III Ca 1962/21

<p>Sygn. akt III Ca 1962/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lipca 2021 roku Sąd Rejonowy w Łęczycy w sprawie z powództwa <span class="anon-block">A. S.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> o zapłatę:</p> <p>1)  zasądził od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">A. S.</span>:</p> <p>a)  kwotę 3.300 złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty,</p> <p>b)  kwotę 792 złotych tytułem zwrotu kosztów opieki z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty,</p> <p>c)  kwotę 414,07 złotych tytułem zwrotu kosztów leczenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty;</p> <p>2)  oddalił powództwo w pozostałej części;</p> <p>3)  zasądził od powódki <span class="anon-block">A. S.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 2.823 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>4)  nakazał pobrać od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Łęczycy kwotę 541 złotych tytułem częściowego zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych</p> <p>5)  nieuiszczone przez powódkę koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wywiodła powódka, zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktu 1a), 2 i 3, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:</p> <p>a)  mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie przez Sąd I instancji ustalonego opinią biegłego neurologa z dnia 15 listopada 2018 roku długotrwałego uszczerbku na zdrowiu powódki, co przekłada się na rozmiar jej cierpień fizycznych i ograniczenie ustalenia należnego powódce zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyłącznie do stwierdzonego stałego uszczerbku na zdrowiu opinią biegłego ortopedy traumatologa;</p> <p>b)  mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> poprzez obciążenie powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesowych na rzecz pozwanego w sytuacji, gdy porównanie stanu majątkowego każdej ze stron, jak również szczególne okoliczności sprawy związane z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu uzasadniają odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od powódki na rzecz pozwanego;</p> <p>c)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> poprzez jego błędną interpretację i ustalenie wysokości należnego powódce zadośćuczynienia wyłącznie do stwierdzonego stałego uszczerbku na zdrowiu, w sytuacji, gdy ustawodawca nie dokonał ww. zawężenia, przyjmując, że wysokość zadośćuczynienia powinna mieć charakter odpowiedni i uwzględniający całokształt okoliczności sprawy.</p> <p>W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty zadośćuczynienia w wysokości 30.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed sądami obu instancji. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej skarżąca wniosła także o zastosowanie w niniejszej sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> i odstąpienie w przypadku nie podzielenia argumentów zawartych w apelacji od obciążania powódki obowiązkiem zwrotu kosztów na rzecz pozwanego za postępowanie przed Sądami obu instancji.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.</strong> </p> <p>Zaskarżone orzeczenia należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w treści uzasadnienia.</p> <p>Jednym z kluczowych aspektów poruszonych w apelacji była kwestia wysokości poniesionego przez powódkę procentowego uszczerbku na zdrowiu z punktu widzenia neurologicznego. Jak wskazała skarżąca, Sąd I instancji niezasadnie pominął okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie biegły neurolog ustalił, że powódka w związku ze zdarzeniem szkodowym doznała 7% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W tym kontekście sformułowane zostały zarzuty dowolnej oceny materiału dowodowego, a zatem obrazy przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> oraz błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> </p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że co prawda biegły z zakresu neurologii w swojej opinii z dnia 15 listopada 2018 roku uznał, że w związku ze zdarzeniem szkodowym powódka doznała 7% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jednakże ten sam biegły w opinii uzupełniającej z dnia 6 lutego 2019 roku wyraźnie wycofał się ze swojego pierwotnego stanowiska. Biegły po ponownej analizie dokumentacji medycznej wskazał, że powódka miała 182 dni zwolnienia lekarskiego i 4 miesiące zasiłku rehabilitacyjnego, ale nie były to zwolnienia wystawiane lub sugerowane przez neurologa. W większości zwolnienia te związane były z uszkodzeniem stawu kolanowego, które to uszkodzenie również związane było z wypadkiem z dnia 14 września 2016 roku. Powypadkowa dokumentacja neurologiczna obejmuje 3 wizyty, brak jest w niej wzmianki, aby powódce udzielono zwolnienia lekarskiego w związku z przebytym wypadkiem, a zwłaszcza urazem głowy. W tej sytuacji biegły skorygował swoje ostateczne stanowisko i wskazał, że wcześniejsze uznanie, że powódka doznała 7% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu było nieuzasadnione, a tym samym powódka z punktu widzenia neurologicznego nie odniosła uszczerbku na zdrowiu.