IV P 276/21

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV P 276/21</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> Dnia 15 grudnia 2022 r.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała-Kozioł</p> <p>Protokolant: Grzegorz Łado</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. we Wrocławiu</p> <p>sprawy z powództwa: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. M.</span> </strong> </p> <p>przeciwko: <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p>o należności z tytułu podróży służbowych</p> <p> <strong> <!-- -->I. oddala powództwo;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 15 października 2019r. (data stempla pocztowego k. 32), sprecyzowanym następnie pismem procesowym z dnia 10 marca 2020r., <strong> <!-- -->powód <span class="anon-block">P. M.</span> </strong> wniósł o zasądzenie od strony pozwanej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> kwoty 48.179,62 zł tytułem należności z tytułu podróży służbowych w postaci diet i ryczałtów za noclegi wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 czerwca 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 lipca 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 sierpnia 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 września 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 października 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 listopada 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 grudnia 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 stycznia 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.500 zł od dnia 15 lutego 2016r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.021,20 zł od dnia 23 marca 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.284,64 zł od dnia 28 kwietnia 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 3.443,86 zł od dnia 10 maja 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.329,23 zł od dnia 22 lipca 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.191,53 zł od dnia 25 sierpnia 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.416,02 zł od dnia 30 września 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.828,32 zł od dnia 28 października 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.237,45 zł od dnia 2 grudnia 2017r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 1.746,58 zł od dnia 4 sierpnia 2018r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.698,53 zł od dnia 10 września 2018r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.795,60 zł od dnia 20 października 2018r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.981,33 zł od dnia 24 listopada 2018r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 2.370,58 zł od dnia 28 grudnia 2018r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 3.334,75 zł od dnia 15 lutego 2019r. do dnia zapłaty;</p> <p>a także zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Uzasadniając swoje stanowisko powód wyjaśnił, że w okresie spornym, od 15 kwietnia 2016r. do 19 lutego 2019r., pozostawał zatrudniony u pozwanej na stanowisku kierowcy w transporcie międzynarodowym. Poza wynagrodzeniem zasadniczym powód otrzymywał również dodatki określone w umowie o pracę oraz aneksach do nich. Strony nie określiły jednak należności powoda z tytuł podróży służbowych. Należności te były co prawda wypłacane, jednak w kwotach niższych niż należne i bez ryczałtów za noclegi. W przypadku braku ustaleń stron w tej kwestii pracownikowi przysługują należności określone w przepisach powszechnych.</p> <p>Powód zaprzeczył, aby kiedykolwiek akceptował post factum wysokość wypłacanych mu z tego tytułu kwot. Powód posiada wiedzę, że w czasie kiedy zatrudnienie jego dobiegało końca pracodawca domagał się od pracowników, aby podpisali oni dokumenty, z których wynikało, że wypłacone im kwoty były prawidłowe. Możliwe, że w tym czasie powstał także regulamin wynagradzania, którego jednak powód nigdy nie zaakceptował.</p> <p>Powód wskazał, że jeździł do Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji, zaś sporadycznie do Holandii. Jedna podróż trwało około 23-25 dni. W związku z tym, że na karcie kierowcy nie zachowały się dane za część okresu objętego żądaniem pozwu wyliczenia jego należności zostały dokonane przez powoda. Dotyczy to podróży służbowych w okresie od 15 kwietnia 2016r. do 14 lutego 2017r. Powód zakłada, że skoro w tym czasie jego praca polegała na odbywaniu podobnych podróży służbowych to jego miesięczna należność wynosi co najmniej 1.500 zł i takiej kwoty za każdy miesiąc dochodzi.</p> <p>Powód powołując się na ugruntowane już orzecznictwo SN oraz wyrok TK w kwestii ryczałtów za noclegi nadmienił, że w przypadku braku stosownych postanowień wewnętrznych, kierowcy przysługują należności jak w przepisach powszechnych. Nie ma także sporu w judykaturze, że stawki te dotyczą także diet, jeśli tak jak w tej sprawie, pracodawca nie skorzystał z prawa do określenia wysokości diety zagranicznej w wysokości nie niższej niż dieta krajowa lub jakiejkolwiek wyższej.</p> <p>W odpowiedzi na pozew <strong> <!-- -->strona pozwana <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> </strong>domagała się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a także kwoty 17 zł tytułem poniesionej przez pozwaną opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p>W uzasadnieniu strona pozwana w pierwszej kolejności zarzuciła, że z analizy treści pozwu wynika, że powód poza wyrównaniem ryczałtów za noclegi domaga się również diet za wyżywienie. Dodatkowo wbrew twierdzeniom powoda, powód zaakceptował wypłacane mu z tego tytułu kwoty, jak i regulamin wynagradzania.