I SA/Wa 216/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 216/12 odrzucające zażalenie R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 216/12 odmawiające R. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi H. B., J. Z., Z. M., M. N., K. D. i R. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić zażalenie T. D. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 216/12 odrzucił zażalenie R. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 czerwca 2012 r. odmawiające R. W. przyznania prawa pomocy. Powodem odrzucenia wskazanego zażalenia stało się nie uzupełnienie przez T. D. (która wniosła to zażalenie w imieniu R. W.) braków formalnych zażalenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa do występowania w imieniu R. W. przed sądami administracyjnymi. Z przedstawionego przez T. D. - na skutek wezwania z dnia [...] lipca 2012 r. - pełnomocnictwa wynika bowiem, iż nie spełnia ona przesłanek określonych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do reprezentowania przed tutejszym Sądem R. W., a zatem nie mogła w jego imieniu skutecznie wnieść opisanego zażalenia. Jednocześnie podnieść należy, że T. D. wraz z wezwaniem do uzupełnienia braków zażalenia pouczona została o treści powołanego przepisu. Odpis powyższego postanowienia Sądu z dnia 9 sierpnia 2012 r. został doręczony T. D. w dniu 3 września 2012 r. jako wnoszącej zażalenie w imieniu R. W. W dniu 10 września 2012 r. T. D. i R. W. wnieśli na w/w postanowienie zażalenie. Z nagłówka tego zażalenia, podpisów pod nim złożonych, treści jego żądania oraz zawartego w nim wniosku T. D. o udzielenie prawa pomocy, a także wobec upoważnienia udzielonego przez T. D. mężowi K. D. do podpisania zażalenia wniesionego w jej imieniu, wynika, iż T. D. zażalenie to wniosła w imieniu własnym. Zażalenie wniósł również R. W., który je podpisał osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednocześnie na podstawie art. 178 powołanej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę Sygn. akt I SA/Wa 216/12 kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przy czym stosownie do art. 173 § 2 w związku z 197 § 2 wskazanej ustawy, zażalenie może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z powyższego wynika, że jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zażalenia jest złożenie go przez stronę postępowania. Natomiast o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Przy czym podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Wobec czego istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Zatem stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, iż podmiot działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest zażalenie T. D., wniesione we własnym imieniu, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 216/12 odrzucające zażalenie R. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 czerwca 2012 r. odmawiające R. W. przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego skoro T. D. nie jest prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich lub Dziecka, ani nie jest stroną niniejszego postępowania wpadkowego, dotyczącego wyłącznie R. W., to nie mogła wnieść skutecznie zażalenia na kwestionowane przez nią postanowienie. Co prawda T. D. działała uprzednio w imieniu R. W., lecz z powodu niespełniania przez nią przesłanek, określonych we wskazanej ustawie do reprezentowania w/w przed tutejszym sądem, nie można było uznać jej za pełnomocnika R. W. Zatem zauważyć należy, iż kwestionowane przez T. D. postanowienie z dnia 9 sierpnia 2012 r. dotyczy, jak już uprzednio zauważono, wyłącznie interesu prawnego R. W. i w związku z tym tylko jemu przysługuje środek odwoławczy od przedmiotowego postanowienia. Przy czym z akt sprawy wynika, że R. W. złożył zażalenie na opisane postanowienie. Sygn. akt I SA/Wa 216/12 Zażalenie to zostało wniesione tym samym pismem co przedmiotowe zażalenie T. D. Jednocześnie w treści niniejszego pisma R. W. potwierdził dotychczasowe czynności procesowe dokonane w jego imieniu przez T. D. Mając powyższe na uwadze zażalenie T. D. należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 i art. 173 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.