</p> <p>Wobec powyższego nie sposób uznać jakoby Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">445 § 1 k.c.</a> W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji powziął prawidłowe i logiczne wnioski płynące z opinii biegłych przeprowadzonych w niniejszej sprawie i przyjął prawidłową wysokość łącznego procentowego uszczerbku na zdrowiu doznanego przez powódkę.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady - Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2022 roku, I ACa 478/19, LEX nr 3406261).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie strona apelująca nie wykazała, aby ocena materiału dowodowego została dokonana z naruszeniem reguł logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego.</p> <p>Wskazać należy, że w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> wysokość przyznanego zadośćuczynienia ma stanowić sumę odpowiednią ma ono charakter uznaniowy i zależy od uznania i oceny Sądu konkretnych okoliczności sprawy. Krzywda, jako niematerialna szkoda na osobie, ze swej istoty jest trudna do oszacowania w wartościach wymiernych ekonomicznie. Bogate w tym względzie orzecznictwo sądowe przez szereg lat wypracowało kryteria, w oparciu o które ustala się okoliczności determinujące rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wymiar jej zadośćuczynienia, jako jej majątkowej rekompensaty. Jako kryteria istotne przy ustalaniu „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia bierze się pod uwagę najczęściej: rodzaj naruszonego dobra, zakres, rodzaj i charakter uszczerbku na zdrowiu, czasokres trwania cierpień, wiek i status pokrzywdzonego, intensywność i charakter ujemnych doznań psychicznych i fizycznych, rokowania na przyszłość, konsekwencje uszczerbku na zdrowiu poszkodowanego w jego życiu osobistym, zawodowym, społecznym, stopień winy sprawcy.</p> <p>W tejże sprawie uwypuklić należy, iż powszechnie stosowane w cywilnych sprawach odszkodowawczych kryterium procentowego uszczerbku na zdrowiu, ustalanego przez biegłego z danej specjalności lekarskiej, nie może być przyjmowane jako jedyna przesłanka ustalenia wysokości zadośćuczynienia (por. Wyrok SN z dnia 10 kwietnia 1974 roku, sygn. akt II CR 123/74, lex 7457). Ustalony przez biegłego procentowy uszczerbek może stanowić co najwyżej jeden z elementów dokonywania przez Sąd oceny wysokości doznanej krzywdy. Jak to ujął SN w wyroku z dnia 5 października 2005 roku, sygn. akt I PK 47/05 (opubl. w Monitorze Prawniczym z 2006 roku, nr 4, str. 208), procentowo określony uszczerbek służy tylko jako pomocniczy środek ustalania rozmiaru odpowiedniego zadośćuczynienia.</p> <p>Jako nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Przepis ten statuuje zasadę słuszności, a jego zastosowanie pozostawione zostało do uznania Sądu. Stanowi on odstępstwo od wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Dla zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> nie wystarcza jedynie niekorzystna sytuacja materialna strony. Do kręgu wypadków szczególnie uzasadnionych zalicza się okoliczności związane z przebiegiem procesu, jak również te występujące poza jego obszarem. Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru roszczenia poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczenia, przedawnienie. Okoliczności zewnętrzne to te dotyczące sytuacji majątkowej i życiowej strony. (M. Kuchnio [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie procesowe. Komentarz aktualizowany, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2022, art. 102.). Jak słusznie wskazuje Sąd Apelacyjny w Gdańsku ocena celowości zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> w istocie ma charakter dyskrecjonalny, przy czym kwestia trafności jego zastosowania co do zasady może być objęta kontrolą sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna następować wyjątkowo (wyrok z dnia 8 października 2020 roku, III AUa 1139/19, LEX nr 3372367).</p> <p>Skarżąca nie wykazała, jakoby po jej stronie zachodziły ww. okoliczności uzasadniające zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, a tym samym nie można podzielić jej stanowiska jakoby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia tegoż przepisu. Sama niekorzystna sytuacja materialna powódki oraz niczym nie poparte twierdzenia w zakresie sytuacji finansowej pozwanego nie stanowią przesłanki do odstąpienia od zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację jako bezzasadną.</p> <p>Sąd Odwoławczy w zakresie kosztów postępowania apelacyjnego zastosował natomiast przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> i nie obciążył powódki kosztami postępowania apelacyjnego należnymi pozwanemu <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, uznając, że zaistniała szczególna przesłanka w postaci uprawnionego okolicznościami sprawy, w postaci długotrwałości procesu leczenia skutków zdarzenia szkodzącego, subiektywnego przekonania apelującej o zasadności jej roszczenia odnośnie do wysokości zadośćuczynienia.</p> </div>