II SA/Lu 678/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz Firmy "A" kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Skargą z dnia 8 września 2010 r. Firma "A" zakwestionowała decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 października 2010 r. skarżąca spółka została wezwana do złożenia dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi oraz określającego sposób jej reprezentacji (aktualnego odpisu KRS). W wezwaniu wyznaczono termin 7 dni dla uzupełnienia tego braku oraz wskazano, że jego niedochowanie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została doręczona 22 października 2010 r. na adres spółki. Do dnia dzisiejszego przedmiotowe wezwanie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 28 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami; dalej "p.p.s.a.") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei w myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z powyższej regulacji wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoba prawna, a taką jest skarżąca spółka, dokonuje czynności poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania, będące zobowiązane z mocy ustawy do przedstawienia stosownego dokumentu, z którego wynikałoby ich umocowanie, przy pierwszej czynności w postępowaniu. W odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokumentem, z którego wynika organ uprawniony do reprezentowania spółki oraz sposób jej reprezentacji jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (z rejestru przedsiębiorców), aktualny na dzień złożenia skargi. Nieprzedstawienie ww. dokumentu, stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie przedłożyła odpisu z KRS w zakreślonym zarządzeniem 7 dniowym terminie. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić i zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.