II OSK 768/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska- Szary Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. E. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 905/14 w sprawie ze skargi W. E. D. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki części budynku oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Ol 905/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. E. D. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] października 2006 r. nakazał W. D. rozbiórkę wykonanej bez wymaganego pozwolenia rozbudowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego, położonego na działce nr [...] w miejscowości P. [...], gmina O.. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Obie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. II SA/Ol 349/07 wydanym na skutek skargi W. D.. Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia rozbieżności co do faktu dobudowy bądź remontu już istniejącej sieni, a także wskazał na konieczność ustalenia, kiedy dokonano modernizacji bądź dobudowy tej sieni. Nadto, zdaniem Sądu, zachodziła potrzeba jednoznacznego ustalenia, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku z zachowaniem innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nakazał W. D. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Organ odwoławczy ustalił, że latem 2006 r. W. D. dokonała samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego o nową część posiadającą piwnicę, parter i poddasze o wymiarach ok. 3,20 x 6,10 m. W miejscu projektowanej dobudowy istniał parterowy ganek o wymiarach około 2,0 x 3,5 m, posadowiony na żwirobetonowych fundamentach, bez podpiwniczenia z dachem drewnianym. Rozbiórkę istniejącego ganku i budowę nowego, w ocenie orzekających w sprawie organów, należało traktować jako rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 września 2009 r. sygn. II SA/Ol 616/09 uchylił powyższe decyzje z uwagi na fakt, że organy obu instancji zrealizowały jedynie niewielką część zaleceń zawartych w wyroku tego Sądu z dnia 11 kwietnia 2007 r., skupiając się wyłącznie na wykazaniu, że doszło w przedmiotowej sprawie do dobudowy całkowicie nowego ganku (sieni), a nie modernizacji starego. Zdaniem Sądu, organ nie uzasadnił jednak w sposób wystarczający i przekonujący, dlaczego odmówił wiarygodności oświadczeniom niektórych świadków, a uznał za wiarygodne zeznania innych. Organy nie odniosły się także do przedłożonej przez skarżącą mapy z 1997 r., z której, według niej, wynika, że wymiary przedmiotowego ganku były identyczne jak obecnie. W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał W. D. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego w miejscowości P. [...], gmina O.. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynikało, że dokonano rozbiórki części obiektu (sieni), a następnie wykonano rozbudowę (dobudowę do istniejącego obiektu), polegającą na wykonaniu piwnicy, parteru i poddasza. Dobudowa posiada inne parametry (długość, szerokość, ilość kondygnacji) niż poprzednio. Wygląd więźby dachowej wskazuje na rozbiórkę dachu, a następnie jego odbudowę. Ponadto, zestawiając sytuowanie obiektu i jego wymiary po aktualizacji mapy zasadniczej z 1997 r., która nastąpiła w dniu 6 listopada 2006 r. ze stanem, jaki obrazuje ta mapa, aktualnym na dzień 19 sierpnia 2002 r. oraz dzień 9 września 2003 r. organ odwoławczy stwierdził, że dobudówka na mapach z 2002 r. oraz 2003 r. jest inna niż naniesiona po dniu 6 listopada 2006 r. Powyższe potwierdzały również zeznania świadków. Organ dodał, że odwołująca się zeznała, że przy budynku była sień murowana w złym stanie technicznym, który groził zawaleniem i w 2006 r. wyremontowała ją. Prace polegać miały na zastąpieniu pokruszonej cegły nowymi bloczkami. Wskazując na powyższe, organ odwoławczy przyjął, że zakres robót musiał polegać na całkowitej rozbiórce obiektu, a następnie jego odbudowie. Organ zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z opinią techniczną sporządzoną przez inż. W. Z. rozbiórka rozbudowy nie wpływa na konstrukcję starej części budynku i nie stanowi dla niej zagrożenia. Obie części budynku stanowią niezależne od siebie układy konstrukcyjne, jak również "styk" obu części stanowi dylatację oddzielającą i jeżeli podczas dobudowy nie naruszono konstrukcji budynku, to tym bardziej nie może to nastąpić podczas rozbiórki. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Ol 51/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. D. na powyższą decyzję, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 2074/12 uwzględnił skargę kasacyjną W. D., uchylając tenże wyrok Sądu I instancji oraz decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznał zarzuty odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie podzielając twierdzeń strony skarżącej co do tego, że po uprawomocnieniu się wyroku Sądu I instancji z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. II SA/Ol 696/10, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do usunięcia nieprawidłowości wskazanych mu przez Sąd. Ponadto za nieskuteczne Naczelny Sąd Administracyjny uznał próby podważenia sporządzonej w sprawie opinii inż. W. Z.. Wyjaśnił, że opinia ta została sporządzona w sprawie jedynie na okoliczność ustalenia, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej części bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego i tylko w takim zakresie została ona wykorzystana przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił ponadto, że przyczyną wydania nakazu rozbiórki było to, iż skarżąca, jako inwestor dobudowanego obiektu, uchybiła wymogowi posiadania pozwolenia na jego budowę. Konsekwencją wybudowania przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nieskorzystania z procedury legalizacyjnej jest zawsze orzeczenie nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalony w sprawie zakres przeprowadzonych prac budowlanych, w efekcie których doszło do zmiany przedmiotowej sieni (ganku) w zakresie jej położenia oraz użytych materiałów do jej budowy, nie pozostawiał wątpliwości, że przedmiotowe roboty budowlane nie stanowiły remontu, ale rozbudowę istniejącego już obiektu. Uznał ponadto za zasadne stanowisko Sądu I instancji dotyczące ustalenia, że rozbiórka części drewnianego budynku i wykonanie w tym miejscu części murowanej nie stanowi remontu istniejącego obiektu budowlanego, lecz jest budową. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zakresie, w jakim organy, orzekając nakaz rozbiórki, nie określiły w rozstrzygnięciu precyzyjnie jej przedmiotu, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości co do zakresu rozbiórki. W przypadku nakazu rozbiórki części obiektu rozstrzygnięcie, jak podał Sąd, powinno określać parametry techniczne elementów objętych tym nakazem, takie jak chociażby ich wymiary i usytuowanie. Tych warunków nie spełniała decyzja organu pierwszej instancji, a uchybienie to nie zostało poprawione przez organ odwoławczy. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekł ponownie nakazując W. D. wykonać, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz spełniającej wymagania określone w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, rozbiórkę rozbudowanej murowanej części budynku mieszkalnego w miejscowości P. [...], na działce nr [...], gm. O., o powierzchni zabudowy 19,24 m² (tj. 3,20 m x 6,20 m - 0,86 m x 0,7 m) składającej się z fundamentów, części podpiwniczonej, części parterowej, poddasza użytkowego, dachu drewnianego dwuspadowego krytego papą na deskowaniu, instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) oraz schodów zewnętrznych z balustradami, wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na ustalone na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wymiary przedmiotowej rozbudowy i stwierdził, że bez wątpienia nie stanowiła ona remontu, lecz budowę wymagającą uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy rozważył również kwestię technicznej możliwości dokonania rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku, stwierdzając, że istniejący budynek o konstrukcji drewnianej i samowolnie dokonana rozbudowa nie są związane konstrukcyjnie. Oddalając skargę W. D., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że rozpoznając złożoną skargę był związany oceną stanu prawnego i faktycznego zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 2074/12. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zaznaczył, że ustalenia w sprawie zostały poczynione na podstawie obszernego materiału dowodowego, w tym kilkukrotnych oględzin i zeznań świadków oraz obszernego materiału dowodowego w postaci map i zdjęć. Wobec powyższego, bezskuteczne są zarzuty skargi dotyczące błędniej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym zeznań świadków i map, prowadzącej do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego w szczególności na nieprawidłowym ustaleniu wymiarów sieni po jej dobudowie oraz stanu technicznego schodów i ścian. Nie można też uwzględnić zarzutu dotyczącego nieobiektywizmu autora oraz wadliwości sporządzonej przez niego opinii technicznej dotyczącej możliwości wykonania rozbiórki rozbudowy bez naruszenia konstrukcji starej części budynku z maja 2011 r., w