IV Ka 442/22

<p>Sygn. akt IV Ka 442/22</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skarżącego (podniesionego ustnie na rozprawie odwoławczej), stwierdzić należy, iż sąd powszechny, rozpoznający sprawę karno – wykroczeniową, nie może prowadzić postępowania, celem ustalenia, czy znaki drogowe, ustawione przy drodze publicznej przez upoważniony do tego podmiot, zostały tam umieszczone legalnie, czy też nie. Kwestie związane z organizacją ruchu i prawidłowością oznakowania dróg publicznych stanowią domenę postępowania administracyjnego. Istnieje bogate orzecznictwo NSA i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w tym przedmiocie, a sąd powszechny orzekający w sprawach karno – wykroczeniowych, chcąc zajmować się tą kwestią (m.in. rozważać argumenty przedstawione przez obwinionego, zarządcę drogi oraz organ zarządzający ruchem, w kontekście obowiązujących przepisów regulujących warunki zarządzania ruchem na drogach oraz istniejącej dokumentacji i decyzji administracyjnych), musiałby wkraczać w kompetencje organów i sądów administracyjnych. Jeżeli zatem mamy do czynienia z ustawionym przez zarządcę drogi lub za jego zgodą, znakiem drogowym, a w toku postępowania administracyjnego nie zostało wykazane, że został on umieszczony nielegalnie, to Sąd karny musi przyjąć domniemanie zgodności z prawem takiego stanu rzeczy. W przedmiotowej sprawie nawet zresztą nie wszczęto postępowania administracyjnego o usunięcie, jako niezgodnego z prawem, przedmiotowego znaku B- 18.</p> <p>Przechodząc do dalszych rozważań podkreślenia wymaga, że najistotniejsze ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, gdyż stanowią wynik trafnej oceny zebranych w sprawie dowodów. Ocena wartości zgromadzonych w sprawie dowodów została dokonana przez Sąd Rejonowy zgodnie z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym i jako taka korzysta z ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd I instancji, przy wydaniu zaskarżonego wyroku, miał na względzie całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważył wszystkie istotne zebrane w sprawie dowody, a w jego uzasadnieniu przedstawił w sposób przekonywujący, dlaczego dał wiarę określonym dowodom i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.</p> <p>Sąd meriti, wbrew zapatrywaniom skarżącego, trafnie także uznał, iż ustawione z obu stron drogi gminnej <span class="anon-block"> (...)</span> znaki zakazu <span class="anon-block">(...)</span>, powodowały, że na całości tej drogi obowiązywał zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton. Wjeżdżanie przez obwinionego na posesję <span class="anon-block"> (...)</span> zespołem pojazdów przekraczających tę masę, przez zatokę od strony skrzyżowania z <span class="anon-block">(...)</span>, nie naruszało tegoż zakazu, jednakże manewrując, celem zaparkowania, musiał on – siłą rzeczy – wjeżdżać na <span class="anon-block">drogę (...)</span>. Podobnie, wyjechanie z ww. posesji na drogę <span class="anon-block">(...)</span> wymagało przejechania kilkudziesięciu metrów drogą gminną <span class="anon-block"> (...)</span>. W świetle zgromadzonych dowodów, w tym wypowiedzi samego obwinionego wynika, iż wiedział on o ustawieniu znaków <span class="anon-block">(...)</span> z obu stron <span class="anon-block">drogi (...)</span>. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że nie miał on świadomości, że w pewnym zakresie wjeżdża swoim zespołem pojazdów na drogę z ograniczeniem tonażowym. Obwiniony, wywodząc, że istniejące oznakowanie nie zakazywało mu wyjazdu z posesji <span class="anon-block"> (...)</span> na <span class="anon-block">drogę (...)</span> cięższym, niż 5 ton pojazdem, dokonywał w istocie korzystnej dla siebie interpretacji tegoż oznakowania, która jednak nie znajduje dostatecznych podstaw w całokształcie ujawnionych okoliczności sprawy i której nie podzielił, ani Sąd Rejonowy, ani Sąd odwoławczy.</p> <p>Sąd Okręgowy doszedł jednakże do przekonania, iż zachodzą przesłanki, aby odstąpić wobec obwinionego od wymierzenia kary, na co zezwala art. 39 § 1 k.w.</p> <p> Prze wszystkim zauważyć należy, iż w zaistniałym układzie przestrzennym, oznakowanie w obrębie skrzyżowania <span class="anon-block">(...)</span> i drogi gminnej <span class="anon-block"> (...)</span> rzeczywiście stwarzało dla kierujących pewne wątpliwości, co do interpretacji umieszczonych znaków. Potwierdził to biegły sądowy <span class="anon-block">S. S.</span>, który podniósł, że w istniejących warunkach drogowych, gdzie z punktu widzenia kierowcy nie można określić statusu drogi jednokierunkowej stanowiącej „pętlę autobusową”, oznakowanie jest niejednoznaczne i mogą pojawiać się różne interpretacje właściwości oznakowania, szczególnie w przypadku pierwszego wjazdu na ten obszar drogi.</p> <p>Po drugie, niewątpliwym jest, że obwiniony dojeżdżał do posesji <span class="anon-block"> (...)</span> tzw. zatoką, gdzie nie był zabroniony wjazd pojazdów powyżej 5 ton. Natomiast wyjeżdżając z tejże posesji przejeżdżał drogą gminną <span class="anon-block"> (...)</span> zaledwie kilkadziesiąt metrów, by włączyć do drogi <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Po trzecie, nawierzchnia <span class="anon-block">drogi (...)</span> ma nośność 40 ton (k. 119), a więc nie można uznać, aby doszło do wyrządzenia przez obwinionego jakiejś szkody w nawierzchni jezdni zwłaszcza, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w objętym postępowaniem czasokresie, obwiniony przejeżdżał tam tylko kilkukrotnie (3 – 5 razy) i to – jak wyżej wspomniano – na bardzo krótkim odcinku.</p> <p>Dlatego też wniesiona apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie i w wyniku jej wniesienia, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok odstępując wobec obwinionego od wymierzenia kary.</p> <p>Biorąc pod uwagę względy słuszności (w tym także fakt, iż apelacja okazała się częściowo skuteczna), Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119 k)">art. 119 k.p.s.</a>w. zwolnił także obwinionego w całości od opłaty i wydatków poniesionych w toku całego niniejszego postępowania, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa.</p> </div>