</p> <p>Strona pozwana wyjaśniła dalej, że od lutego 2016r. tj. od początku prowadzenia działalności gospodarczej, obowiązywał u niej Regulamin pracy i Regulamin wynagradzania, które do dnia dzisiejszego nie zostały zmienione. Powód przy podpisywaniu umowy o pracę w dniu 11 kwietnia 2016r. zapoznał się i potwierdził zapoznanie się z różnymi dokumentami, między innymi z Regulaminem wynagradzania. Poza powodem w tym dniu w spotkaniu brali udział także inni kierowcy i wszyscy oni podpisali wówczas Regulamin wynagradzania. Z uwagi na powyższe powoda obowiązywały postanowienia Regulaminu w zakresie rozliczania podróży służbowych. Strona pozwana dokonując rozliczeń każdej podróży służbowej powoda stosowała zapisy Regulaminu. Różnica pomiędzy żądaną kwotą przez powoda a wypłaconą mu przez pozwaną dotyczy przyjęcia odmiennej kwoty co do diety za wyżywienie. Ryczałty za noclegi pozwana wypłacała w wysokości wskazanej w rozporządzeniu. Co więcej, powód podpisywał rachunki kosztów podroży do każdej podróży służbowej. Powód podpisywał również przeważnie dokumenty „Rozliczenie szczegółowe podróży służbowej”.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Strona pozwana <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 3 lutego 2016r. Przedmiotem jej działalności był w przeważającej części transport drogowy towarów.</p> <p>Początkowo jedyną osobą zatrudnioną u strony pozwanej była <span class="anon-block">E. F.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> odpis KRS strony pozwanej, k. 46-51</em> </p> <p>W dniu 11 kwietnia 2016r. powód wraz z innymi osobami: <span class="anon-block">M. J.</span>, <span class="anon-block">S. S.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span>, <span class="anon-block">M. D.</span> zostali zaproszeni przez <span class="anon-block">E. F.</span> - przedstawiciela strony pozwanej na spotkanie w <span class="anon-block">V.</span> Serwis w <span class="anon-block">P.</span>, gdzie wynajęto salę konferencyjną w celu podpisania umowy o pracę.</p> <p>Początkowo pracownicy mieli rozpocząć pracę w lutym 2016r., jednak ostatecznie termin ten został przesunięty na kwiecień 2016r.</p> <p>Podczas spotkania powód zawarł ze stroną pozwaną umowę o pracę na czas określony do dnia 15 kwietnia 2016r. do dnia 31 grudnia 2016r., na podstawie której został zatrudniony na stanowisku kierowcy pojazdu powyżej 3,5 <span class="anon-block"> (...)</span>, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wynagrodzenie miesięczne brutto określono jako: podstawa płacy zasadniczej 2.000 zł brutto, dodatkowe miesięczne wynagrodzenie zryczałtowane brutto obejmujące ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych, ryczałt za pracę w porze nocnej, ryczałt na poczet wynagrodzenia za dyżur określone w zał. nr 1 do umowy o pracę w łącznej kwocie 967 zł tj. razem 2.967 zł oraz premia uznaniowa określona w Regulaminie wynagradzania.</p> <p>Umowa o pracę została podpisana przez powoda w dniu spotkania tj. 11 kwietnia 2016r. Poza umową o pracę powód podpisał także załącznik nr 1 do umowy o pracę z dnia 11 kwietnia 2016r., który wskazywał, że dodatkowe miesięczne zryczałtowane brutto obejmuje:</p> <p>1. ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych:</p> <p>a) 15 godzin z dodatkiem 100% stawki osobistego zaszeregowania;</p> <p>  1.850 zł: 168 godz. = 11,01 zł;</p> <p>  (11,01 x 15 godz.) + 100% = 330,30 zł;</p> <p>b) 20 godzin z dodatkiem 50% stawki osobistego zaszeregowania:</p> <p>I.  1.850 zł: 168 godz. = 11,01 zł;</p> <p>II.  (11,01 x 20 godz.) + 50% = 330,30 zł;</p> <p>Razem 660,60 zł.</p> <p>2. ryczałt za pracę w porze nocnej:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>ryczałt za 40 godzin pracy w porze nocnej;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>obliczona z minimalnego wynagrodzenia za pracę;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>(1.850 zł : 168 godz.) x 20% = 2.20 zł;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>2,20 zł x 40 godz. = 88 zł.</p> </dd> </dl> <p>3. wynagrodzenie za czas dyżuru:</p> <p>1.  Wynagrodzenie a 40 godz. Dyżuru;</p> <p>2.  1.850 zł : 168 godz. = 11,01 zł;</p> <p>3.  (11,01 zł x 40 godz.) x 50% = 220,20 zł.</p> <p>Łącznie 968,80 zł, przyjęto 967 zł.</p> <p>Załącznik ten został podpisany przez powoda również w dniu 11 kwietnia 2016r.</p> <p>W punkcie 5 umowy o pracę powód zobowiązał się do przestrzegania przepisów zawartych w regulaminie pracy i regulaminie wynagradzania.</p> <p>Powód własnoręcznie podpisał umowę o pracę.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> umowa o pracę na czas określony z dn. 11.04.2016r., k. 11</em> </p> <p> <em> <!-- --> załącznik nr 1 z dn. 11.04.2016r., k. 12</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">E. F.</span>, k. 543, 547</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span>, k. 566</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">K. S.</span>, k. 600</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">P. N.</span>, k. 612</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">M. K.</span>, k. 632</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia powoda</em> </p> <p>Na spotkaniu w dniu 11 kwietnia 2016r. umowę o pracę podpisały także pozostałe osoby: <span class="anon-block">M. J.