II AKa 278/22

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II AKa 278/22</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.WYROK</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 23 listopada 2022 r.</p> <p> <strong> <!-- -->4.Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka</p> <p>Sędziowie: SA Jarosław Mazurek</p> <p>SA Artur Tomaszewski (spr.)</p> <p>Protokolant: Joanna Rowińska</p> <p> <strong> <!-- -->6.przy udziale Wiesława Bilskiego prokuratora Prokuratury <span class="anon-block"> (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>po rozpoznaniu 12 października 2022 r. i 23 listopada 2022r.</p> <p> <strong> <!-- -->7.sprawy <span class="anon-block">M. D.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->8.oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->9.na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->10.od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->11.z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 160/20</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.</strong> </p> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td colspan="6"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="5"> <p>II AKa 278/22</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.  <strong> <!-- -->Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <strong> <!-- -->1.wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III K 160/20</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.2.  <strong> <!-- -->Podmiot wnoszący apelację </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ inny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.3.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.1.  <strong> <!-- -->Kierunek i zakres zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="15"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.2.  <strong> <!-- -->Podniesione zarzuty </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.4.  <strong> <!-- -->Wnioski </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒</p> </td> <td colspan="8"> <p>zmiana</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami <br/>przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.5.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.3.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za udowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.1.</p> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> <p>Umiarkowane zachowanie oskarżonego w okresie jego tymczasowego aresztowania w sprawie. Był 4-krotnie karany dyscyplinarnie, w tym za kontaktowanie się z osadzonymi z innych stref izolacyjnych, i 5-krotnie nagradzany regulaminowo.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinia o oskarżonym z AŚ w <span class="anon-block">Ś.</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>1014-1016</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.2.</p> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> <p>Oskarżony był dotychczas karany jeden raz w 2016 r. na terenie Wielskiej Brytanii za czyn z kategorii związanej z posiadaniem lub używaniem bez zezwolenia broni, broni palnej, części i elementów tej broni, amunicji i materiałów wybuchowych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>karta karna</p> </td> <td colspan="2"> <p>1000-1002</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.4.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za nieudowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.2.1.</p> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> <p>Nie przeprowadzano w tym zakresie dowodów przed sądem odwoławczym.</p> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.6.  <strong> <!-- -->Ocena dowodów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.5.  <strong> <!-- -->Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> <p>opinia o oskarżonym z AŚ w <span class="anon-block">Ś.</span> </p> </td> <td colspan="9"> <p>Dokument urzędowy; jego treść i wiarygodność nie budzą żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> <p>karta karna</p> </td> <td colspan="9"> <p>Dokument urzędowy; jego treść i wiarygodność nie budzą żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.6.  <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>3.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.1.</p> </td> <td colspan="12"> <p>Obrońca zarzucił:</p> <p>1/ naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> poprzez:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uznanie za w pełni wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">B. W.</span> co do osób uczestniczących w zdarzeniu z pokrzywdzonym począwszy od godz. 4:00 aż do momentu ucieczki z miejsca, w który pokrzywdzony został pobity mimo, iż pozostają one w sprzeczności z zapisem audiowizualnym z kamer z lokalu kasyna, zeznaniami świadków <span class="anon-block">P. P. (1)</span> i <span class="anon-block">K. T.</span>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uznanie za wiarygodne zeznań <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G.</span> co do przebiegu zdarzeń z udziałem pokrzywdzonego i udziału w tych zdarzeniach oskarżonego mimo, iż zeznania te są niespójne, nielogiczne i składane dla własnych celów przez obu świadków,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego zeznań <span class="anon-block">K. T.</span> i uznanie ich za nie mające większego znaczenia dla ustaleń faktycznych mimo, iż świadek ten relacjonował informacje uzyskane od świadka <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, który przebywał w lokalu kasyna i rozmawiał na temat zdarzenia ze świadkiem <span class="anon-block">B. W.</span>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego treści opinii daktyloskopijnej i biologicznej mimo, iż w opiniach tych nie stwierdzono jakichkolwiek śladów należących do oskarżonego</p> </dd> </dl> <p>skutkujące</p> <p>2/ błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Ponieważ oba stawiane przez obrońcę zarzuty są ze sobą ściśle powiązane (błąd w ustaleniach faktycznych miałby być wynikiem naruszenia przepisów postępowania), można było, a nawet należało, odnieść się do nich łącznie w ramach jednych rozważań.</p> <p>Oba zarzuty są niezasadne. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutu obrazy przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, stwierdzić należy, że w żadnej mierze nie doszło do takiego ich naruszenia, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>). Zdaniem sądu odwoławczego, sąd <em> <!-- -->a quo</em> prawidłowo ocenił zgromadzone w sprawie dowody zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w pełni mieszcząc się w granicach zakreślonych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Zasadnie czyniąc ustalenia faktyczne sąd pierwszej instancji oparł na zeznaniach świadków <span class="anon-block">B. W.</span> (obrońca omyłkowo podaje jego nazwisko jako <span class="anon-block">W.</span>) oraz <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>, gdyż są one ze sobą zgodne w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach oraz znajdują potwierdzenie w innych dowodach, w tym o charakterze obiektywnym (<em> <!-- -->vide:</em> nagranie monitoringu wnętrza kasyna), które to dowody oceniane całościowo wskazują na sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> w odniesieniu do obu zarzucanych mu czynów w postaci przypisanej w zaskarżonym wyroku.</p> <p>Obrońca w apelacji nie kwestionuje przebiegu zdarzeń, jako takich, a jedynie wskazuje, że wątpliwości budzi udział w nich oskarżonego <span class="anon-block">D.</span>, skoro obrońca pisze (cyt.): <em> <!-- -->„O ile zgodzić się można z chronologią zdarzeń sprowadzającą się w pierwszej kolejności do pobicia pokrzywdzonego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> a następnie, po upływie pewnego czasu, dokonaniu rozboju z użyciem noża i innych niebezpiecznych przedmiotów, o tyle udział w obu tych zdarzeniach oskarżonego nie został wykazany ponad wszelką wątpliwość.”.</em> </p> <p>Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że świadek <span class="anon-block">A. G. (1)</span> jest niewątpliwie współsprawcą obu przypisanych oskarżonemu <span class="anon-block">M. D.</span> czynów, co wprost wynika z jego wyjaśnień i zeznań składanych w sprawie.</p> <p>Nadto <span class="anon-block">A. G. (1)</span> został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt III K 41/15, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II AKa 245/15, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt. 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10;art. 10 § 2)">art. 10 § 2 k.k.</a> polegające na tym, że w dniu 17 września 2014 roku w <span class="anon-block">W.</span> w woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami po uprzednim użyciu przemocy polegającej na zadaniu uderzeń metalową rurką i metalową rączką od klucza nasadowego oraz ciosów i cięć niebezpiecznym narzędziem w postaci noża w okolice głowy, klatki piersiowej, pleców, twarzy, ramienia lewego i dłoni prawej, dokonali zaboru rzeczy należących do <span class="anon-block">G. T. (1)</span> w postaci pieniędzy w kwocie 30 złotych, telefonu <span class="anon-block">marki N.</span> wraz z kartą SIM, srebrnego łańcuszka i srebrnej bransolety o łącznej wartości 880 złotych, zmierzając jednocześnie bezpośrednio do pozbawienia życia <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, które nie nastąpiło z powodu interwencji słownej osób postronnych, która doprowadziła do ucieczki sprawców z miejsca zdarzenia oraz pomocy medycznej udzielonej <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, powodując jednak u niego obrażenia ciała w postaci 9 ran ciętych powłok głowy od strony okolicy potylicznej, jedną styczną ranę powłok głowy, rany cięte w prawej okolicy jarzmowej, na brodzie i podbródku, rozległą ranę ciętą na szyi po stronie lewej rozdwojoną w tylnym końcu, dwie rany kłute pleców w części lewej, z których co najmniej jedna drążyła do jamy opłucnowej, uszkadzając płuco i powodując odmę opłucnową i śródtkankową szyi, ranę kłutą karku rzutującą na kręgosłup, rany kłute przedniej lewej części klatki piersiowej przy przednim fałdzie pachy lewej, ranę kłutą w dole pachowym lewym, dwie rany kłute na przedniej powierzchni lewego ramienia, ranę ciętą na kciuku prawym oraz uraz głowy, który spowodował krwawienie podpajęczynówkowe i niewielkie stłuczenie mózgu stanowiące chorobę realnie zagrażającą życiu, na karę 15 lat pozbawienia wolności, którą obecnie odbywa.</p> <p>Zaznaczyć też trzeba, że zdaniem sądu odwoławczego tym trzecim mężczyzną, który jawi się jako potencjalny współsprawca usiłowania zabójstwa <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, a który na pewno był w lokalu kasyna razem z <span class="anon-block">M. D.</span> i <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i brał udział wraz z nimi w pobiciu pokrzywdzonego <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, jest brat <span class="anon-block">A. G. (1)</span> występujący w sprawie jako świadek <span class="anon-block">D. G.</span>, który w dacie zdarzenia miał 14 lat (<span class="anon-block">ur. (...)</span> – por. k. 109).</p> <p>Odnosząc się już bezpośrednio do poszczególnych składowych pierwszego zarzutu apelacji, to jest uznania za w pełni wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">B. W.</span> co do osób uczestniczących w zdarzeniu z pokrzywdzonym począwszy od godz. 4:00 aż do momentu ucieczki z miejsca, w którym pokrzywdzony został pobity, to wbrew twierdzeniu obrońcy nie pozostają one w sprzeczności z zapisem audiowizualnym z kamer z lokalu kasyna oraz zeznaniami świadków <span class="anon-block">P. P. (1)</span> i <span class="anon-block">K. T.</span>, gdyż sprzeczność ta ma charakter pozorny, jeśli dokładnie wczytać się w treść zeznań świadka <span class="anon-block">W.</span> i następnie dokonując ich konfrontacji z pozostałymi w/w dowodami.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">W.</span> w postępowaniu przygotowawczym podczas pierwszego przesłuchania zeznał odnośnie samego zdarzenia objętego zarzutami aktu oskarżenia i momentu go bezpośrednio poprzedzającego: <em> <!-- --> „Następnie cała trójka weszła do środka. Mężczyzna o którym mówiłem, że jestem w stanie go rozpoznać złapał leżącego na posadzce mężczyznę za nogę i zaczął go ciągnąć po podłodze. Dodaję, że on był agresywny i ciągnąc go za nogę nie robił tego delikatnie </em>[nie budzi wątpliwości, że tym agresywnym mężczyzną ciągnącym za nogę pokrzywdzonego był oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>, o czym dalej – przyp. SA].