III AUz 214/22

<p>Sygnatura akt III AUz 214/22</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 30 listopada 2022 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: sędzia Marta Sawińska</p> <p>Protokolant: Emilia Wielgus</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy <span class="anon-block">B. N.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o rentę socjalną</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek zażalenia <span class="anon-block">B. N.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt VII U 1981/21</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddalić zażalenie, </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądzić od <span class="anon-block">B. N.</span> na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w <span class="anon-block">P.</span> kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. </strong> </p> <table> <colgroup> <col width="251"/> <col width="251"/> <col width="251"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> <p>sędzia Marta Sawińska</p> </td> </tr> </table> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z 26 sierpnia 2021 r. znak <span class="anon-block"> (...)</span> Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w <span class="anon-block">P.</span> odmówił <span class="anon-block">B. N.</span> prawa do renty socjalnej.</p> <p>Odwołanie od powyższej decyzji złożył <span class="anon-block">B. N.</span> wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez organ rentowy.</p> <p>Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu odrzucił odwołanie <span class="anon-block">B. N.</span> oraz postanowił nie obciążać odwołującego zwrotem kosztów procesu na rzecz pozwanego organu rentowego.</p> <p>Zażalenie po powyższe postanowienie złożył odwołujący <span class="anon-block">B. N.</span> wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, iż odwołującego nie można zaliczyć do osób całkowicie niezdolnych do pracy.</p> <p>Wskazując na powyższe wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez uznanie, iż <span class="anon-block">B. N.</span> jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, gdzie niepełnosprawność ta powstała przed ukończeniem 18 roku życia oraz powołanie przez Sąd biegłego z zakresu psychiatrii celem wykazania, że skarżący jest osobą cierpiącą na schizofrenię paranoidalną, gdzie choroba ta czyni go osobą całkowicie niezdolną do pracy.</p> <p>W odpowiedzi na zażalenie odwołującego organ rentowy wniósł o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie od odwołującego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika organu rentowego za II instancję według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</span> </strong> </p> <p>Zażalenie odwołującego okazało się niezasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 1)">art. 477^{<!-- -->9} § 1 k.p.c.</a> odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu decyzji.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3(1))">art. 477^{<!-- -->9} § 3^{<!-- -->1} k.p.c.</a> sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.</p> <p>Sąd Apelacyjny wskazuje w tym miejscu, że przedmiotowy przepis usankcjonował konieczność wykorzystania drogi postępowania administracyjnego, przed wniesieniem odwołania i badaniem legalności wydanej decyzji w postępowaniu sądowym. W ocenie Sądu Apelacyjnego cytowany powyżej przepis ma wprost zastosowanie w niniejszej sprawie. Również orzecznictwo w tym zakresie jest jednoznaczne. Sąd Apelacyjny wskazuje w tym miejscu na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006 r., sygn. II UZP 17/05, gdzie stwierdzono, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3(1))">art. 477^{<!-- -->9} § 3^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Sąd odrzuca odwołanie, w którym ubezpieczony podnosi wyłącznie zarzuty przeciwko orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS w kwestiach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 14;art. 14 ust. 1;art. 14 ust. 1 pkt. 1;art. 14 ust. 1 pkt. 2;art. 14 ust. 1 pkt. 3;art. 14 ust. 1 pkt. 4;art. 14 ust. 1 pkt. 5)">art. 14 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.). Sąd Apelacyjny w pełni zgadza się z orzeczeniem.</p> <p>Wskazać zatem należy, że istotą omawianego postępowania w zakresie przyznania prawa do renty, jest ustalenie faktów związanych z niezdolnością do pracy. Jeśli więc wnioskodawca, wobec którego wydano orzeczenie lekarskie, nie wnosi sprzeciwu, to nie sposób przyjąć, że dopuszczalne jest jej kwestionowanie dopiero w późniejszym postępowaniu odwoławczym przed Sądem. Niewniesienie sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika oznacza bowiem, że wnioskodawca zgadza się, iż wszystkie stwierdzenia w nim zawarte są prawdziwe. Tym samym proces ustalania okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla nabycia prawa do renty zostaje zakończony.</p> <p>Bezspornym jest, że odwołujący w ogóle nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 23 lipca 2021 r., pomimo, że orzeczenie to zostało mu doręczone i zawierało stosowne pouczenie.</p> <p>Wnioskodawca podniósł w zażaleniu, że dochował wszystkich terminów odwołania. Należy jednak zauważyć, że twierdzenie to jest bezpodstawne. Odwołujący złożył bowiem w ustawowym terminie odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 26 sierpnia 2021 r., jednakże nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 23 lipca 2021 r.</p> <p>Wobec braku sprzeciwu od tego orzeczenia lekarza orzecznika, przy jednoczesnym oparciu odwołania wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, ZUS był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Brak zaś zaskarżenia orzeczenia, w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3(1))">art. 477^{<!-- -->9} § 3^{<!-- -->1} k.p.c.</a>, pozbawia skarżącego możliwości odwołania się od decyzji ZUS, bowiem nie wyczerpał drogi odwoławczej w postępowaniu administracyjnym.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego jest prawidłowe i dlatego Sąd Apelacyjny działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 1;art. 397 § 2)">art. 397 § 1 i § 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł jak w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia.</p> <p>O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od odwołującego - jako strony przegrywającej - na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w <span class="anon-block">P.</span> kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym (punkt 2 postanowienia).</p> <p>sędzia Marta Sawińska</p> </div>