</span>, <span class="anon-block">S. S.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span> oraz <span class="anon-block">M. D.</span>. Wszyscy pracownicy zostali zatrudnieni na stanowisku kierowcy.</p> <p>Poza podpisaniem umów o pracę oraz zał. do <span class="anon-block">umowy o pracę nr (...)</span> pracownicy, w tym powód, podpisali także:</p> <p>- podstawowe czynności i obowiązki kierowcy wykonujący przejazd krajowy i międzynarodowy;</p> <p>- oświadczenie o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie;</p> <p>- umowę o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie;</p> <p>- oświadczenie o wysokości uzyskanej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie; emerytalne i rentowe z innego źródła w danym roku kalendarzowym;</p> <p>- oświadczenie kierowcy o wymiarze zatrudnienia;</p> <p>- oświadczenie o stałym miejscu zamieszkania;</p> <p>- oświadczenie o zamiarze opodatkowania z małżonkiem;</p> <p>- oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych;</p> <p>- prośba o przekazywanie wynagrodzenia na wskazany rachunek bankowy;</p> <p>- kwestionariusz osobowy;</p> <p>- oświadczenie o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy.</p> <p>Cała dokumentacja pracownicza została przygotowana przez firmę zewnętrzną - <span class="anon-block"> Ośrodek (...)</span>, która także rozlicza i ewidencjuje czas pracy kierowców. Dokumenty zostały przygotowane przez firmę już w dniu 20 lutego 2016r., stąd ta data widnieje na wszystkich powyższych dokumentach pracowniczych. Strona pozwana planowała bowiem zatrudnić kierowców już w lutym 2016r., jednak ostatecznie z uwagi na problemy organizacyjne zatrudnienie pracowników przesunięto na kwiecień 2016r.</p> <p>Przedstawiciele <span class="anon-block"> firmy (...)</span> oraz <span class="anon-block">R. S.</span> byli obecni na spotkaniu w dniu 11 kwietnia 2016r. i przeprowadzili oni szkolenia przyszłym pracownikom z czasu pracy kierowców.</p> <p>Firma zewnętrzna BHP Efekt <span class="anon-block">D. C.</span> przeprowadziła natomiast szkolenie z zakresu BHP.</p> <p> <span class="anon-block">E. F.</span> przedstawiła pracownikom ustne warunki finansowe zatrudnienia. Wówczas przekazała im, że będą oni otrzymywać wynagrodzenie za pracę w wysokości 4.000 zł podstawy plus delegacje i diety, łącznie około 8.000-8.500 zł, bez względu na to do jakich krajów będą udawać się w trasy.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> dokumenty osobowe powoda: umowa o pracę z dn.11.04.2016r., zał. nr 1 do umowy o pracę z dn. 11.04.2016r., karta szkolenia wstępnego w dziedzinie BHP, zakres obowiązków i odpowiedzialności kierowcy, prośba o przekazywanie wynagrodzenia na wskazany rachunek bankowy, kwestionariusz osobowy, oświadczenie PIT-2, oświadczenie o stałym miejscu zamieszkania, oświadczenie o zamiarze opodatkowania z małżonkiem, oświadczenie o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy, oświadczenie o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie, umowę o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie, oświadczenie kierowcy o wymiarze zatrudnienia, podstawowe czynności i obowiązki kierowcy wykonujący przejazd krajowy i międzynarodowy, k. 103-125</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span>, k. 566, 677</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">K. S.</span>, k. 600</em> </p> <p>Na spotkaniu w dniu 11 kwietnia 2016r. <span class="anon-block">E. F.</span> poinformowała również przyszłych pracowników o tym, że u strony pozwanej obowiązuje Regulamin pracy i Regulamin wynagradzania.</p> <p>Regulamin wynagradzania został opracowany na przełomie stycznia i lutego 2016 r. przez <span class="anon-block"> firmę (...)</span>. <span class="anon-block">S. S.</span> podpisał oświadczenie o zapoznaniu się z Regulaminem wynagradzania.</p> <p>Na pytania kierowców dotyczące regulaminów odpowiadał na spotkaniu <span class="anon-block">K. S.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">S. S.</span>, k. 556</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">E. F.</span>, k. 543, 547</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">K. S.</span>, k. 600</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">P. N.</span> k. 678</em> </p> <p>Na oświadczeniu datowanym na dzień 20 lutego 2016r. o treści: „<em> <!-- -->Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w związku z podjęciem zatrudnienia w firmie pod nazwą <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na stanowisku … zostałem zapoznany z Regulaminem Pracy oraz z Regulaminem wynagradzania.</em>”</p> <p>Powód wpisał własnoręcznie w górnym lewym rogu oświadczenia swoje imię i nazwisko.</p> <p>Po wydrukowanych słowach „na stanowisku” powód napisał własnoręcznie słowo „kierowcy”.</p> <p>Powód nie jest pewien, czy złożył parafkę pod oświadczeniem.</p> <p>Zgodnie z wnioskami biegłego, podpis (parafka) w prawym dolnym rogu oświadczenia, gdzie jest miejsce na podpis pracownika, nie należy do powoda.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> oświadczenie z dn. 20.02.2016r., k. 126</em> </p> <p> <em> <!-- -->opinia biegłego sądowego z zakresu grafologii, k. 716- 728</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia powoda, k. 650v</em> </p> <p>W dniu 28 grudnia 2017r. strony podpisały aneks do umowy o pracę, na mocy którego czas obowiązywania umowy o pracę z dnia 11 kwietnia 2016r. uległ przedłużeniu – na czas nieokreślony.