III SA/Kr 396/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na akt Starosty Olkuskiego z dnia 3 czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE J. D., zwana dalej skarżącą, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na akt Starosty Olkuskiego z dnia 3 czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu drogowego. W treści skargi pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że stosownie do wymogów prawa informuje, iż wskazany powyżej akt z zakresu administracji publicznej, polegający na zatwierdzeniu projektu stałej organizacji ruchu, narusza interes prawny skarżącej. "Ustanowiony (...) bowiem (...) na podstawie zatwierdzonego przez Starostę Olkuskiego projektu stałej organizacji ruchu znak drogowy B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" wraz z ustanowioną na drodze wewnętrznej "strefą ruchu" (znak D-52) uniemożliwia: 1. Korzystanie z drogi wewnętrznej przez działkę 1 i 2 jako jedynej drogi łączącej posesję skarżącej z drogą publiczną (droga konieczna); 2. Korzystanie z zasiedzianej na tej drodze służebności gruntowej przechodu i przejazdu przez działkę nr 1 (sprawa o stwierdzenie tego zasiedzenia toczy się przed Sądem Rejonowym w Olkuszu pod sygnaturą [...]); 3. Skorzystanie przez skarżącą z cywilnoprawnych metod przywrócenia posiadania tej części nieruchomości objętej działką 1 (znak drogowy, ograniczający w świetle prawa posiadanie wnioskodawczyni, został posadowiony przez Starostę Olkuskiego, a zatem przypisanie właścicielowi działki 1 działań zmierzających do utrudnienia korzystania z jego nieruchomości w dotychczasowym zakresie budzi wątpliwości, zwłaszcza, że skoro nie jest dysponentem znaku drogowego, to może podnosić zarzut, że nie może go usunąć)." W odpowiedzi na skargę Starosta Olkuski wniósł m. in. o odrzucenie skargi, gdyż interes prawny wnoszącej skargę nie został, zdaniem organu, naruszony. Organ podniósł w szczególności, że z mapy ewidencyjnej, załączonej do skargi, wynika, iż działka skarżącej przylega bezpośrednio do działki drogowej oznaczonej nr 3, stanowiącej drogę publiczną gminną – ul. [...]. Kwestia zasiedzenia służebności gruntowej w pasie drogi wewnętrznej jest sporna. W postanowieniu Sądu Rejonowego w Olkuszu z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt [...] i [...], oddalającym wniosek o zabezpieczenie sąd uznał, że wnioskodawcy nie uprawdopodobnili nawet, iż dokonywali na spornej działce drogowej prac i nakładów co jest konieczną przesłanką do uwzględnienia wniosku o zasiedzenie. Zatem do chwili obecnej z wiedzy organu skarżąca nie dysponuje żadnym prawem, które by kreowało jej uprawnienie do poruszania się tą drogą. Dodatkowo organ w dniu 17 lutego 2022 r. zatwierdził projekt zmiany stałej organizacji ruchu w ciągu drogi gminnej nr [...] – ul. [...] - w związku z wprowadzeniem dodatkowych tablic pod znak drogowy B-1 w miejscowości O., który zmienił zaskarżone zatwierdzenie organizacji ruchu w sposób postulowany przez skarżącą. Interes oprawny skarżącej nie został więc naruszony. Zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2022 r., wobec nieczytelnych map, znajdujących się w przedłożonych Sądowi aktach, wezwano pełnomocnika Starosty Olkuskiego do przedłożenia w zakreślonym terminie mapy ewidencyjnej w odpowiedniej skali obrazującej w sposób czytelny położenie na niej działki nr 4 względem drogi wewnętrznej – drogi dojazdowej zwanej drogą na "P.", tj. działki ewid. nr 1 oraz ul. [...]. Następnie, w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 31 sierpnia 2022 r. – pismem z dnia 1 września 2022 r. - pełnomocnik skarżącej został wezwany do wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego aktu poprzez przedłożenie dowodów na okoliczności ustanowienia i istnienia obecnie służebności przysługującej skarżącej na nieruchomości objętej działką nr 1 oraz ewentualnych innych okoliczności wskazujących na naruszenie jej interesu prawnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 13 września 2022 r. wskazała, że skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr 4. Nieruchomość tę nabyła (w udziale ½, podobnie jak siostra) na mocy umowy darowizny z dnia 15 grudnia 1983 r. od swoich rodziców. Rodzice skarżącej natomiast stali się jej właścicielami na podstawie umowy zniesienia współwłasności i darowizny z dnia 27 stycznia 1967 