VI Ka 584/22

<p>Sygn. akt VI Ka 584/22</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 23 listopada 2022 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Agnieszka Telega </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. W.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>s. <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">M.</span> zd. <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>obwinionego z art. 92 § 1 kw</p> <p>z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p> <p>z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt II W 258/22</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">T. W.</span> w pkt. I części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionemu kary;</p> <p>II.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>III.  zwalnia obwinionego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>VI Ka 584/22</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">T. W.</span> został obwiniony o to, że:</p> <p>w dniu 10.02.2022 r. ok. godz. 09:50 na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, będąc kierowcą samochodu marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie zastosował się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania” urządzając postój tego pojazdu na odcinku jezdni objętym zakazem, a ponadto nie zastosował się do znaku poziomego P-17 „linia przystankowa” parkując na niej w/w pojazdem,</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. </span> </p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem zaocznym z dnia 11 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II W 258/22:</p> <p>I.  uznał obwinionego <span class="anon-block">T. W.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;</p> <p>II.  zasądził od obwinionego <span class="anon-block">T. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 30 (trzydziestu) złotych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony <span class="anon-block">T. W.</span>, a z treści sporządzonego przez niego środka odwoławczego wynika, iż zaskarżył on wydany wyrok w całości, polemizując z ustaleniami Sądu I instancji dotyczącymi jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu wykroczenia.</p> <p>W uzasadnieniu apelacji obwiniony podniósł, iż nie ma on możliwości zaparkowania samochodu bezpośrednio przez budynkiem, w którym mieszka, a obowiązujący przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> znak B-36 „zakaz zatrzymywania się” oraz znak poziomy P-17 „linia przystankowa” uniemożliwiają mu chociażby dostawę drewna czy węgla do piwnicy. Wyjaśnił, iż w dniu 10.02.2022 r. zaparkował samochód bezpośrednio przed budynkiem przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, aby naładować akumulator. Jako załącznik do środka odwoławczego obwiniony przedłożył kserokopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności z których wynika, iż jego żona <span class="anon-block">M. W.</span> jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś on sam jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim (k. 33-34). Skarżący oczekiwał od Strażników Miejskich, którzy ujawnili popełnione przez niego wykroczenie, większego zrozumienia jego sytuacji.</p> <p>Chociaż obwiniony nie sformułował wprost wniosków apelacji, to z treści wywiedzionego środka odwoławczego wnioskować można, iż domagał się on uniewinnienia od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wywiedziona apelacja okazała się o tyle zasadna, iż skutkowała odstąpieniem od wymierzenia kary za wykroczenie przypisane <span class="anon-block">T. W.</span> zaskarżonym wyrokiem.</p> <p>W pierwszej kolejności zauważyć jednak należy, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 k.w., odpowiedzialność za wykroczenie jest konsekwencją popełnienia czynu społecznie szkodliwego, zabronionego przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany. Z kolei zgodnie z § 2 powołanego przepisu, nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.</p> <p>Ze zgromadzonego w badanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż obwiniony <span class="anon-block">T. W.</span> miał świadomość, iż wzdłuż <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, przy której zaparkował on swój samochód w dniu 10.02.2022 r. ok. godz. 09:50 obowiązywały znaki B- „zakaz zatrzymywania się” oraz znak poziomy P-17 „linia przystankowa”, które jednak obwiniony świadomie zignorował, ładując akumulator do swojego samochodu. Tłumaczył on strażnikom miejskim, iż jest mieszkańcem budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, przed którym zaparkowany był jego samochód, nie zamierzał dźwigać akumulatora 200 m do domu, stwierdził iż nie obchodzą go te znaki (k. 9-10). Odnosząc te ustalenia do treści powołanego art. 1 § 1 k.w., obwiniony dopuścił się czynu społecznie szkodliwego, zabronionego przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia (art. 92 § 1 k.w.) i nie zachodziły okoliczności wyłączające jego winę.</p> <p>Jednocześnie należy mieć na względzie, iż żona obwinionego - <span class="anon-block">M. W.</span> jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś on sam jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, co zostało należycie udokumentowane przedłożonymi wraz z apelacją kserokopiami orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Chociaż <span class="anon-block">T. W.</span> starał się o wyznaczenie specjalnego miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych – tzw. koperty przed budynkiem przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, jego wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 39 § 1 k.w. w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. W przekonaniu Sądu Odwoławczego taka właśnie sytuacja miała miejsce w badanej sprawie, której okoliczności przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kary <span class="anon-block">T. W.</span> w oparciu o regulację powołanego przepisu. Obwiniony jest osobą w dojrzałym wieku, o lekkim stopniu niepełnosprawności, zaś jego żona jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Istotnie, brak możliwości zaparkowania samochodu bezpośrednio przed zamieszkiwanym przez niego budynkiem stanowi znaczne utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dla niego oraz jego żony. Należy także wziąć pod uwagę, iż <span class="anon-block">T. W.</span> starał się o wyznaczenie dla niego specjalnego miejsca parkingowego w niedalekiej odległości od wyjścia z budynku, który zamieszkuje, jednak zgody takiej nie uzyskał. Dostrzec jednak należy, iż podjął on próbę zgodnego z prawem rozwiązania uciążliwiej dla niego sytuacji. Obwiniony prowadzi przy tym ustabilizowany tryb życia, jest emerytem i stara się przestrzegać obowiązującego porządku prawnego. Z tego względu zarówno wymienione właściwości i warunki osobiste sprawcy, jak i okoliczności popełnienia przypisanego mu wykroczenia przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia obwinionemu kary za ten czyn.</p> <p>Wobec powyższego Sąd II Instancji zmienił zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">T. W.</span> w pkt I części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary obwinionemu. W pozostałej jednak części zaskarżony wyrok – jako trafny i prawidłowy – podlegał utrzymaniu w mocy, co dotyczy kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I instancji.</p> <p>Ponadto Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 121;art. 121 § 1 k)">art. 121 § 1 k.p.s.</a>w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a>, kierując się względami słuszności, zwolnił obwinionego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> </div>