</p> <p>Powodowi zaproponowano następujące warunki płacy:</p> <p>- podstawa płacy zasadniczej 2.100 z ł brutto;</p> <p>- dodatkowe miesięczne wynagrodzenie brutto obejmujące: ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych – 806,25 zł, ryczałt za pracę w porze nocnej – 62,50 zł, wynagrodzenie za czas dyżuru – 131,25 zł tj. razem 1.000 zł</p> <p>Łącznie wynagrodzenie wynosi 3.100 zł brutto.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> aneks do umowy o pracę z dn. 28.12.2017r., k. 13</em> </p> <p>Powód wykonywał pracę na stanowisku kierowcy w transporcie międzynarodowym. Trasy międzynarodowe trwały około 23-25 dni.</p> <p>Trasy jakie wykonywał powód obejmowały kraje takie jak: Wielka Brytania, Niemcy, Francja oraz Holandia.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód: </em> </strong> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span>, k. 677</em> </p> <p>Delegacje były rozliczane przez stronę pozwaną w następujący sposób:</p> <p>- dieta z tytuł podróży zagranicznej wynosiła 20 euro;</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>ryczałt w wysokości określony Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">K. S.</span>, k. 600</em> </p> <p>Po powrocie kierowców z delegacji wypełniali oni polecenia wyjazdu służbowego, które zeskanowane wraz z plikiem danych sczytanych z karty kierowcy były wysyłane do firmy zewnętrznej U-<span class="anon-block">S.</span>, która przesyłała do strony pozwanej rozliczone kwoty za delegacje, które były należne kierowcom. Rozliczenia były przekazywane do księgowości do zapłaty.</p> <p>W poleceniach wyjazdów służbowych kierowcy wpisali kraje, w których pracowali, przekroczenia poszczególnych państw, wpisywali godziny pracy, tankowania, wszelkie kwity wynikające z zapłaty za parking.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">N. B.</span>, k. 572</em> </p> <p>Za wykonanie podróży służbowych w okresie od 14 lutego 2017r. do 31 stycznia 2019r. powód otrzymał następujące należności:</p> <p>- za pierwszą podróż w 2016 r. – 3.698,07 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 3 maja-8 maja 2016r. – 1.105,90 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 24 maja-14 czerwca 2016r. – 6.339,44 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 22 czerwca-22 lipca 2016r. – 9.317,03 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 1 sierpnia-2 września 2016r. – 10.313,12 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 14 września-6 października 2016r. – 6.001,03 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 30 listopada-23 grudnia 2016r. – 6.946,00 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 1 grudnia-23 grudnia 2016r. – 557,86 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 3 stycznia-15 stycznia 2017r. – 3.090,43 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 15 stycznia-3 lutego 2017r. – 5.474,60 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 14 lutego-8 marca 2017r. – 6.818,31 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 20 marca-13 kwietnia 2017r. – 7.550,19 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 21 kwietnia-26 maja 2017r. – 10.160,24 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 12 czerwca-7 lipca 2017r. – 7.701,00 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 17 lipca-10 sierpnia 2017r. – 7.187,79 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 21 sierpnia-15 września 2017r. – 7.126,73 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 25 września-13 października 2017r. – 4.795,54 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 23 października-17 listopada 2017r. – 7.701,00 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 25 czerwca-20 lipca 2018r. – 7.701,00 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 30 lipca-25 sierpnia 2018r. – 7.700,80 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 10 września-5 października 2018r. – 6.871,67 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 16 października-9 listopada 2018r. – 6.709,97 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 20 listopada-13 grudnia 2018r. – 7.704,93 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 3 stycznia-31 stycznia 2019r. – 7.935,62 zł.</p> <p>Strona pozwana przyznając powodowi powyższe należności z tytułu podróży służbowych - co do diet stosowała się do zapisów wynikających z Regulaminu wynagradzania (§16), natomiast rozliczając ryczałty za noclegi stosowała zapisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> bezsporne, a ponadto:</em> </p> <p> <em> <!-- --> potwierdzenia przelewów, k. 130-133</em> </p> <p> <em> <!-- -->miesięczne karty pracy powoda, stwierdzenie pobytu służbowego, rachunek kosztów podróży, rozliczenie szczegółowe podróży ,lista płac, k. 134-392</em> </p> <p>Uwzględniając jedynie przepisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej należne powodowi kwoty za powyższe podróże służbowe kształtowałyby się następująco:</p> <p>- za podróż w okresie 14 lutego-8 marca 2017r. – 8.839,51 zł, różnica 2.021,20 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 20 marca-13 kwietnia 2017r. – 9.834,83 zł, różnica 2.284,64 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 21 kwietnia-26 maja 2017r. – 13.604,10 zł, różnica 3.443,86 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 12 czerwca-7 lipca 2017r. – 10.030,23 zł, różnica 2.329,23 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 17 lipca-10 sierpnia 2017r. – 9.379,32 zł, różnica 2.191,53 