<em> <!-- --> Zanim doszli do drzwi mężczyzna w białej bluzie przebudził się. Ten agresywny osobnik pomógł wstać temu mężczyźnie i razem wyszli na zewnątrz (…) Wydawało się, że koledzy chcą zaprowadzić go do domu. Takie miałem wrażenie. Następnie widziałem jak wymieni przeszli przez <span class="anon-block">ul. (...)</span> i udali się w kierunku ul. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Ja wyglądałem za nim gdyż oni wychodząc domknęli drzwi od kasyna co trochę mnie zaniepokoiło. Było to dziwne ponieważ nikt z klientów z takiego środowiska nie zamyka drzwi za sobą. Widzialem, że po drugiej stronie ulicy wymieni zatrzymali się i zaczęli się kłócić. Tak to przynajmniej wyglądało po ich gestykulacji. Następnie mężczyzna w białej bluzie stanął naprzeciwko jednego z tych młodszych mężczyzn. Wyglądało to w ten sposób, jakby chcieli się bić ze sobą. Z tego co widziałem to ten młodszy mężczyzna jako pierwszy kopnął tę osobę w białej bluzie. Później oni bili się ze sobą i każda ze stron zadawała uderzenia. W pewnym momencie do pokrzywdzonego od tyłu podszedł ten mężczyzna który był taki agresywny </em>[chodzi o oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> – przyp. SA].<em> <!-- --> On przewrócił pokrzywdzonego na ziemię (…) Ja gdy zobaczyłem, że do tego wmieszał się ten „agresywny” pobiegłem zadzwonić do kolegów tego napadniętego. Wiem, że wówczas była godzina 4:06 gdyż sprawdzałem to w rejestrze połączeń. Nikt jednak nie odebrał telefonu. Następnie wróciłem do drzwi kasyna i widziałem jak ci napastnicy zaczęli uciekać (…) Widziałem, że na ziemi po przeciwnej stronie ulicy leżał ten mężczyzna w białej bluzie. Ja jednak wróciłem do swoich obowiązków. Dodaję, że nie mogłem opuścić kasyna gdyż drzwi wejściowe nie posiadają zamków (…) Będąc w kasynie obserwowałem ich przez uchylone drzwi i nie słyszałem co oni do siebie mówili. Nie wiedziałem </em>[oryginalna pisownia, powinno być „nie widziałem” – przyp. SA]<em> <!-- --> aby ktokolwiek przeszukiwał odzież pokrzywdzonego. Nie wiem co było powodem pobicia tej osoby przez napastników. Na pytanie przesłuchującego świadek odpowiedział w pewnym momencie widziałem, że pokrzywdzonego biło trzech mężczyzn tj te osoby z którymi on wyszedł z kasyna.”</em> (k. 36).</p> <p>Późniejsze zeznania składane w sprawie przez świadka nie podważają tych zeznań, świadek je podtrzymał w całości na rozprawie (por. k. 740v), przy czym wówczas także zeznał: <em> <!-- -->„Ja mogę określić, że te osoby, które wyszły z kasyna brały udział w tej akcji, która się rozgrywała na <span class="anon-block">Pl. (...)</span>. Ten pokrzywdzony, który wcześniej zasnął oraz te trzy osoby, które przyszły do kasyna wyszły razem z nim.”</em> (k. 740v).</p> <p>Podkreślić też należy, że w postępowaniu przygotowawczym świadek jako jednego ze sprawców pobicia <span class="anon-block">G. T. (1)</span> rozpoznał na okazanych mu zdjęciach sygnalizacyjnych oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> po charakterystycznym nosie „bokserskim”, jak określił świadek (por. k. 219-220).</p> <p>Prawdą jest, że świadek nie pamiętał dokładnie, w jakiej kto kolejności wyszedł z pokrzywdzonym z lokalu, ale nie budzi żadnych wątpliwości, że sprawcami pobicia są trzej mężczyźni, którzy razem weszli do lokalu i jeden z nich ciągnął za nogę pokrzywdzonego, a potem wyszli z pokrzywdzonym z lokalu, choć nie wszyscy razem dokładnie w tym samym momencie, ale w bezpośredniej bliskości czasowej. Stąd świadek mógł zeznawać odnośnie tego kto z kim wyszedł tak jak zeznał, bo najwyraźniej tak to w danym momencie, gdy zeznawał, pamiętał, co jednak w żadnej mierze nie podważa wiarygodności jego zeznań, że sprawcami pobicia <span class="anon-block">G. T. (1)</span> byli ci sami trzej mężczyźni, którzy razem weszli do lokalu.</p> <p>Dlatego tak istotnym dowodem w sprawie jest nagranie z monitoringu lokalu kasyna, na którym dokładnie widać kto w którym momencie wszedł do lokalu i z niego wyszedł. Z nagrania tego uzupełnionego dokumentacją poglądową (k. 226-238) i protokołem przeglądnięcia zapisu audiowizualnego wraz ze zdjęciami określonych sekwencji (k. 169-175) oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. P.</span> (o których dalej) wynika, że o godzinie 4.00 do kasyna weszli <span class="anon-block">A. G. (1)</span> wraz ze swym bratem <span class="anon-block">D. G.</span> (oznaczonym w protokole jak mężczyzna nr 8) i oskarżonym <span class="anon-block">M. D.</span> (oznaczonym w protokole jak mężczyzna nr 5). Po tym zaś jak następnie <span class="anon-block">M. D.</span> ciągnął za nogę po podłodze <span class="anon-block">G. T. (1)</span> i puścił go w pobliżu drzwi (cytując dalej protokół) <em> <!-- -->„Pokrzywdzony <span class="anon-block">G. T.</span> budzi się po czym z pomocą <span class="anon-block">A. G.</span> wstaje z podłogi. Wymienieni rozmawiają ze sobą. Po krótkiej chwili z kasyna mężczyźni nr 5 i 8 wychodzą z lokalu, <span class="anon-block">A. G.</span> zamyka za nimi drzwi wejściowe po czym siada obok pokrzywdzonego przy jednym z automatów. Całą w/o sytuację obserwuje osoba nadzorująca kasyno. O godz. 4:03 <span class="anon-block">A. G.</span> i <span class="anon-block">G. T.</span> wstają z krzeseł i podchodzą pod drzwi wejściowe do kasyna gdzie rozmawiają, po chwili do wnętrza wchodzi mężczyzna opisany jako nr 8 i rozmawia z wymienionymi. O godz. 04:04 w/w trójka mężczyzn wychodzi z kasyna zamykając drzwi wejściowe. We wnętrzu pozostaje mężczyzna nadzorujący kasyno, który po chwili otwiera drzwi wejściowe do kasyna i obserwuje co się dzieje na zewnątrz budynku. Po chwili można zauważyć, iż z telefonu komórkowego wykonuje połączenie po czym wraca do swoich obowiązków we wnętrzu kasyna.”</em> (k. 169v). Podkreślić też należy, że na nagraniu widać, że oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> ma na sobie ciemną kurtkę i czapkę z daszkiem.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">G. P.</span>, który zna uczestników zdarzenia z widzenia, na okazanym mu zapisie monitoringu rozpoznał <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G.