I SA/Wa 2651/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi J. G., T. G. i A. M. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. G., odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1956 r. nr [...] o przyznaniu odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną jako parcele nr [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność J. G., wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1956 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] orzeczeniem z dnia [...] października 1956 r. orzekło o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości, a następnie orzeczeniem z dnia [...] listopada 1956 r. orzekło o przyznaniu J. G. odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości [...] zł. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. J. G. wystąpił do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1956 r. oraz z dnia [...] listopada 1956 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. zmodyfikował swój wniosek, żądając stwierdzenia nieważności tylko orzeczenia odszkodowawczego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1956 r. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. wniosek po raz kolejny został zmodyfikowany w ten sposób, że żądanie stwierdzenia nieważności dotyczyło jednak obu wydanych w sprawie orzeczeń. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] października 1956 r. prowadzone pod nr [...] zostało zawieszone postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] i dotychczas nie zostało podjęte. Natomiast po rozpatrzeniu wniosku w zakresie orzeczenia odszkodowawczego z dnia [...] listopada 1956 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]odmówił stwierdzenia nieważności tego orzeczenia W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone orzeczenie nie było obarczone wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, J. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po jego rozpatrzeniu Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. i umorzył postępowanie z uwagi na swoją niewłaściwość w sprawie. Następnie pismem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przekazał wniosek J. G. według właściwości Wojewodzie, który wystąpił do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy tym organem a Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Prezes Rady Ministrów rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku J. G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia odszkodowawczego z dnia [...] listopada 1956 r. W tej sytuacji, po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia odszkodowawczego z dnia [...] listopada 1956 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zaskarżone orzeczenie nie jest obarczone żadną z wad, o których mowa w 156 § 1 kpa. W szczególności, zdaniem Ministra, orzeczenie nie zostało wydane bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę wydania orzeczenia stanowiły przepisy dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tj. z 1952 r. Dz. U. Nr 4, poz. 31), którym w żaden sposób nie uchybiono przy wydawaniu orzeczenia. Nadto, w ocenie Ministra, wycena nieruchomości i ustalenie wysokości odszkodowania dokonane zostały zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 52, poz. 339). Na poparcie zasadności tego stanowiska organ nadzoru przeprowadził dokładną i szczegółową analizę art. 27, art. 30 ust. 1, art. 33 ust. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz § 3 pkt 1, § 11 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej sprawy. Wyjaśnił, że w aktach archiwalnych nie zachowały się dokumenty, które mogłyby pozwolić organowi na dokonanie szczegółowej kontroli prawidłowości dokonanej wyceny nieruchomości, jednak jak wynika z uzasadnienia orzeczenia odszkodowawczego, wartość gruntów określono, przyjmując za podstawę wartość szacunkowa 1 ha najwyższej klasy gruntów rolnych w strefie miejskiej przy uwzględnieniu wartości zasadniczej i mnożnika właściwego dla strefy pośredniej. Podkreślił, że w orzeczeniu przyznano odszkodowanie za znajdujący się na nieruchomości parkan drewniany o długości [...] m. Wartość ogrodzenia została ustalona na podstawie wyceny rzeczoznawcy (sama wycena nie zachowała się w aktach archiwalnych). Jednocześnie z akt archiwalnych jednoznacznie wynika, że parkan o długości [...] m.b. znajdował się na przedmiotowej nieruchomości. Organ wyjaśnił, że niezachowanie się części akt archiwalnych, w tym operatu szacunkowego dotyczącego przedmiotowej nieruchomości, po ponad 60 latach od wydania kontrolowanego orzeczenia, nie może być podstawą do uznania, że dokumenty takie nigdy nie istniały. Dlatego też nie można uznać, by doszło do rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 28 listopada 1952 r. w zakresie określenia wysokości odszkodowania. Organ nie stwierdził również w zaskarżonym orzeczeniu wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 6 kpa, albowiem nie naruszono przepisów o właściwości, brak jest dowodów na okoliczność, że orzeczenie rozstrzygnęło sprawę uprzednio rozstrzygniętą ostatecznie inną decyzją (orzeczeniem), nie doszło do skierowania decyzji (orzeczenia) do osoby niebędącej stroną w sprawie, wykonalność kontrolowanego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości, a ponadto brak jest podstaw do twierdzenia, że orzeczenie w razie wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą. W konkluzji Minister wskazał, że nie została spełniona żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 kpa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania kwestionowanego orzeczenia z obrotu prawnego. Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. G., T. G. i A. M., następcy prawni J. G.(2). W uzasadnieniu wskazali, że w obrocie prawnym funkcjonuje nadal decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję własną Ministra z dnia [...] marca 2010 r. i umarzająca toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1956 r. W ocenie skarżących umorzenie postępowania w sprawie z powodu błędnie zastosowanej przesłanki o braku właściwości organu – po wykazaniu jej błędności wskutek rozstrzygnięcia Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2013 r. – skutkować musiało przede wszystkim koniecznością uchylenia przez Ministra decyzji własnej z dnia [...] października 2011 r. Tymczasem Minister, nie uwzględniając tej konieczności, wydał merytoryczną decyzję co do istoty. Zdaniem skarżących przyjąć zatem należy, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie ostateczne decyzje odnoszące się do tego samego przedmiotu sprawy, tj. decyzja z dnia [...] października 2011 r. umarzająca postępowanie w sprawie oraz decyzja z dnia [...] września 2019 r. rozstrzygająca merytorycznie sprawę pomimo wcześniejszego umorzenia postępowania w tejże samej sprawie. Mając powyższe na względzie, skarżący podnieśli zarzut rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, albowiem w obu przypadkach występuje tożsamość sprawy, niezmienność stron postępowania i ten sam stan prawny, będący podstawą rozstrzygnięcia. W związku z postawionym zarzutem, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że zarzut skargi jest bezzasadny. W ocenie Ministra, wbrew twierdzeniom skarżących, przeszkodą do prowadzenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. nie było pozostawanie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] października 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1956 r. z powodu niewłaściwości organu. Jak wskazał Minister, przepis art. 19 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli swojej właściwości z urzędu w każdym stadium postępowania, wobec czego zmiana stanu faktycznego lub prawnego może prowadzić do zmiany stanowiska w kwestii właściwości, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Ministra nie można uznać, że zaskarżona decyzja została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną również z tej przyczyny, że decyzja z dnia [...] października 2011 r. miała charakter formalny i nie rozstrzygała sprawy co do istoty, a w konsekwencji decyzja z dnia [...] września 2019 r. jest jedyną istniejącą obecnie w obrocie decyzją merytoryczną w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. uczestnik postępowania Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przede wszystkim podkreślić należy, że złożona skarga nie kwestionuje ani ustaleń stanu faktycznego, ani oceny prawnej dokonanej przez organ nadzoru, dotyczącej prawidłowości wydania w dniu [...] listopada 1956 r. decyzji o przyznaniu odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność J.G.(2), wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] października 1956 r. W tej sytuacji Sąd orzekający, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, stanął na stanowisku, że Minister prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Zasadnie także uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia wywłaszczeniowego, ponieważ nie jest ono obarczone żadną wadą wskazaną w art. 156 § 1 kpa. W rozpatrywanej sprawie nie jest zatem sporny stan faktyczny ustalony przez organ nadzoru ani ocena prawna wyrażona przez ten organ co do braku podstaw prawnych stwierdzenia nieważności wydanego orzeczenia odszkodowawczego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tej sytuacji Sąd orzekający po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stanął na stanowisku, że z akt sprawy wynika, iż postępowanie nadzorcze zakończone zaskarżoną decyzją Ministra zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Minister przeprowadził postępowanie dowodowe oraz usunął dające się usunąć wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ nadzoru przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W tej sytuacji, skoro w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu nie jest ani stan faktyczny ustalony w sprawie, ani ocena prawna dokonana przez organ nadzoru, a zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia organu nadzoru, Sąd postanowił uznać stan faktyczny ustalony przez organ nadzoru oraz zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację za zgodną z prawem. Nie widząc zatem powodu do ponownego ich ustalania i powtarzania niekwestionowanej przez skarżących argumentacji prawnej, Sąd uznał, że w tym zakresie kontrolowana decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. jest prawidłowa i zgodna z prawem. Przechodząc zatem do oceny jedynego zawartego w skardze zarzutu, czyli naruszenia przez Ministra art. 156 § 1 pkt 3 kpa, wyjaśnić należy, że Sąd orzekający uznał zarzut ten za nieuzasadniony. Skarżący upatrują tego naruszenia prawa w fakcie, że uznając swoją niewłaściwość Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchylił w własną merytoryczną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. i umorzył toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1956 r. W ocenie skarżących umorzenie postępowania w sprawie z powodu błędnie zastosowanej przesłanki o braku właściwości organu skutkować musiało przede wszystkim koniecznością uchylenia przez Ministra decyzji własnej z dnia [...] października 2011 r. a nie wydaniem, po rozstrzygnięciu negatywnego sporu kompetencyjnego, w dniu [...] września 2019 r. nowej decyzji co do istoty. Zdaniem skarżących przyjąć zatem należy, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie ostateczne decyzje odnoszące się do tego samego przedmiotu sprawy, tj. decyzja z dnia [...] października 2011 r. umarzająca postępowanie w sprawie oraz decyzja z dnia [...] września 2019 r. rozstrzygająca merytorycznie sprawę, pomimo wcześniejszego umorzenia postępowania w tejże samej sprawie. W ocenie Sądu takie stanowisko nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Artykuł 156 § 1 pkt 3 kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2906/17, hipoteza art. 156 § 1 pkt 3 kpa obejmuje decyzje ostateczne rozstrzygające sprawę co do istoty, zaś w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania dopuszczalna jest pod pewnymi warunkami możliwość ponownego wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji merytorycznej w sprawie, w której postępowanie uprzednio umorzono (A. Matan, w: Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, System prawa administracyjnego procesowego, Tom II, część 5, red. B. Adamiak, s. 618 i n., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2601/15 oraz z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 1528/18, CBOSA.nsa.gov.pl). Również w literaturze procesu administracyjnego wskazuje się, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia, przy czym zauważa się, że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 15 wydanie, Warszawa 2017, s. 879). Oznacza to, że w przypadku gdy wcześniej prowadzone postępowanie zakończyło się decyzją o jego umorzeniu, to nie zawsze zachodzić będzie stan rzeczy osądzonej. Ocena dopuszczalności ponownego rozstrzygania sprawy musi być podjęta z uwzględnieniem charakteru sprawy i okoliczności umorzenia postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H Beck, Warszawa 2015, str. 800; M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2016, stan prawny 5 grudnia 2016 r.). Decyzje o umorzeniu postępowania nie zawsze zatem stanowią przeszkodę do podjęcia czynności procesowych na nowo, ilekroć okaże się, że odnośna kompetencja organu wbrew przyjętej uprzednio ocenie jednak była i jest aktualna albo, że na skutek jakichś modyfikacji stanu prawnego lub faktycznego stała się aktualna później (Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz pod red. H. Knysiak-Molczyk, Wolters Kluwer 2015 - art. 156). Rozstrzygnięcie zatem sprawy decyzją merytoryczną, pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji również merytorycznej wydanej w tożsamym przedmiocie, prowadzi do nieważności tak wydanej decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Jednak decyzja umarzająca wszczęte postępowanie administracyjne, z powodu niewłaściwości organu, nie jest decyzją merytoryczną, czyli rozstrzygającą sprawę co do istoty. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze formalnoprawnym i nie może ona zamykać stronie prawa do merytorycznego rozpatrzenie jej sprawy. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 3490/15, zgodnie z którym tożsamość przedmiotu i podmiotu sprawy ze sprawą prowadzoną przed organem wcześniej nie zawsze prowadzić będzie do uznania, że spełniona zostanie przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W świetle tego przepisu konieczność stwierdzenia nieważności decyzji zachodzi w sytuacji, w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Chodzi tutaj jednak nie o jakąkolwiek decyzję kończącą postępowanie w danej sprawie, ile o wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Oznacza to w rozpatrywanej sprawie, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji Ministra z dnia [...] października 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1956 r. z powodu niewłaściwości organu, czyli decyzji nie zawierającej żadnego merytoryczne rozstrzygnięcia w sprawie, nie stało na przeszkodzie, po rozstrzygnięciu negatywnego sporu kompetencyjnego, wydaniu przez Ministra w dniu [...] września 2019 r. nowej merytorycznej już decyzji rozstrzygającej złożony wniosek co do istoty i odmówienia stwierdzenia nieważności orzeczenia odszkodowawczego z dnia [...] listopada 1956 r. o przyznaniu odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa. W tym przypadku nie zaistniała zatem powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W tej sytuacji Sąd uznał, że złożona w sprawie skarga jest niezasadna. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje natomiast, że w zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego organ nadzoru prowadził postępowanie w sposób prawidłowy, dokładnie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosował zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego, a powody podjętego prawidłowego rozstrzygnięcia wyczerpująco przedstawił w uzasadnieniu wydanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.