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 21 sierpnia-15 września 2017r. – 9.542,75 zł, różnica 2.416,02 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 25 września-13 października 2017r. – 6.623,86 zł, różnica 1.828,32 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 23 października-17 listopada 2017r. – 9.938,45 zł, różnica 2.237,45 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 25 czerwca-20 lipca 2018r. – 9.447,58 zł, różnica 1.746,58 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 30 lipca-25 sierpnia 2018r. – 10.399,33 zł, różnica 2.698,53 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 10 września-5 października 2018r. – 9.667,27 zł, różnica 2.795,60 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 16 października-9 listopada 2018r. – 9.691,30 zł, różnica 2.981,33 zł;</p> <p>- za podróż w okresie 20 listopada-13 grudnia 2018r. – 9.7445,51 zł, różnica 2.370,58 zł;</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>za podróż w okresie 3 stycznia-31 stycznia 2019r. – 11.270,37 zł, różnica 3.334,75 zł.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> bezsporne, a ponadto:</em> </p> <p> <em> <!-- -->rozliczenie podróży służbowych przedstawione przez powoda, k. 16-31</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Powództwo, jako niezasadne, podlegało oddaleniu.</p> <p>W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia kwoty 48.179,62 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi liczonymi od wskazanych w pozwie kwot i dat. Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości.</p> <p>Rozważania w przedmiocie zgłoszonego przez powoda roszczeń należy zacząć od <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040920879" title="Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 (art. 2;art. 2 pkt. 7)">art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców</a> (Dz.U. Nr 92, poz. 879), zgodnie z którym podróżą służbową jest każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy: a) przewozu drogowego poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, lub b) wyjazdu poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, w celu wykonania przewozu drogowego. W art. 4 pkt 4 lit. a cytowanej ustawy mowa o siedzibie pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz o innych miejscach prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności takich jak filie, przedstawicielstwa i oddziały.</p> <p>Zgodnie z art. 21a cytowanej ustawy, kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 3;art. 77(5) § 4;art. 77(5) § 5)">art. 77^{<!-- --> 5} § 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy</a>.</p> <p>Stosownie do unormowania zawartego w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 3)">art. 77^{<!-- --> 5} § 3 k.p.</a>, warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej określa się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 4)">art. 77^{<!-- --> 5} § 4 k.p.</a> postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju lub poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika zatrudnionego w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 5)">art. 77^{<!-- --> 5} § 5 k.p.</a> w przypadku, gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (§ 2)">§ 2</a>. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5))">art. 77 (5)</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (§ 2)">§ 2 k.p.</a> przewidziano, że minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków.</p> <p>Na podstawie upoważnienia zawartego w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 2)">art. 77 ^{<!-- -->5} § 2 k.p.</a>, Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 19 grudnia 2002 r. rozporządzenie w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1990; dalej również jako rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2002 r.) oraz rozporządzenie w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991), jak również aktualnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 poz.167; dalej również jako rozporządzenie z dnia 29 stycznia 2013 r.).</p> <p>W przepisie § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju wskazano, że za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia (ust. 1). W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu (ust. 2) Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg (ust. 4).</p> <p>Natomiast zgodnie z unormowaniem zawartym w § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej ustawodawca wskazał, że za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia. Stosownie do regulacji zawartej w § 16 ust. 2 rozporządzenia, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1, przy czym ryczał ten nie przysługuje za czas przejazdu. Przepisów powyższych nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg (§ 16 ust. 4).</p> <p>W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II PZP 1/14, L.) wskazano, iż zapewnienie pracownikowi – kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym – nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy (por. także uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I PZP 3/14, L.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II PK 111/15, L.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II PK 148/15, L. ).