r. Dalej pełnomocnik skarżącej wskazała, że S. P. wystąpiła w dniu 13 lutego 1967 r. z pozwem o zniesienie służebności przechodu, przejazdu i przegonu, przez ówczesną działkę nr 5, którą obecnie stanowi działka nr 1. Jednym z pozwanych był S. G. poprzednik prawny skarżącej. Jak podkreśliła wówczas nikt nie kwestionował istnienia służebności drogowej, a fakt jej zasiedzenia był dla mieszkańców ówczesnej wsi P. tak oczywisty, że jako formę obrony ówczesna powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wybrała zniesienie służebności w części obejmującej jej nieruchomość, a nie powództwo o wydanie nieruchomości lub zaniechanie naruszenia prawa własności. Pełnomocnik skarżącej wskazała więc, że wyrokiem z dnia 23 czerwca 1967 r. Sąd Powiatowy w Olkuszu oddalił powództwo o zniesienie służebności przechodu, przejazdu i przegonu na działkę nr 5, obecnie nr 1 m. in. wobec S. G. Sąd wskazał (podkreślenie Sądu w uzasadnieniu tego wyroku), że pozwany drogą długoletniego ponad 30 lat liczącego posiadania nabył służebność drogową przez zasiedzenie. Wyrok jest prawomocny. Korzystanie ze służebności przez skarżącą oraz jej poprzedników prawnych trwało po wydaniu opisanego wyżej wyroku nieprzerwanie aż do 2020 r., gdy K. K. postanowił z niewiadomych przyczyn zablokować przejazd do posesji mieszkańcom dzielnicy P. w O. Koniecznym stało się wystąpienie do sądu o stwierdzenie zasiedzenia, gdyż wyrok oddalający powództwo w sprawie o zniesienie służebności drogowej jest niewystarczający dla uzyskania wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości należącej do K. K. Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia toczy się od przeszło 2 lat w Sądzie Rejonowym w Olkuszu w sprawie pod aktualną sygnaturą [...]. Do pisma dołączyła w szczególności: kopię pozwu o zniesienie służebności z dnia 13 lutego 1967 r., kopie planu sytuacyjnego, kopię sentencji wyroku Sądu Powiatowego w Olkuszu z dnia 23 czerwca 1967 r., sygn. akt [...], kopię uzasadnienia tego wyroku oraz inne kopie dokumentów. Reasumując pełnomocnik skarżącej stwierdziła, że skarżąca, jako właścicielka działki ewidencyjnej nr 4, jest beneficjentem służebności drogowej, istniejącej na działce nr 1 (a wcześniej na działce nr 5) jeszcze przed 1967 r. i nigdy nie zniesionej. Przysługuje jej więc prawo do współdecydowania o znaku drogowym regulującym zasady przejazdu przez drogę urządzoną na działce 1, po której prowadzi służebność drogowa do posesji. Podkreśliła, że zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego do ustanowienia służebności gruntowej nie jest wymagany wpis do księgi wieczystej. Służebność taka powstaje z mocy umowy stron albo orzeczenia sądu, a w przypadku zasiedzenia nawet z mocy prawa. Ewentualny wpis w księdze wieczystej ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Powołując się na wyrok Sądu Powiatowego w Olkuszu z dnia 23 czerwca 1967 r., sygn. akt [...], który jest prawomocny, i którym są związane również sądy administracyjne i organy administracji, wskazała, że powyższe oznacza, iż każdoczesny właściciel dawnej nieruchomości S. G. ma prawo wykonywać wyżej opisaną służebność zasiedzianą na dawnej nieruchomości S. P. Stwierdzenie zasiedzenia, o które toczy się sprawa przed Sądem Rejonowym w Olkuszu pod sygn. akt [...], ma jedynie charakter wtórny. Z urzędu dodatkowo wskazać należy, że w aktach sądowych znajdują się kopie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej służebności drogowej wraz z wnioskiem o zabezpieczenie z dnia 4 września 2020 r. (k. 72 akt sądowych) oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Olkuszu I Wydział Cywilny o zmianie zaskarżonego postanowienia tamtejszego Sądu z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt [...], w kwestii zabezpieczenia w ten sposób, że oddalającego wniosek o zabezpieczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tzn. inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej). Kontrola ta - jak zostało powyżej wskazane - sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszym jednak rzędzie, nim sąd administracyjny dokona w postępowaniu zainicjowanym skargą kontroli pod względem legalności danego aktu administracyjnego nią kwestionowanego, jest zobligowany do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt Starosty Olkuskiego z dnia 3 czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu drogowego. Wskazać należy, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988) oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., o czym przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13), a pogląd ten nie budzi obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądowym. W uchwale tej m.in. zwrócono uwagę, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego, a skoro tak to także prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów - art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559) czy też art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1526). Tryb zaskarżania do sądu administracyjnego aktów z pkt 6 art. 3 § 2 P.p.s.a. reguluje art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1526, zwanej dalej ustawą o samorządzie powiatowym). Z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu jednostki samorządu z zakresu administracji publicznej jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego, przy czym - jak stwierdzono w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. - pomimo literalnego brzmienia tego przepisu (przewidującego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę) stanowi on również podstawę do zakwestionowania w tym trybie zarządzenia w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Uznanie bowiem, że mające charakter generalny zarządzenia starostów nie podlegają skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, godziłoby w zasadę prawa do sądu (art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a pośrednio naruszałoby również zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Występująca tu formalnie luka ustawowa powinna być zapełniona przez odwołanie się do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę do sądu administracyjnego, bez konieczności wyczerpania środków zaskarżenia, może wnieść zatem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem z zakresu administracji publicznej. Sąd badając legitymację procesową skarżącej poprzez ustalenie, czy będące przedmiotem skargi zarządzenie narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, musi brać pod uwagę własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (tutaj zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 57/13, LEX nr 1340548). W konsekwencji zatem, w przypadku aktu jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze, rozstrzygnięcia wymaga kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. Niewątpliwie źródłem tego interesu w niniejszej sprawie mogła by być służebność przechodu, przejazdu i przegonu, na którą powołuje się skarżąca i jej pełnomocnik. Zdaniem jednakże Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, skarżąca nie wykazała przesłanek naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia o zatwierdzeniu projektu zmiany organizacji ruchu. Jak Sąd podkreślił warunkiem skutecznego zaskarżenia tego rodzaju aktów, jest wykazanie, a więc przedstawienie sądowi takich dokumentów, które by potwierdzały istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). W tym przypadku nie mamy bowiem do czynienia z postępowaniem administracyjnym. O istnieniu takiego związku mogłyby przemawiać dokumenty potwierdzające powstanie służebności gruntowej (drogowej) z mocy umowy stron albo orzeczenia sądu, albo z mocy prawa w drodze jej zasiedzenia na nieruchomości, stanowiącej działkę nr 1 w Olkuszu, na którą to, jako źródła interesu prawego, powołuje się skarżąca. Powoływany przez pełnomocnika skarżącej prawomocny wyrok Sądu Powiatowego w Olkuszu z dnia 23 czerwca 1967 r., sygn. akt [...], nie może jednak, w ocenie Sądu, stanowić wystarczającej ku temu podstawy i nie do końca zasadne są twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że sąd administracyjny jest tym prawomocnym wyrokiem związany. Po pierwsze, związanie sądu w innej sprawie ustaleniami prawomocnego orzeczenia dotyczy tylko tego materiału procesowego, który odnosi się do podstawy faktycznej w zakresie hipotezy normy materialnoprawnej zastosowanej przez sąd, natomiast twierdzenia i dowody dotyczące innej podstawy prawnej są dla konkretnej sprawy obojętne. Po drugie, istota uregulowanej w art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postepowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1851 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.c.; stanowiącego, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby), mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia polega na tym, że wymienione w nim podmioty powinny mieć na względzie fakt wydania prawomocnego orzeczenia i jego treść. Wynikający z niej stan związania ogranicza się jednak do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia. Dlatego przyjmuje się, że sąd nie jest związany ustaleniami i oceną dowodów, dokonanymi w innej sprawie. Podkreśla się tylko, że dokonując samodzielnych ustaleń, nie może ignorować stanowiska zajętego w innej sprawie, w której stan faktyczny był konstruowany na podstawie tego samego zdarzenia, lecz biorąc je pod uwagę, obowiązany jest dokonać własnych, wszechstronnych ustaleń i samodzielnych ocen, które w rezultacie mogą doprowadzić do odmiennych konkluzji (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 2501/20; LEX nr 3193970) Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że póki co, Sąd dysponuje, owszem prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego w Olkuszu z dnia 23 czerwca 1967 r., sygn. akt [...], z którego jednak wiążącej Sąd sentencji wynika, iż oddalił on powództwo o zniesienie zasiedzenia przedmiotowej służebności gruntowej. Nie ignorując stwierdzenia, zawartego w jego uzasadnieniu, "...że pozwany drogą długoletniego ponad 30 lat liczącego posiadania nabył służebność drogową przez zasiedzenie", zwrócić jednakże należy uwagę, że Sąd nie jest związany tymi ustaleniami i oceną dowodów tamtejszego Sądu. Związanie Sądu w tej sprawie ustaleniami tego prawomocnego orzeczenia, zawartymi w jego uzasadnieniu dotyczy więc co najwyżej tylko tego materiału procesowego, który odnosi się do podstawy faktycznej w zakresie hipotezy normy materialnoprawnej zastosowanej przez Tamtejszy Sąd, a więc tego materiału, który dotyczył normy materialnoprawnej, wyrażonej w art. 294 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360, zwanej dalej w skrócie - k.c.), stanowiącego, w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 1965 r. do 3 listopada 1971 r., że: "Właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności gruntowej za wynagrodzeniem, jeżeli wskutek zmiany stosunków służebność stała się dla niego szczególnie uciążliwa, a nie jest konieczna do prawidłowego korzystania z nieruchomości władnącej." Podkreślić zatem z całą mocą należy, że na dzień wydawania niniejszego postanowienia, a więc na dzień badania legitymacji skargowej skarżącej, skarżąca nie może się powołać na dokument potwierdzającego powstanie przedmiotowej służebności gruntowej (drogowej) po stronie skarżącej z mocy prawa, nie mówiąc już o innych sytuacjach powstania tego rodzaju służebności. Jak sama zresztą wskazała pełnomocnik skarżącej postępowanie sądowe o stwierdzenie zasiedzenia wskazanej służebności aktualnie nie zakończyło się. Mimo, więc że trafnie podnosi pełnomocnik, iż wyrok w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej ma jedynie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, to na dzień wniesienia skargi, skarżąca nie może skutecznie powołać się na takie orzeczenie, potwierdzające istnienie tej służebności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez zasiedzenie. Nade wszystko Sąd dokonując własnej oceny w kwestii legitymacji skargowej skarżącej, nie może również pominąć postanowienia Sądu Rejonowego w Olkuszu I Wydział Cywilny o zmianie zaskarżonego postanowienia tamtejszego Sądu z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt [...], w ten sposób, że oddalającego wniosek o zabezpieczenie. Analogicznie, także i w tym przypadku związany jest sentencją, jak i zawartymi w jego uzasadnieniu ustaleniami tylko tego materiału procesowego, który odnosi się do podstawy faktycznej w zakresie hipotezy normy materialnoprawnej zastosowanej przez Tamtejszy Sąd w kwestii zabezpieczenia – w tym wypadku z art. 7301 § 2 k.p.c. – w świetle którego interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Jak wywiódł w postanowieniu z dnia 27 lutego 2018 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt [...]; LEX nr 2452288, "Co do zasady roszczenie można uznać za uprawdopodobnione, gdy bez szczegółowej analizy wszystkich aspektów faktycznych i prawnych sprawy można na pierwszy rzut oka stwierdzić, że przysługuje ono wnioskodawcy - w świetle przytoczonych przez niego twierdzeń faktycznych, potwierdzonych przedstawionymi dowodami bądź innymi środkami. Uprawdopodobnienie dotyczy zarówno podstaw faktycznych roszczenia, jak i jego podstawy prawnej - dochodzone roszczenie musi więc prima facie znajdować podstawę faktyczną i normatywną. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 243 k.p.c., zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu. W postępowaniu zabezpieczającym panuje więc złagodzony rygor dowodowy - uprawdopodobnienie roszczenia nie jest równoznaczne z jego udowodnieniem, w związku z czym nie musi ono oznaczać pewności sądu co do istnienia roszczenia, lecz jedynie jego wysokie prawdopodobieństwo." Mając powyższe na względzie zwrócić należy uwagę, że w wiążącym również Sąd zakresie ustaleń udzielenia wnioskodawcom zabezpieczenia Sąd Rejonowy w Olkuszu I Wydział Cywilny stwierdził, że przynajmniej na etapie wydawania postanowienia o zabezpieczeniu, wnioskodawcy nie uprawdopodobnili w żaden sposób, aby dokonywali na spornej drodze takich prac i nakładów, które stanowiły by konieczną przesłankę do uwzględnienia wniosku o zasiedzenie i które można by uznać za widoczny sygnał ostrzegawczy dla właściciela nieruchomości obciążonej o korzystaniu z tej nieruchomości przez wnioskodawców lub ich poprzedników prawnych, prowadzących do nabycia prawa, tj., do służebności gruntowej w drodze zasiedzenia (s. 5 uzasadnienia tego postanowienia; k. 80 akt sądowych). Tamtejszy Sąd podkreślił, że orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz doktryna prawna przez dziesięciolecia wskazywało, że istota przesłanek z art. 292 k.c., stanowiącego podstawę prawną nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie, jest takie korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia, które by polegało najczęściej na wzniesieniu tego typu urządzenia, a następnie ewentualnie naprawnienie go, konserwowanie, przebudowa itd., gdyż tylko wówczas właściciel obciążonej nieruchomości mógł zauważyć ingerencję w jego prawo własności i przedsięwziąć konieczne działania prawne przed obroną przed zasiedzeniem służebności gruntowej. Tym bardziej pogląd tej jest usprawiedliwiony w sytuacji, gdy przedmiotem służebności to droga zrealizowana za jego zgodą, czy też przy jego pomocy przez inny podmiot, niż domagający się stwierdzenia zasiedzenia służebności gruntowej na swą rzecz. Rację ma zatem żalący się uczestnik, że wnioskodawcy nie uprawdopodobnili swojego roszczenia w dostatecznym stopniu. Wreszcie, dokonując oceny naruszenia własnego interesu skarżącej, nie można również, nie uwzględnić okoliczności, że działka skarżącej przylega bezpośrednio do działki drogowej oznaczonej nr 3, stanowiącej drogę publiczną gminną – ul. [...] – co potwierdza załącznik graficzny przedłożony Sądowi przez organ na jego wezwanie (k. 177 akt sądowych). Skarżąca natomiast nie uprawdopodobniła w żaden sposób swoich twierdzeń, że na jej część działki nr 4 nie da się przejechać, gdyż uniemożliwiają to posadowione na części działki siostry, od strony ul. [...], garaże. Sąd uznał zatem, że skarżąca nie wykazała swojej legitymacji w zaskarżeniu kwestionowanego zarządzenia zatwierdzającego projekt stałej organizacji ruchu drogowego. Dodać przy tym należy, że zdaniem Sądu kwestia posiadania przez skarżącą legitymacji skargowej nie mogła być uznana za prejudycjalną do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej i jako taka stanowić podstawę do zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Po pierwsze, do zawieszenia postępowania sądowego może dojść, w sytuacji, gdy skarga jest dopuszczalna, a po drugie najistotniejsze, przez zagadnienie wstępne w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło. Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjny a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. postanowienia NSA: z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt I FZ 152/13, LEX nr 1318613, i z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FZ 3/13, LEX nr 1274291; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn.. akt II OSK 792/07, LEX nr 486052). W niniejszym przypadka taka sytuacja nie zachodzi. Brak było podstaw do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdzając niedopuszczalność skargi z powodu braku legitymacji skargowej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.