</span> i <span class="anon-block">M. D.</span> (por. k. 239v).</p> <p>Także oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> potwierdził na rozprawie, że on (ubrany w czarną bluzę i czapkę) oraz <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i jego brat <span class="anon-block">D. G.</span> są na tym nagraniu (k. 889).</p> <p>W świetle powyższego treść nagrania nie podważa wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">W.</span> odnośnie tego, kto pobił pokrzywdzonego, a jedynie wskazuje, że świadek dokładnie nie pamiętał, który ze sprawców wyszedł z lokalu z pokrzywdzonym, a który ze sprawców wyszedł osobno chwilę wcześniej.</p> <p>W tej sytuacji też to, że świadek powiedział <span class="anon-block">P. P. (1)</span>, że (cyt.) <em> <!-- --> „…do kasyna przyszło dwóch chłopaków, wyciągnęli go czyli tapera i leży pobity wskazując na pl. <span class="anon-block">(...)</span>. Na pewno powiedział, że było dwóch i że pobili tapera”</em> (k. 39), nie podważa wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">B. W.</span>. Ochroniarz tak mógł powiedzieć krótko po zajściu <span class="anon-block">P. P. (1)</span>, gdy ten przyszedł do lokalu, bowiem rzeczywiście z lokalu pokrzywdzony wyszedł razem z braćmi <span class="anon-block">G.</span>, co wynika przecież z nagrania z monitoringu, co jednak nie wyklucza prawdziwości zeznań <span class="anon-block">W.</span>, że sprawców pobicia było łącznie trzech, skoro oskarżony <span class="anon-block">D.</span> wyszedł chwilę wcześniej i niewątpliwe mógł czekać na zewnątrz na pozostałych. Relacja świadka <span class="anon-block">W.</span> złożona <span class="anon-block">P.</span> chwilę po zdarzeniu nie podważa więc prawdziwości jego zeznań jako świadka, że sprawców pobicia było trzech i że sprawcami są ci trzej mężczyźni, którzy byli wcześniej w lokalu, w tym ten który ciągnął pokrzywdzonego w lokalu za nogę w stronę wyjścia. Przecież nie budzi żadnych wątpliwości, że tym ciągnącym pokrzywdzonego był oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>. Świadek <span class="anon-block">W.</span> nie miał też żadnego interesu, aby fałszywie pomawiać oskarżonego <span class="anon-block">D.</span> o udział w pobiciu. Co istotne, świadek nic nie zeznał o drugim czynie, który miał miejsce chwilę potem, bo go nie widział, wrócił już wtedy do swoich obowiązków związanych z pilnowaniem lokalu.</p> <p>Podobnie ocenić należy tę samą rozbieżność w związku z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. T.</span> (brata pokrzywdzonego), który zeznał, że usłyszał z relacji <span class="anon-block">K.</span> (<span class="anon-block">G.</span>, jest to jeden ze znajomych pokrzywdzonego – przyp. SA), że ochroniarz powiedział mu (<span class="anon-block">K. G. (2)</span>), że dwóch sprawców wyciągnęło <span class="anon-block">G. T. (1)</span> z lokalu i go pobiło (por. k. 21). Dlatego pominięcie zeznań tego świadka przy ocenie dowodów nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku i prowadzić do odmiennych ustaleń faktycznych (por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a>).</p> <p>Rozbieżność, co do kierunku ucieczki sprawców po tym pobiciu, między świadkiem <span class="anon-block">W.</span> i świadkiem <span class="anon-block">D.</span> (o którym dalej) może wynikać zarówno z różnych miejsc, z których obserwowali pobicie (<span class="anon-block">W.</span> zza drzwi lokalu kasyna, a świadek <span class="anon-block">D.</span> z okna swego mieszkania), jak również stąd, że sprawcy mogli przecież w trakcie oddalania się zmienić kierunek swej ucieczki. Powyższa rozbieżność w żadnej mierze nie podważa wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">W.</span>, że sprawców pobicia było trzech, że byli to dokładni ci sami mężczyźni, którzy razem weszli do lokalu i że wśród nich był oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>.</p> <p>Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut związany z oceną zeznań świadków <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>. Prawdą jest, że w przeszłości składali odmienne depozycje procesowe, ale wynikało to stąd, że <span class="anon-block">A. G. (1)</span> de facto całą winę wziął pierwotnie na siebie zaprzeczając, aby w zdarzeniu brali udział <span class="anon-block">M. D.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>, przy czym w sposób przekonujący w obecnym postępowaniu potrafił to wytłumaczyć tym, że chciał w ten sposób ochronić <span class="anon-block">M. D.</span> (którego uważał za swojego wspólnika i kolegę) oraz brata <span class="anon-block">D. G.</span> (por. k. 772v, 774v). Nadto jak zeznał: <em> <!-- -->„Zrobiłem tak, bo miałem myślenie takie, żeby się pokazać przy starszych, przy recydywistach. Teraz mam zupełnie inne myślenie. Jestem osobą grypsującą. Gdybym nie zmienił swojego zachowania, to dzisiaj nie byłbym tu przed sądem i nie obciążałabym swojego brata. Ja jestem starszy i jestem odpowiedzialny. Wiele przeszedłem przez ten czas. Wiem, że to co zrobiłem na początku i wprowadziłem wszystkich w błąd było głupie. Imponował mi świat przestępczy. Imponowało mi to, co w nim jest. Chcę tutaj przed sądem mówić prawdę. Chcę mieć to wszystko z głowy.”</em> (k. 774v-775).</p> <p>Co do <span class="anon-block">D. G.</span>, to nie sposób pominąć, że w trakcie zdarzenia miał on poniżej 15 lat, groziła mu ewentualna odpowiedzialność za czyn karalny w ustawy o postępowaniu w stosunku do nieletnich, a nadto przecież oskarżonym był pierwotnie wyłącznie jego brat <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, któremu groziła w związku z zarzutem usiłowania zabójstwa bardzo surowa kara (i, <em> <!-- -->nota bene</em>, taka została wymierzona), pomimo, iż <span class="anon-block">A. G. (1)</span> nie miał jeszcze skończonych w dacie czynu 17 lat.</p> <p>Od czasu zdarzenia do czasu ujęcia oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>, który z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością wyjechał za granicę, minęło prawie 6 lat, niewątpliwie więzy fałszywie pojmowanej przez <span class="anon-block">A. G. (1)</span> solidarności koleżeńskiej z <span class="anon-block">M. D.