</p> <p>Z poglądów judykatury wynika przy tym, że pracodawcy spoza sfery budżetowej mogą ustalać we własnym zakresie warunki wypłacania pracownikom należności z tytułu podróży służbowej. Pracodawcy uprawnieni są do odmiennego regulowania w aktach prawa wewnątrzzakładowego należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową – zarówno w sposób korzystniejszy, jak i mniej korzystny dla pracownika w porównaniu ze stawką przewidzianą w aktach wykonawczych wydanych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 2)">art. 77^{<!-- --> 5} § 2 k.p.</a> Postanowienia prawa wewnętrznego nie mogą jedynie ustalać diety za dobę podróży na obszarze kraju jak i poza jego granicami na poziomie niższym niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, określona dla pracownika sfery budżetowej w stosownym rozporządzeniu ministra właściwego do spraw pracy.</p> <p>Za utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego można więc obecnie przyjąć pogląd, że jeżeli należności z tytułu kosztów podróży służbowej kierowców określone są w układzie zbiorowym, regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę, to nie stosuje się wydanych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 2)">art. 77^{<!-- --> 5} § 2 k.p.</a> przepisów o należnościach z tytułu podróży służbowej pracowników sfery budżetowej. Wynika stąd, że określone w tych aktach należności mogą być niższe niż należności przewidziane dla sfery budżetowej. Można tu wskazać na wyroki z dnia 13 sierpnia 2015 r., II PK 241/14, OSNP 2017, nr 7, poz. 80; z dnia 14 lutego 2017 r., I PK 77/16, LEX nr 2258054; z dnia 21 lutego 2017 r., I PK 300/15, LEX nr 2241391; z dnia 9 marca 2017 r., I PK 309/15, LEX nr 2238705; z dnia 30 marca 2017 r., II PK 16/16, LEX nr 2306363; z dnia 28 marca 2017 r., II PK 28/16, niepubl.; z dnia 27 kwietnia 2017 r., I PK 90/16, LEX nr 2278298 i z dnia 30 maja 2017 r., II PK 122/16, niepubl. Pogląd ten – przy przyjęciu, że podróż służbowa kierowcy jest szczególnym rodzajem podróży służbowej – ma oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 77(5);art. 77(5) § 3;art. 77(5) § 4)">art. 77^{<!-- --> 5} § 3 i 4</a>, które w zakresie kosztów podróży służbowej w sferze pozabudżetowej przyznają pierwszeństwo autonomicznym źródłom prawa pracy i umowie o pracę przed regulacjami dotyczącymi sfery budżetowej (z wyjątkiem diety) (Maniewska, Eliza. Art. 77(5). W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy. System Informacji Prawnej LEX, 2018).</p> <p>W niniejszej sprawie strony były zgodne zarówno co do faktu zatrudnienia powoda oraz wysokości dochodzonego przez niego roszczenia. Bezspornie również wyliczenia obu stron różniły się jedynie tym, że powód w swoich obliczeniach przyjął wysokość świadczeń wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących, natomiast strona pozwana oparła swoje wyliczenia na Regulaminie wynagradzania.</p> <p>Zatem skoro wysokość roszczeń powoda nie była sporna - Sąd nie dopuszczał w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości w celu obliczenia kwot należnych powodowi, bowiem strony były zgodne co do ich wysokości. Pełnomocnik strony pozwanej w piśmie z dnia 12 września 2022r. oraz pełnomocnik powoda w piśmie z dnia 19 września 2022r. zgodnie wskazywali, że nie wnoszą o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rozliczania czasu pracy kierowców.</p> <p>Wobec takiego stanu rzeczy niniejsze postępowanie zmierzało do ustalenia, czy powoda obowiązywał Regulamin wynagradzania, w oparciu o który strona pozwana dokonywała rozliczenia należności z tytułu podróży służbowych. Powód twierdził bowiem, że strony nie określiły w żaden sposób należności powoda z tytułu podróży służbowych. Przyznał co prawda, że kwoty te były mu przyznawane, jednak w niższych kwotach niż należne – wynikające z przepisów powszechnych. Przede wszystkim jednak powód kategorycznie zaprzeczał, aby kiedykolwiek zapoznał się z Regulaminem wynagradzania i aby podpisał oświadczenie o zapoznaniu się z jego treścią.</p> <p>Jak ustalono w toku sprawy, jak wskazywali zgodnie wszyscy świadkowie, na spotkaniu organizacyjnym w dniu 11 kwietnia 2016r. doszło do podpisania umów o pracę z pracownikami i innych dokumentów, a także do wyjaśnienia przez <span class="anon-block">E. F.</span> i <span class="anon-block">K. S.</span> wątpliwości co do przedstawionych przez pracodawcę do podpisu dokumentów. Zeznania świadków różniły się jednak w zakresie twierdzeń dotyczących Regulaminu wynagradzania. <span class="anon-block">E. F.</span> i zeznała, że wszyscy kierowcy zostali zapoznani z Regulaminem wynagradzania, a ich wątpliwości co do treści regulaminu wyjaśnił <span class="anon-block">K. S.</span>. <span class="anon-block">K. S.</span> złożył zeznania zgodne w całości z zeznaniami <span class="anon-block">E. F.</span>. Wskazał, że przygotował regulamin, a na spotkaniu przedstawiano zasady rozliczania czasu pracy kierowców i omawiano regulamin. Powód wyjaśnił, że podpisał umowę o pracę, złożył podpis nad oświadczeniem o zapoznaniu się z Regulaminem wynagradzania, wpisał słowo „kierowcy” w treści oświadczenia i nie jest pewien, czy złożył parafkę pod oświadczeniem, ale z żadnym regulaminem nie był zapoznany. Świadek <span class="anon-block">M. J.</span> zeznał, że na spotkaniu było bardzo dużo dokumentów do podpisania, ale żadnego regulaminu nie przedstawiono, a jeśli podpisał oświadczenie lub regulamin, to „nieświadomie”. Wskazywał, że mimo że nie wypłacano mu tego, co się należało, nie domagał się dodatkowych pieniędzy, bo nie miał na to czasu i siły. Świadek ten został dyscyplinarnie zwolniony przez pozwaną, co zakwestionował, w sądzie zawarto ugodę. Świadek <span class="anon-block">M. K.