Podkreślić należy także, że niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków pieniężnych na regulowanie swoich zobowiązań, lecz także wtedy, gdy możliwości płatnicze posiada, posiada zatem środki pieniężne, ale nie wykonuje zobowiązań pieniężnych. Pojęcie niewypłacalności jest zatem oderwane od posiadania środków na pokrycie zobowiązań, lecz zostało powiązane z rzeczywistym niespłacaniem zobowiązań pieniężnych wobec wierzycieli. W ocenie Sądu pomimo nieprawidłowego wskazania przez organy, że Spółka stała się niewypłacalna z momentem upływu terminu płatności pierwszej zaległości w stosunku do PFRON (zaległość powinna dotyczyć co najmniej trzech okresów rozliczeniowych) i od tej daty należy liczyć termin na złożenie wniosku o ogłoszenia upadłości, to jednak nieprawidłowość ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Niezaprzeczalnie bowiem niezapłacenie jednego wymagalnego zobowiązania w kwocie 3.402,00 zł w dniu 20 września 2014 r. nie powodowało stanu trwałego niepłacenia zobowiązań. Zdaniem Sądu, wprawdzie literalna wykładnia art. 11 ust. 1 u.p.u. może doprowadzić do wniosku, że niezapłacenie choćby jednego wymagalnego zobowiązania pieniężnego powoduje niewypłacalność dłużnika w rozumieniu tego przepisu, to jednak wykładnia celowościowa wskazuje na to, że niewykonywanie zobowiązań, prowadzące do uznania dłużnika za niewypłacalnego winno mieć charakter trwały i dotyczyć przeważającej części zobowiązań. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę wyrażeń niewykonywanie, a nie niewykonanie i użycie liczby mnogiej zobowiązań, a nie pojedynczej zobowiązania. Organ bowiem zdaje się przyjmować, że każde niewykonanie zobowiązania stanowi podstawę do ogłoszenia upadłości. Sąd sprzeciwia się takiej formalistycznej wykładni przepisu art. 116 § 1 O.p. oderwanej od istoty i celu postępowania upadłościowego. Wykładnia prezentowana przez organ doprowadziłaby do tego, że każdy podmiot zalegający z jakąkolwiek wymagalną płatnością spełnia automatycznie warunki do ogłoszenia upadłości. Z tych względów nie można zgodzić się z organem, że wniosek o ogłoszenie upadłości należało złożyć już dnia 6 października 2014 r., a więc dwa tygodnie po terminie płatności jednej zaległości. Nie musi bowiem być tak, że każde niewykonane zobowiązanie, w tym przypadku za sierpień 2014 r., prowadzi natychmiast i automatycznie do wnioskowania o ogłoszenie upadłości. Uznać jednak należy, że sytuacja posiadania wymagalnych zaległości utrwaliła się w następnych okresach, tj. za wrzesień, październik i kolejne miesiące 2014 r. bowiem kolejne miesiące przynosiły nowe zadłużenie. I w tym okresie, zdaniem Sądu, należy lokować właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być złożony najpóźniej w na początku grudnia 2014 r. (2 tygodnie po terminie płatności trzeciej zaległości za październik 2014 r.) natomiast w sprawie nie jest sporne że Skarżący takowego wniosku w 2014 r. nie złożył. W ocenie Sądu, nieprawidłowe określenie daty, w której miałby zostać złożony wniosek i konieczność przesunięcia tego terminu na inny, kolejny miesiąc, nie miał wpływy na wynik sprawy, skoro Skarżący nadal pełnił funkcję członka zarządu, a wniosek o ogłoszenie upadłości złożony został przez Spółkę dopiero w marcu 2015 r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.u., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Nie ulega zatem wątpliwości, że podstawy do dokonania oceny zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki wystąpiły w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. Skarżący nie wykazał też okoliczności, które wskazywałyby na brak jego zawinienia w niezłożeniu tego wniosku. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż odmowa przeprowadzenia przez organy dowodów, z opinii biegłego z zakresu księgowości i rachunkowości, dla ustalenia sytuacji finansowej Spółki w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu, stanowi naruszenie wskazanych w skardze przepisów postępowania i miała wpływ na wynik sprawy. Czas właściwy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości upływał na początku grudnia 2014 r., odnosząc powyższe ustalenie do nieuregulowania zobowiązania wobec PFRON za okresy sierpień - październik 2014 r., który to termin wpłaty za październik upłynął w dniu 20 listopada 2014 r. Wnioski Skarżącego o powołanie dowodu z opinii biegłego ewentualnie można byłoby rozważać jako uprawnione, gdyby organ wskazując podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powołał się na art. 11 ust. 2 u.p.u., co jednak w sprawie nie miało miejsca. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że stan niewypłacalności Spółki określono na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.u. Jak wynika z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w zw. z art. 10 i 11 ust. 1 u.p.u. właściwym czasem do dokonania tej czynności jest moment, w którym Spółka stała się niewypłacalna, a zatem nie regulowała ciążących na niej zobowiązań. Należy zwrócić uwagę, że z ustaleń dokonanych przez organy, które nie zostały zakwestionowane w skardze wynika, że Spółka nie regulowała należności na rzecz PFRON jeszcze za wcześniejsze okresy, nieobjęte postępowaniem tj. za grudzień kwiecień i czerwiec 2012 r. oraz posiadała zobowiązania wobec innych wierzycieli np. pracowników, czy z tytułu podatku od środków transportu. Stan ten utrwalał się w 2014 r. w tym w okresie sierpień – grudzień 2014 r. Jest to okoliczność obiektywna, że Spółka deklarowała wpłaty na PFRON w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, miał on więc świadomość obowiązku ich uiszczania, jednak Spółka ich nie płaciła. Skarżący niewątpliwie wiedział o narastających zaległościach Spółki, a co najmniej powinien był to wiedzieć pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie podnosi się również, że w art. 11 ust. 1 u.p.u. ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem - zaprzestaniem płacenia długów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 853/13; z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 656/13; z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. kat II FSK 3073/15). Stabilne orzecznictwo wskazuje, że wystarczające jest zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 11 u.p.u. To przesądza już o legalności zaskarżonej decyzji, niezależnie od tego, czy dodatkowo jeszcze istnieje przesłanka wnioskowania o ogłoszenie upadłości opierana na podstawie art. 11 ust. 2 u.p.u. 3.9. Wskazać natomiast należy, że przepis art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. umożliwia członkom zarządu uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, w sytuacji, gdy wykażą, że nie ponoszą oni winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego. Powołany powyżej przepis nie wprowadza rozróżnienia, na winę umyślną czy też nieumyślną, a więc dotyczy obu wskazanych postaci winy, w tym również niedbalstwa. Członek zarządu należycie dbający o interesy spółki winien posiadać zdolność analizy stanu finansowego zarządzanego podmiotu i możliwość przewidywania skutku w postaci trwałego zaprzestania płacenia istniejących zobowiązań w określonym terminie. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (wyrok Sądu Najwyższego z 16 września 2008 r., sygn. akt II UK 381/07). Natomiast w wyroku z 28 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1899/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie nie tylko o swoje interesy, lecz także o interesy właściciela spółki, jak i jej wierzyciela, w tym także z tytułu należności publicznoprawnych. Przesłanka braku winy, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., dotyczy zatem zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa. O braku winy, w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Na brak winy można się powoływać zatem jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyroki NSA z 28 marca 2018 r., II FSK 817/16 oraz z 19 stycznia 2018 r., II FSK 38/16). Na tego rodzaju okoliczności Skarżący się nie powołuje. W ocenie Sądu nie ulega zaś wątpliwości, iż obowiązek zachowania należytej staranności dotyczy także dbałości o terminowe regulowanie obowiązkowych wpłat na PFRON. W ocenie Sądu Skarżący zachowania należytej staranności nie wykazał. Strona w skardze podnosi, że już we wrześniu 2014 r. sytuacja finansowa w Spółce była na tyle zła, że istniały negatywne przesłanki ogłoszenia upadłości, co w ocenie Skarżącego winno skutkować oceną, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło z winy Skarżącego. Z ocena tą zdaniem Sądu nie sposób się zgodzić. Skarżący po objęciu funkcji członka zarządu winien zapoznać się z sytuacją Spółki i jeśli kondycja finansowa uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości winien taki wniosek złożyć niezwłocznie. Tymczasem za kadencji Skarżącego Spółka generowała kolejne zaległości np. we wpłatach na PFRON, deklarując należne wpłaty za miesiące od sierpnia do grudnia 2014 r. i nie uiszczając ich. 3.10. Należy zgodzić się też ze stanowiskiem organów podatkowych, iż Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja może być prowadzona. 3.11. Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania, w tym art. 121 § 1 O.p., 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawidłowo zastosował do poczynionych ustaleń przepisy prawa materialnego art. 116 § 1 i 2 O.p. Przeprowadzone w toku postępowania dowody dawały podstawy do ustalenia wystąpienia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 i 2 O.p. i nie wykazania przez Skarżącego przesłanek uwalniających od tej odpowiedzialności. Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, że w okolicznościach sprawy wystąpiły przesłanki do orzeczenia o wspólnej odpowiedzialności Skarżącego z drugim członkiem zarządu i ze Spółką za zaległości Spółki oraz, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki uwalniające Skarżącego od tej odpowiedzialności. Organy orzekające w sprawie nie naruszyły przy tym przepisów prawa, w sposób uzasadniający wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 123 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 229 O.p. materiał dowodowy zebrany na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji był wystarczający dla zbadania istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych z przesłankami odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki we wpłatach na PFRON. Nie było wiec potrzeby powoływania dowodu z opinii biegłego na okoliczności kiedy powstały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, skoro w okolicznościach sprawy wynikały one z obiektywnej okoliczności zaprzestania regulowania wymagalnych wpłat na PRFON. Nie ma żadnego znaczenia dla sprawy ustalenie, co do którego Skarżący również oczekiwał dowodu z opinii biegłego, a mianowicie czy i kiedy w okresie objęcia przez niego funkcji członka zarządu zachodziły negatywne przesłanki do uwzględnienia wniosku o ogłoszenie upadłości. Podobnie okolicznością, która nie wymaga dowodzenia w ramach rozpatrywanej sprawy jest ustalenie w jakim czasie po objęciu funkcji członka zarządu Skarżący mógł uzyskać niezbędną wiedzę do stwierdzenia czy zachodzą podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, skoro organ z nieregulowaniem wymagalnych należności wiąże stan niewypłacalności, a nie z kondycją finansową Spółki. W związku z powyższym, również ocena kondycji finansowej Spółki w okresie od objęcia funkcji przez Skarżącego do marca 2015 r. nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Wnioski Skarżącego o pozyskanie dokumentacji z akt sprawy upadłościowej czy wniosek o przesłuchanie Strony ewentualnie można byłoby rozważać jako uprawnione, gdyby organ wskazując podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powołał się na art. 11 ust. 2 u.p.u., co jednak w sprawie nie miało miejsca. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że stan niewypłacalności Spółki określono na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.u. na podstawie okoliczności obiektywnej i niekwestionowanej przez Stronę, czyli zaprzestania regulowania wymagalnych wpłat na rzecz PFRON. 3.12. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości.