I OZ 804/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 103/07 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] "[...]" na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw Stowarzyszenia [...] "[...]" od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2008 r. oddalającego wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz odmawiającego ustanowienia adwokata z urzędu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wobec zaistnienia wątpliwości co do umocowania P. B. do działania w imieniu Stowarzyszenia, wezwano skarżącego do nadesłania aktualnego odpisu z rejestru stowarzyszeń KRS. Wezwanie to doręczone zostało w dniu 13 sierpnia 2008 r., natomiast w dniu 20 sierpnia 2008 r. Przewodniczący Stowarzyszenia nadesłał pismo, w którym stwierdził, iż nie posiada aktualnego odpisu z KRS, jak również nie posiada środków na jego opłacenie. Do pisma załączono szereg dokumentów oraz oświadczenie, iż od 7 lat nie dokonywano żadnych zmian w rejestrze a od 2001 Przewodniczący na mocy upoważnienia zarządu jest pełnomocnikiem Stowarzyszenia. W ocenie Sądu I instancji nadesłane dokumenty nie stanowiły zadośćuczynienia żądaniu wyrażonemu w wezwaniu, a zatem strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych sprzeciwu, co powodowało konieczność jego odrzucenia na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zażalenie na to postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] "[...]", reprezentowane przez P. B., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, iż brak doręczenia Sądowi dokumentu nie będącego w posiadaniu Stowarzyszenia nie mogło być podstawą odrzucenia sprzeciwu, a ponadto kwestia reprezentacji Stowarzyszenia nie mogła być wyjaśniana na tym etapie postępowania. Zdaniem reprezentującego Stowarzyszenie Sąd nie wyjaśnił też jakie braki posiadał sprzeciw ani czemu przesłanie dokumentów nie stanowiło prawidłowego wykonania wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w toku postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, strona lub jej pełnomocnik mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z § 2 tego przepisu wynika, iż sprzeciw wniesiony po terminie lub którego braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie [...] "[...]" wezwane zostało, w związku z wątpliwościami co do umocowania P. B. do reprezentowania Stowarzyszenia, do przedłożenia aktualnego odpisu z rejestru stowarzyszeń prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono Stowarzyszeniu przyznania prawa pomocy. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 13 sierpnia 2008 r., zaś w dniu 20 sierpnia Stowarzyszenie wniosło pismo, z którego wynikało, iż nie jest w posiadaniu żądanego odpisu, a ponadto nie jest w stanie także uzyskać takiego odpisu z uwagi na brak środków finansowych. Ponadto w piśmie tym zawarto oświadczenie, iż od 7 lat nie wprowadzano żadnych zmian do rejestru, a od 2001 r. Przewodniczący, na mocy upoważnienia zarządu, reprezentuje Stowarzyszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż pismo to nie stanowiło prawidłowego wypełnienia żądania skierowanego do strony. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny uznał za słuszne, zaś zażalenie za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wezwanie Sądu skonstruowane było w sposób klarowny i nie budzący wątpliwości. Wynikało z niego wprost, iż Stowarzyszenie winno przedstawić aktualny odpis z rejestru stowarzyszeń prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. Żądania tego strona nie wypełniła, stwierdzając jedynie, iż odpisu takiego nie posiada, pozbawiona jest także środków finansowych na jego uzyskanie. Takie załatwienie sprawy nie może być żadnym wypadku uznane za prawidłowe zadośćuczynienie wystosowanemu przez Sąd żądaniu. Tym samym stwierdzić trzeba, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że strona nie uzupełniła w terminie braków formalnych sprzeciwu. W myśl art. 259 § 2 powołanej ustawy Sąd zobowiązany jest do odrzucenia sprzeciwu, gdy jego braki formalnie nie zostały uzupełnione. Naczelny Sąd Administracyjny, który w postępowaniu zażaleniowym kontroluje jedynie legalność zaskarżonego aktu uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.