</span> uległy znacznemu osłabieniu, i nawet nie wykluczając chęci uzyskania złagodzenia orzeczonej kary, choćby w postaci ułaskawienia, zdecydował się on powiedzieć prawdę, co do udziału w zdarzeniu oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>.</p> <p> <span class="anon-block">D. G.</span> najwyraźniej z tych samych względów zdecydował się zeznać, jak naprawdę wyglądał przebieg zdarzenia, jeśli idzie o udział <span class="anon-block">M. D.</span> potwierdzając też zarazem, co prawda oględnie, swój udział co najmniej w pobiciu.</p> <p>Trudno też uznać za zasadny zarzut obrazy przepisów postępowania dotyczący pominięcia przy ustalaniu stanu faktycznego treści opinii daktyloskopijnej i biologicznej mimo, iż w opiniach tych nie stwierdzono jakichkolwiek śladów należących do oskarżonego. Brak takich śladów wcale nie wyklucza przecież sprawstwa oskarżonego odnośnie obu zarzucanych i przypisanych mu czynów. Mogło wynikać z różnych przyczyn to, że ślady należące do oskarżonego nie znalazły się czy też nie zostały ujawnione na odzieży pokrzywdzonego i odpowiednio ślady pokrzywdzonego nie znalazły się czy też nie zostały ujawnione na odzieży oskarżonego.</p> <p>Podkreślić też należy, że opinie były sporządzane na etapie, gdy jedynym oskarżonym był <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, od którego pobrano próbki porównawcze do badań, gdyż oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> w tym czasie nie został ujęty i wyjechał za granicę, więc trudno tu mówić o stwierdzeniu w tych opiniach jednoznacznie braków śladów pochodzących od oskarżonego.</p> <p>W świetle powyższego, skoro nie doszło do obrazy przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, które mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>), to nie mogło też dojść do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jako skutku takiego naruszenia.</p> <p>W związku z zarzutami obrońcy podkreślić też należy, że obrońca postawił je traktując bardzo wybiórczo materiał dowodowy zebrany w sprawie, gdyż przy jego ocenie pominął szereg dowodów, które także potwierdzają, choć pośrednio, dowody bezpośrednio obciążające oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>.</p> <p>Dowodem potwierdzającym zeznania świadka <span class="anon-block">W.</span>, że sprawców bijących <span class="anon-block">G. T. (1)</span> w związku z pierwszym czynem mogło być trzech są zeznania świadka <span class="anon-block">P. D.</span>, który widział końcówkę pierwszego zajścia i część drugiego zajścia. Jak zeznał ten świadek: <em> <!-- --> „Podszedłem do okna mieszkania, które znajduje się od strony Placu <span class="anon-block">(...)</span> i zauważyłem, że w odległości ok. 10 metrów ode mnie tj. po drugiej stronie ulicy leży jakiś mężczyzna, który jest zakrwawiony (…) Zobaczyłem również, że w kierunku <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w odległości ok. 15-20 metrów od tego leżącego mężczyzny uciekają dwie lub trzy osoby. Ja widziałem jedynie uciekające postacie, na pewno dwie osoby miały na głowie założone czapki z daszkiem, nie wiem jakiego koloru.”</em> (k. 14v).</p> <p>Podkreślić też należy, że odnośnie drugiego czynu zarzucanego oskarżonemu świadek zeznał już w postępowaniu przygotowawczym: <em> <!-- -->„Po ok. 10 minutach od mojego telefonu na Policję, ponownie usłyszałem krzyk zza w/w okna. Nadmieniam, że mojego mieszkanie znajduje się na pierwszym piętrze budynku. Gdy podszedłem ponownie do okna to zobaczyłem, że przy leżącym zakrwawionym mężczyźnie w białej bluzie znajduje się dwóch prawdopodobnie mężczyzn, którzy ubrani byli cali na czarno, widziałem że mieli czarne bluzy i na głowie założone kominiarki. Wydaje mi się, że byli ubrani cali na czarno. Zobaczyłem jak jeden z nich okłada jakimś przedmiotem przypominającym kij lub rurkę po głowie leżącego zakrwawionego mężczyznę, który jęczał z bólu. Drugi mężczyzna tak jakby schylał się nad poszkodowanym, nie widziałem aby go bił. Jeden do drugiego mówił aby przestał bić bo zabije poszkodowanego. Widziałem jak sprawca zadaje ok. dwa lub trzy ciosy leżącemu mężczyźnie w białej bluzie. Nie wiem ile ciosów wcześniej on zadał. W tym samym momencie jak podszedłem do tego okna to usłyszałem jak ktoś nie wiem skąd krzyczał do tych mężczyzn. Nie wiem co dokładnie. Ja również zacząłem krzyczeć do nich z mieszkania aby zostawili tego poszkodowanego. Mężczyźni gdy usłyszeli te krzyki od razu zaczęli uciekać”</em> (k. 14v).</p> <p>Końcówkę tego zajścia widziała także świadek <span class="anon-block">A. S.</span>, która w postępowaniu przygotowawczym zeznała: <em> <!-- --> „Nie pamiętam dokładnej daty ale było we wrześniu 2014 r. ok. godz. 04:22, kiedy to będąc w swoim mieszkaniu obudziły mnie krzyki i odgłosy uderzeń dobiegające z Placu <span class="anon-block">(...)</span>. Pokój w którym śpię znajduje się od strony w/w placu. Mieszkanie znajduje się na trzecim piętrze kamienicy. Gdy podeszłam do uchylonego okna, zobaczyłam dwóch mężczyzn uciekających w stronę <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Mężczyźnie znajdowali się w odległości ok. 50-80 metrów od mojego okna. Ja nie widziałam ich twarzy z uwagi na znaczną odległość, nie potrafiłabym ich rozpoznać. Widziałam, że obydwoje ubrani byli na sportowo, wydaje mi się, że ich odzież była w kolorze czarnym. Obydwoje mężczyźni na głowach mieli założone kaptury w kolorze czarnym, nie potrafię powiedzieć czy były kaptury od kurtek czy bluz. Widziałam, że jeden z nich na głowie musiał mieć założoną czapkę z daszkiem ponieważ spod kaptura wystawał daszek koloru czarnego. Wydaje mi się, że mężczyźni byli młodzi (…) Po krótkiej chwili ci mężczyźni zniknęli z pola mojego widzenia. Ponadto zobaczyłam, że na trawniku na w/w placu po lewej stronie od mojego budynku w odległości ok. 40 metrów od niego, leży mężczyzna ubrany w bluzę lub koszulkę koloru białego, spodnie chyba ciemne. On trzymał się za głowę i był skulony, twarzą do ziemi. Mężczyzna ten jęczał (…) Ja nie widziałam aby uciekający mężczyźni bili w/w poszkodowanego ale na pewno to oni go pobili tego mężczyznę ponieważ nikogo innego na miejscu nie </em>widziałam.” (k. 122v).</p> <p>Powyższe zeznania obu świadków są zbieżne z wersją prezentowaną obecnie przez <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i jego brata <span class="anon-block">D. G.