II SA/Wa 1440/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego postanawia -odrzucić skargę- UZASADNIENIE W dniu 10 września 2008 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, zaś zawieszenie postępowania dyscyplinarnego do kategorii tej nie należy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). J. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Wprawdzie zgodnie z art. 135 h ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie, to jednak w świetle art. 138 ustawy o Policji prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego nie kończy postępowania dyscyplinarnego, nie ma też charakteru orzeczenia dyscyplinarnego. Z samego faktu, że ustawa o Policji w tego rodzaju sprawach przewiduje środek zaskarżenia (zażalenie), nie da się wysnuć wniosku o administracyjnym charakterze podejmowanych w tym toku rozstrzygnięć, a w konsekwencji również nie można wyprowadzić konkluzji o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zwłaszcza że regulacja ta zawiera odrębności i – co ważne – precyzyjnie określa, jakie rozstrzygnięcia podlegają jego kontroli. Tak więc na postanowienie organu Policji w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.