</span> twierdził, że na spotkaniu wszyscy dostali jedynie 2-3 stronicową umowę. Wskazał, że podpisał oświadczenie o zapoznaniu się z regulaminem wynagradzania, choć pod samym regulaminem nie ma jego podpisu. Świadek <span class="anon-block">P. N.</span> zeznał, że każdy z kierowców otrzymał bardzo duży plik dokumentów, wśród nich regulamin, którego zapis świadek <span class="anon-block">N.</span> zakwestionował, i który został wykreślony. Wskazał, że podpisał regulamin, i wydaje mu się, że wszyscy inni też. Świadek <span class="anon-block">S. S.</span> zeznał, że podczas spotkania regulamin pracy był omawiany, że było dużo dokumentów, że podpisał regulamin, ze inni również otrzymani takie same dokumenty do podpisania, choć nie widział, czy je podpisali. Świadek <span class="anon-block">N. B.</span>, zatrudniona od 2018 r., nie miała bezpośredniej wiedzy o przebiegu spotkania, wskazała jednak, że nikt nie nakłaniał powoda do podpisania dokumentów z datą wsteczną, bo były one podpisane podczas pierwszego spotkania i potwierdziła, że pozwana wszystkie należności wypłacała kierowcom zgodnie z regulaminami, inaczej bowiem odeszliby z firmy.</p> <p>Strona pozwana przedłożyła z odpowiedzią na pozew treść Regulaminu wynagradzania, a także oświadczenie, z którego wynikało, że powód zapoznał się z treścią tego regulaminu przed podjęciem zatrudnienia u strony pozwanej, co potwierdził on parafką na oświadczeniu w miejscu oznaczonym jako „podpis pracownika”, powód jednak podnosił, że nie wie, czy to jego podpis, i wnosił o powołanie dowodu z opinii biegłego grafologa, który jednoznacznie wskaże, czy podpis ten złożył osobiście powód.</p> <p>Wobec powyższego Sąd uznając, że wyjaśnienie tej kwestii wymaga wiadomości specjalnych zgodnie z wnioskiem powoda dopuścił dowód z opinii biegłego grafologa celem ustalenia, czy na przedmiotowym oświadczeniu widnieją podpisy powoda zarówno nad oświadczeniem (w lewym górnym rogu) jak i pod treścią oświadczenia (prawy dolny róg), a także czy to powód podpisał umowę o pracę zawierającą oświadczenie o zobowiązaniu się do przestrzegania regulaminu wynagradzania.</p> <p>Wobec złożenia przez powoda przed przekazaniem akt biegłej oświadczenia, że to on podpisał umowę o pracę, biegła odstąpiła od badania podpisu pod umową powoda o pracę.</p> <p>W złożonej opinii biegła jednoznacznie wskazała, że podpis widniejący w lewym górnym rogu na oświadczeniu został nakreślony przez powoda. Natomiast nieczytelny podpis (parafka) złożony w dolnym prawym rogu oświadczenia nie został nakreślony przez powoda.</p> <p>Zastrzeżeń do powyższych opinii nie złożyła żadna ze stron, jednakże zmienił swoje stanowisko co do napisania słowa „kierowcy” w treści oświadczenia i wniósł z ostrożności procesowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego grafologa celem ustalenia czy słowa „kierowcy” na oświadczeniu zostało nakreślone przez powoda wskazując, że to nie on dokonał uzupełnienia tego słowa w wykropkowanym miejscu na przedmiotowym oświadczeniu.</p> <p>Sąd uznając jednak, że kwestia ta nie ma ostatecznie znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, oddalił wniosek dowodowy powoda w tym zakresie. Sąd uznał ponadto za wiarygodne wcześniejsze zeznania powoda, w których jednoznacznie wskazał on, że wpisał słowo „kierowcy” w treści oświadczenia, uznając, że późniejsza zmiana stanowiska wynikała jedynie z wniosków opinii biegłego i miała na celu obronę przyjętej przez powoda linii procesowej.</p> <p>Biorąc pod uwagę zeznania świadków – pracowników i współpracowników pozwanej, a także części zatrudnionych w tym samym dniu co powód kierowców, zgromadzone dokumenty – w tym podpisaną przez powoda umowę o pracę zawierającą m.in. zobowiązanie powoda, że będzie przestrzegał regulaminu pracy i wynagradzania, a także fakt wpisania przez powoda nazwiska nad oświadczeniem o zapoznaniu się z regulaminem i ustalony przez Sąd na podstawie zeznań powoda fakt wpisania przez niego słowa „kierowcy” w treści oświadczenia, a ponadto mając na uwadze pozostałe istotne okoliczności sprawy – fakt, że powód był zatrudniony przez pozwanego przez kilka lat, nie kwestionował otrzymywanego wynagrodzenia i był – jak zeznała <span class="anon-block">E. F.</span> – jedynym kierowcą, który skierował sprawę o wynagrodzenie do sądu, Sąd Rejonowy uznał, że pomimo niepotwierdzenia przez grafologa, że parafka pod oświadczeniem o zapoznaniu się z regulaminem wynagradzania została złożona przez powoda, nie ulega wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, że powód wiedział o obowiązującym u pozwanego regulaminie i zapoznał się lub przynajmniej miał możliwość zapoznania się z jego treścią, a nade wszystko treść tych zapisów, a tym samym dokonywanych comiesięcznie rozliczeń przez lata akceptował.</p> <p>Sąd uznał, że stanowisko prezentowane powoda w procesie było nielogiczne, niekonsekwentne i nieprzekonujące. Powód nie by w stanie jednoznacznie wskazać, czy złożył podpis pod oświadczeniem o zapoznaniu się z dokumentem, który miał bezpośredni wpływ na wysokość jego wynagrodzenia. Wskazywał, że to może, ale nie musi być jego parafka. Ponadto najpierw jednoznacznie potwierdził, że wpisał słowo „kierowcy” w oświadczeniu, a po wydaniu opinii przez biegłego grafologa powziął wobec tej kwestii wątpliwości, i domagał się ponownego opiniowania sprawy. Świadkowie, którzy potwierdzili wersję powoda o nieprzedłożeniu im podczas spotkania Regulaminu wynagradzania również zeznawali w tej kwestii sprzecznie i niewiarygodnie. Świadek <span class="anon-block">K.