</span> odnośnie udziału w całym zdarzeniu oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>. Brak jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że fałszywie pomawiają oni oskarżonego, skoro ich relacja znajduje bezpośrednie, względnie pośrednie, potwierdzenie w szeregu innych dowodów. To, że obaj bracia mogli się porozumieć i uzgadniać, co chcą powiedzieć, wcale nie podważa prawdziwości ich obecnych zeznań. <span class="anon-block">A. G. (1)</span> skazany już prawomocnie za ten sam czyn związany z rozbojem, spowodowaniem ciężkich obrażeń ciała i usiłowaniem zabójstwa <span class="anon-block">G. T. (1)</span> odbywa aktualnie długoterminową karę pozbawienia wolności i nie sposób wykluczyć, że kara osiągnęła co do niego skutek wychowawczy i z tego także powodu zdecydował się ujawnić współudział oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>, tym bardziej, że ich więzi koleżeńskie uległy znacznemu rozluźnieniu. <span class="anon-block">A. G. (1)</span> zmienił swoją wersję w porównaniu z wersją prezentowaną w jego własnej sprawie licząc być może na łagodniejsze potraktowanie w przyszłości, np. poprzez skorzystanie z prawa łaski, co także nie podważa wiarygodności jego obecnych zeznań. Z kolei jego brat <span class="anon-block">D. G.</span> najwyraźniej chce mu w tym pomóc i także zdecydował się zeznać prawdę, tym bardziej, że jemu samemu raczej nie grozi już obecnie żadna odpowiedzialność, skoro od czasu zdarzenia minęło kilka lat, a w czasie zdarzenia nie miał skończonych lat 15.</p> <p>Wskazywane przez obrońcę rozbieżności w zeznaniach obu świadków, w tym dotyczące jeszcze trzeciego zajścia z udziałem pokrzywdzonego, które miało miejsce wcześniej, nie są istotne dla kwestii możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności co do dwóch zarzucanych czynów, które miały miejsce później niż to wcześniejsze zajście, po którym pokrzywdzony powrócił przecież do lokalu kasyna.</p> <p>Wreszcie podkreślić należy, że <span class="anon-block">A. G. (1)</span> ujawnił w trakcie postępowania przygotowawczego narzędzia, którymi miał się posługiwać (por. jego zeznania – k. 774 oraz protokół eksperymentu procesowego z dnia 17 września 2014 r. – k. 58-59 i protokół oględzin miejsca wraz ujawnionymi przedmiotami w postaci: metalowej rurki z gumową rączką i rączki klucza nasadowego – k. 60-61). Skoro wskazał miejsce, w którym zostały porzucone, to można z tego wnioskować, że co najmniej jednym z nich on sam się posługiwał.</p> <p>Z tego zasadnie można też wnioskować, że nożem posługiwał się oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>, co w swoich zeznaniach potwierdził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> (por. k. 774).</p> <p>Na koniec wskazać należy na ustalenia poczynione w miejscu zamieszkania oskarżonego związane z jego zachowaniem krótko po zdarzeniu oraz zabezpieczonymi wówczas przedmiotami.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">M. F.</span>, będący funkcjonariuszem Policji, potwierdził treść sporządzonej przez siebie notatki urzędowej z dnia 17 września 2014 r. dotyczącej okoliczności stwierdzonych w trakcie przeszukania mieszkania oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> (por. notatka k. 71 i zeznania świadka k. 859v-860). Znaleziono wówczas odzież z brunatnymi plamami należącą do oskarżonego, której sposób schowania wskazuje na zamiar jej ukrycia, sam oskarżony, którego wówczas nie było, miał według relacji członków jego rodziny, zachowywać się tego dnia bardzo nerwowo, a co najistotniejsze w mieszkaniu tym podczas przeszukania zabezpieczono telefon oskarżonego, w którym ujawniono kartę SIM sieci <span class="anon-block">P.</span>, która została zabrana wraz z telefonem pokrzywdzonemu <span class="anon-block">G. T. (1)</span> przez sprawców podczas zdarzenia objętego zarzutami aktu oskarżenia.</p> <p>Sam oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>, po dokonanym przestępstwie, ewidentnie zbiegł za granicę z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością karną. Nie jest prawdą, że nic o sprawie nie wiedział, skoro nawet jego ojciec <span class="anon-block">D. D. (1)</span> zeznał, iż (cyt.) „Później syn sam się ze mną skontaktował. Ja mu mówiłem, że policja pytała o niego i że było przeszukanie, a on mówił, że nie wie o co chodzi.” (k. 798).</p> <p>Odnośnie owej karty SIM pochodzącej z telefonu pokrzywdzonego, a ujawnionej w telefonie należącym do oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>, warto zacytować szerzej jego wyjaśnienia składane w tym zakresie w sprawie, gdyż to pokazuje dodatkowo brak wiarygodności jego wyjaśnień odnośnie samego zdarzenia objętego zarzutami aktu oskarżenia.</p> <p>Oskarżony najpierw na rozprawie wyjaśnił:</p> <p> <em> <!-- -->„</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na pytania prokuratora do oskarżonego </em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Nie wiem skąd w moim telefonie wzięła się karta skradzionego <span class="anon-block">G. T. (1)</span> w dniu 14 września 2014 r. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Prokurator oświadcza, że powyższa okoliczność wynika z protokołu przeszukania na k. 62 akt sprawy oraz z notatki urzędowej na k. 71. </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na pytania prokuratora do oskarżonego </em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Przed wyjazdem za granicę posiadałem telefon komórkowy i ten telefon zabrałem ze sobą. To był telefon <span class="anon-block">marki S.</span>. Nie pamiętam modelu.” (k. 799).</em> </p> <p>Po przesłuchaniu świadka <span class="anon-block">M. F.</span>, oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> wyjaśnił:</p> <p> <em> <!-- -->„Na poprzedniej rozprawie powiedziałem, że <span class="anon-block">N. (...)</span> nie należy do mnie, ale ona faktycznie należało do mnie, jednak była nie używana. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na pytanie sądu </em> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> Ja sobie przypomniałem, że ta <span class="anon-block">N.</span> należała do mnie, ale ja faktycznie wtedy używałem Samsunga. Ten telefon leżał nieużywany. Teraz sobie przypomniałem, że tamtego wieczoru to zdarzenie nie zakończyło się na tym, że poszedłem spać. Jest coś jeszcze. Po tym, jak wyszedłem z kasyna tamtej nocy skierowałem się do miejsca mojego zamieszkania. Faktycznie położyłem się spać, ale jakiś czas później obudziło mnie głośne pukanie do mojego mieszkania. Wtedy zobaczyłem przez wizjer tego <span class="anon-block">A. G. (1)</span>. Wyszedłem na korytarz, przywitałem się z nim. On zaoferował mi kupno telefonu. Dokładnie nie pamiętam jakiego. Powiedział, że to jego jest telefon. Nie pamiętam dokładnie ile za niego chciał. Kupiłem od niego ten telefon. On mówił, że to jest jego telefon. Tą kartę widocznie musiał zostawić w tym telefonie. Tą kartę umieściłem w <span class="anon-block">N.</span>, w tej, która należała do mnie i o której dzisiaj powiedziałem. Wsadziłem tą kartę, bo <span class="anon-block">N. (...)</span> potrzebowała karty po to, żeby działał telefon. Ja tego telefonu nie używałem, ale robiłem nim zdjęcia. <span class="anon-block">N.</span> miała lepszy aparat niż Samsung. Ja nie wiedziałem, że ta karta i ten telefon zostały skradzione. </em> </p> <p> <em> <!-- -->Ten telefon, który kupiłem od <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, to jak dobrze pamiętam, chyba go sprzedałem, chyba na następny dzień. Dokładnie nie pamiętam. Nie wiem dlaczego policja w mieszkaniu znalazła tylko <span class="anon-block">N. (...)</span> z kartą sim należącą do <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, a nie znalazła telefonu, który nabyłem od <span class="anon-block">G.</span>. Widocznie musiałem go mieć przy sobie. Wziąłem go, bo chciałem go sprzedać. Kupiłem go, bo <span class="anon-block">A.</span> nie chciał dużo pieniędzy za niego, a był wart chyba trochę więcej. </em> </p> <p> <em> <!-- -->Nie potrafię tego wytłumaczyć, że w rozmowie w mieszkaniu zeznający dzisiaj funkcjonariusz ustalił, że ja miałem tego dnia korzystać z telefonu <span class="anon-block">marki N. (...)</span>. Nie zabrałem tej <span class="anon-block">N.</span> ze sobą, bo widocznie nie potrzebowałem. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na pytanie prokuratora </em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Nie pamiętam o której godzinie obudził mnie <span class="anon-block">G.</span>, bo przysnąłem. Nie patrzyłem na zegarek. Jeszcze było ciemno. Na pewno nie było jasno. Nie pamiętam za jaką kwotę kupiłem ten telefon od <span class="anon-block">G.</span>, ale nie była to duża kwota. Na pewno było warto kupić. Na pewno nie był wart setki złotych. Nie pamiętam za jaką kwotę sprzedałem ten telefon. On był bez ładowarki i bez opakowania. </em> </p> <p> <em> <!-- -->(…)</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na pytanie sądu </em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Nie pamiętam komu sprzedałem ten telefon. Byłem przekonany, że należy on do <span class="anon-block">A. G. (1)</span>. Może to jest dziwne, że ktoś budzi mnie w nocy i sprzedaje telefon bez ładowarki, dokumentów za małe pieniądze, ale go kupiłem.” </em>(k. 860-861).</p> <p>Tej jego wersji stanowczo zaprzeczył <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, który w tym zakresie zeznał: <em> <!-- -->„Słyszałem te wyjaśnienia. Nie było takiej sytuacji. On był ze mną od początku. Ja podtrzymuję swoje poprzednie wyjaśnienia. Nie oferowałem <span class="anon-block">D.</span> kupna żadnego telefonu. Cały czas byliśmy razem. Nie jestem w stanie powiedzieć co w głowie ma <span class="anon-block">M. D.</span> i dlaczego tak mówi.”</em> ( k. 888v).</p> <p>Także zdaniem sądu odwoławczego wersja oskarżonego jest niewiarygodna i stanowi jedynie nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Z punktu widzenia choćby zasad doświadczenia życiowego bardzo mało prawdopodobnym, a wręcz nieprawdopodobnym, jest, aby po dokonanym rozboju nad ranem 17 września 2014 r. <span class="anon-block">A. G. (1)</span> przyszedł do oskarżonego z ofertą sprzedaży telefonu, a oskarżony kupił go, aby za chwilę sprzedać, a kartę SIM zostawić sobie.</p> <p>Jak zasadnie wskazał w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji (cyt.) <em> <!-- -->„…tłumaczenie, że karta sim była niezbędna do uruchomienia telefonu, ale tylko po to żeby robić zdjęcia, wydaje się nieprawdopodobne, zważywszy, że akurat taka funkcja telefonu karty sim nie wymaga.”</em> (str. 16 uzasadnienia).</p> <p>Przy ocenie dowodów i czynieniu w oparciu o nie ustaleń faktycznych sąd pierwszej instancji nie naruszył też reguł z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a>, co zarzuca obrońca w uzasadnieni swej apelacji, a czego jednak bliżej nie uzasadnia.</p> <p>W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> określona jest zasada domniemania niewinności i brak jakichkolwiek podstaw, aby mówić w tym przypadku o jej naruszeniu.</p> <p>Odnośne reguły <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, to dotyczy ona wątpliwości sądu, a nie strony, bowiem dla zasadności zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale konieczne jest wykazanie, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (por. postanowienie SN z 31.03.2022 r., I KK 71/22, LEX nr 3418076). Z taką sytuacja nie mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie.</p> <p>Nadto obrońca postawił też przecież zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a jak przyjmuje się jednolicie w judykaturze przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.</a> mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> jest możliwe dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich właściwej oceny, spełniającej wymogi określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, pojawią się wątpliwości, których nie da się wyeliminować (por. np. wyrok SA w Warszawie z 18.08.2022 r., II AKa 295/21, LEX nr 3409560).</p> <p>Z kolei w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> określona została zasada obiektywizmu, która także nie została naruszona. Jak też stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24.08.2022 r., III KK 161/22 (LEX nr 3411411): <em> <!-- -->„Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, wyrażającego zasadę obiektywizmu adresowaną do organów prowadzących postępowanie, bez wykazania konkretnych naruszeń innych przepisów procedury z nim powiązanych, musi być uznany za bezpodstawny.”</em> </p> <p>Obrońca w stawianym zarzucie powołał się również na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, zgodnie z którym to przepisem podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.</p> <p>I właśnie, w ocenie sądu <em> <!-- -->ad quem</em>, z całokształtu materiału dowodowego ocenionego w granicach zakreślonych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, jednoznacznie wynika sprawstwo oskarżonego co do obu zarzucanych mu czynów w postaci przypisanej. Także zdaniem sądu odwoławczego oskarżony brał udział w całym zdarzeniu związanym najpierw z pobiciem <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, a później z rozbojem, spowodowaniem ciężkich obrażeń ciała i usiłowaniem zabójstwa <span class="anon-block">G. T. (1)</span>. Żaden inny dowód, poza wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> (i oczywiście wyjaśnieniami <span class="anon-block">A. G. (1)</span> złożonymi w przeszłości w jego własnej sprawie, który wówczas całą winę de facto wziął na siebie, aby chronić oskarżonego i brata) nie wskazuje, że <span class="anon-block">M. D.</span> po wyjściu z lokalu poszedł do domu i tym samym nie brał udziału w obu zajściach.</p> <p>Obrońca w końcowej części uzasadnienia apelacji podnosi kwestię braku motywu, jakim miałby się kierować oskarżony.</p> <p>Taki motyw został wskazany w obecnych zeznaniach świadków <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>.</p> <p>Jednocześnie, zdaniem sądu odwoławczego, oskarżony jakąś urazę musiał żywić do pokrzywdzonego (nawet, jeśli nie zostało dokładnie ustalone czego ona dotyczyła), tym bardziej, że obaj znali się wcześniej, a tego dnia w lokalu w sposób agresywny, a nawet brutalny, oskarżony próbował wywlec pokrzywdzonego z lokalu trzymając go za nogę i ciągnąc po ziemi. Przyjaźnie nastawiony człowiek raczej nie zachowuje się tak wobec drugiej osoby, w stosunku do której nie ma wrogich zamiarów.</p> <p>Tym samym także w tej części apelacja ma charakter jedynie polemiczny z zaskarżonym wyrokiem.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanych mu czynów.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Skoro zarzuty były w całości niezasadne, to nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek sformułowany na ich podstawie.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>4.  <strong> <!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>4.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p>Brak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>5.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.7.  <strong> <!-- -->Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.1.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Całość rozstrzygnięć zaskarżonego wyroku.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Wyrok utrzymano w mocy wobec niestwierdzenia w toku kontroli odwoławczej:</p> <p>- istnienia bezwzględnych powodów odwoławczych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 k.p.k.</a>,</p> <p>- tego, że utrzymanie w mocy wyroku skutkowałoby rażącą niesprawiedliwością orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>),</p> <p>a także wobec stwierdzenia z powodów opisanych w sekcji 3 niniejszego uzasadnienia braku zasadności zarzutów apelacji obrońcy.</p> <p>Nie budzą wątpliwości wina i sprawstwo oskarżonego odnośnie obu zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów w postaci przypisanej w zaskarżonym wyroku.</p> <p>Brak też zastrzeżeń co do przyjętej kwalifikacji prawnej, która wymagałaby interwencji z urzędu sądu odwoławczego.</p> <p>Wymierzone kary jednostkowe niewątpliwie nie przekraczają stopnia zawinienia oskarżonego i odpowiadają stopniom społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, w tym bardzo wysokiemu stopniowi społecznej szkodliwości pierwszego czynu, za który wymierzono oskarżonemu karę 15 lat pozbawienia wolności. Kara ta choć bardzo surowa, to uwzględnia okoliczności popełnienia tego przestępstwa, w tym rolę oskarżonego, sposób działania, w tym połączenie z rozbojem, stopień użytej w stosunku do pokrzywdzonego przemocy, współdziałanie z nieletnim <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, postać zamiaru, skutki czynu, a także zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa.</p> <p>Również kara wymierzona za drugi czyn jest karą w pełni sprawiedliwą.</p> <p>Nie budzi także żadnych zastrzeżeń wymierzona kara łączna pozbawienia wolności, która w pełni odpowiada dyrektywom jej wymiaru, w tym jeśli idzie o stan prawny obowiązujący przed dniem 1 lipca 2015 r.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.8.  <strong> <!-- -->Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.2.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.9.  <strong> <!-- -->Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.7.  <strong> <!-- -->Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.1.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.2.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.3.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność umorzenia postępowania</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.4.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.8.  <strong> <!-- -->Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.10.  <strong> <!-- -->Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>II.</p> </td> <td colspan="18"> <p>Zwolniono oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa, mając na uwadze trudną obecnie sytuacje materialną oskarżonego i fakt, że orzeczono co do niego długoterminową karę pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to oparto na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17)">art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Jarosław Mazurek SSA Jerzy Skorupka SSA Artur Tomaszewski</em> </strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.11.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca z wyboru, adw. <span class="anon-block">J. L.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>wszystkie rozstrzygnięcia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table>