</span> – inaczej niż pozostali świadkowie, którzy potwierdzili, że na pierwszym spotkaniu przedstawiono wszystkim liczne dokumenty do zapoznania i podpisania, zeznał niewiarygodnie, że wszystkim przedstawiono 2-3 strony umowy, i żadnych innych dokumentów. Świadek <span class="anon-block">M. J.</span> niewiarygodnie tłumaczył, że żadnego regulaminu mu nie przedstawiono, a jeśli podpisał oświadczenie lub regulamin, to „nieświadomie”, a jednocześnie nie potrafił wyjaśnić, dlaczego kontynuował zatrudnienie u pozwanej mimo braku prawidłowego wynagrodzenia - wskazywał, że na domaganie się dopłaty „nie miał czasu i siły”.</p> <p>Z tych samych względów niewiarygodne jest zdaniem Sądu stanowisko powoda. Po pierwsze powód podpisał – jak sam wskazał – umowę o pracę, w której zobowiązał się m.in. do przestrzegania regulaminu wynagradzania. Po drugie przez kilka lat kontynuował zatrudnienie u pozwanej, chociaż co miesiąc – jak wynika z wyliczenia powoda – otrzymywał jego zdaniem znacznie zaniżone kwoty, gdyż łącznie pracodawca nie wypłacił mu należnych jego zdaniem niemal 50.000 zł. Co więcej – powód napisał własnoręcznie swoje imię i nazwisko przynajmniej bezpośrednio nad oświadczeniem o zapoznaniu się z regulaminem wynagradzania. Wszystkie te okoliczności wskazują na to, że powód od dnia podpisania umowy o pracę wiedział, iż regulamin wynagradzania u pozwanej obowiązuje, zobowiązał się w umowie o pracę do jego przestrzegania, nie twierdził w czasie zatrudnienia, że nie przedłożono mu regulaminu wynagradzania i że chce się z nim zapoznać, a nadto akceptował przez lata dokonywane na jego podstawie rozliczenia świadczeń z tytułu podróży służbowych.</p> <p>Za logiczne, spontaniczne i wiarygodne Sąd uznał zeznania <span class="anon-block">E. F.</span>. Ich treść potwierdził m.in. <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">N. B.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span> i <span class="anon-block">S. S.</span>.</p> <p>Pracodawca niewątpliwie wskazał na istnienie i obowiązywanie regulaminu wynagradzania już w umowie powoda o pracę. Na tej podstawie wypłacał powodowi świadczenia z tytułu podróży służbowych. Pracodawca ma obowiązek poinformować pracownika o obowiązującym go regulaminie i umożliwić zapoznanie się z nim. Powód był o regulaminie wynagradzania poinformowany i zobowiązał się go przestrzegać w umowie o prace podpisanej bezspornie przed zatrudnieniem. W świetle zgromadzonych dowodów brak podstaw do przyjęcia, że nie mógł się z tym regulaminem zapoznać (by domagał się kiedykolwiek okazania regulaminu) lub by nie znał jego treści, nie akceptowałby bowiem zdaniem Sądu przez tak długi okres wysokości wypłaconych przez pozwanego świadczeń.</p> <p>Uzyskanie przez pracodawcę podpisu pracownika pod oświadczeniem o zapoznaniu się z regulaminem wynagradzania jest niewątpliwie dla pracodawcy korzystne dowodowo w razie ewentualnego sporu co do treści łączącego strony stosunku pracy. Nie jest to jednak jedyny dowód, jaki pracodawca może przedstawić celem wykazania, że pracownik miał możliwość zapoznania się z regulaminem.</p> <p>Na marginesie wskazać należy, że w ocenie Sądu Rejonowego korzystne dla obu stron stosunku pracy jest sprawdzenie, czy druga strona podpisała każdy dokument osobiście (najlepiej bez obecności innych osób) i czy posłużyła się czytelnym, możliwym do stosunkowo łatwej weryfikacji podpisem, czy też podpisem nieczytelnym lub nieczytelną parafką. Podnoszone przez pozwanego okoliczności, że niektórzy pracownicy specjalnie podpisują lub parafują dokumenty w sposób utrudniający późniejszą weryfikację, są bowiem trudne do wykazania w razie sporu sądowego. Z doświadczenia orzeczniczego wynika, że zdarzają się przypadki osób posługujących się np. dwoma nie podobnymi do siebie podpisami, podpisujących się zamiennie prawą i lewą ręką, a także przypadki celowego przedłożenia dokumentu podpisanego przez inną osobę celem późniejszego podważenia prawdziwości podpisu. Żadna z tych okoliczności nie została, co należy podkreślić, zarzucona powodowi ani wykazana w niniejszej sprawie.</p> <p>W niniejszej sprawie biegła sądowa grafolog wskazała, że parafka pod oświadczeniem o zapoznaniu się z regulaminem wynagradzania nie została w jej ocenie nakreślona przez powoda. Sąd uwzględnił przy rozstrzygnięciu wnioski opinii, nie znajdując podstaw do jej podważenia. W ocenie Sądu ostatecznie dowód ten nie miał jednak w sprawie znaczenia kluczowego, przesądzającego rozstrzygnięcie. Bez względu bowiem na to, kto i w jakich okolicznościach złożył parafkę pod oświadczeniem, pozostałe przedstawione w procesie dowody potwierdziły bowiem, że powód był związany regulaminem wynagradzania obowiązującym u pozwanej, że o jego istnieniu i treści wiedział, zobowiązał się do jego przestrzegania i akceptował dokonywane na jego podstawie rozliczenia przez kilka lat zatrudnienia, podobnie jak akceptowali je inni zatrudnieni u pozwanego kierowcy.</p> <p>Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie I sentencji wyroku oddalił powództwo w całości.</p> <p>W punkcie II wyroku Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z par. 2 ust. 5 i par. 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>W punkcie III wyroku na podstawie art. 113 u.k.s.c. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd obciążył Skarb Państwa.</p> </div>