tym nieprawidłowego przeprowadzenia oględzin spornej dobudowy. Sąd I instancji zauważył ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż przyczyną wydania w sprawie nakazu rozbiórki nie był ani stan dobudowanego obiektu budowlanego, ani stan budynku istniejącego już wcześniej, ale to, że skarżąca jako inwestor dobudowanego obiektu uchybiła wymogowi posiadania pozwolenia na jego budowę. Konsekwencją wybudowania przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nieskorzystanie z procedury legalizacyjnej było podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że ustalony w sprawie zakres przeprowadzonych prac budowlanych, w efekcie których doszło do zmiany przedmiotowej sieni (ganku) w zakresie jej położenia oraz użytych materiałów do jej budowy nie pozostawiał wątpliwości, że przedmiotowe roboty budowlane nie stanowiły remontu, ale rozbudowę istniejącego już obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował wyłącznie – co należy podkreślić - brak precyzji sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę, zarzucając, że nie zostały spełnione warunki skutecznego orzeczenia nakazu rozbiórki. W zaskarżonej decyzji powyższe uchybienie zostało jednak usunięte. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. uchylił bowiem w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazał skarżącej wykonać, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz spełniającej wymagania określone w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, rozbiórkę rozbudowanej murowanej części budynku mieszkalnego w miejscowości P. [...], na działce nr [...], gmina O., określając szczegółowy jej zakres. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dowody, na podstawie których ustalił istotne w sprawie okoliczności faktyczne (fakt samowolnej rozbudowy sieni i techniczną możliwość wykonania jej rozbiórki bez naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego) i prawidłowo je ocenił. Organ odwoławczy wyjaśnił również podstawę prawną rozstrzygnięcia, prawidłowo wskazując na wynikające z art. 48, art. 49b i art. 59 Prawa budowlanego przypadki zaistnienia samowoli budowlanej i wyjaśniając sposób postępowania organów nadzoru budowanego w takiej sytuacji, a także odnosząc obowiązujące regulacje prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła W. D., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uznanie, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, w tym w zakresie wymiarów sieni po jej dobudowie oraz stanu technicznego schodów i ścian, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 2074/12 stwierdził, iż należy precyzyjnie określić przedmiot rozbiórki, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości co do zakresu rozbiórki; - art. 141 § 4, 170, 152 i 153 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji faktu uporczywego niewykonywania i niestosowania się przez organ I instancji do wiążących zaleceń WSA w Olsztynie oraz zaleceń NSA wskazanych w następujących wyrokach: wyroku WSA w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2007 r., wyroku WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r., wyroku WSA w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2010 r., wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2014 r. poprzez niewykonanie zaleceń zawartych w ww. wyrokach, co podkreślił również NSA, stwierdzając w uzasadnieniu swojego wyroku, iż organ nadzoru budowlanego obowiązany jest szczegółowo opisać w wydanym orzeczeniu obiekt podlegający rozbiórce, co jest szczególnie istotne w przypadku skierowania nakazu rozbiórki do części obiektu, a taka sytuacja zaistniała właśnie w niniejszej sprawie; - art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji faktu uporczywego niewykonywania i niestosowania się przez organ I instancji do wiążących zaleceń NSA wskazanych w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. poprzez nieokreślenie parametrów technicznych elementów objętych nakazem rozbiórki, takich jak chociażby ich wymiary i usytuowanie; - art. 188 p.p.s.a. poprzez wyprowadzenie przez Sąd I instancji wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi naruszenie przepisów innych niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a.; - art. 113 § 1, art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie przez Sąd I instancji, że NSA w swoim wyroku z 30 stycznia 2014 r. zakwestionował wyłącznie brak precyzji sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę, przyjmując przy tym błędnie jakoby rozstrzygnięcie NSA nie zawierało obowiązku określenia parametrów technicznych elementów objętych nakazem rozbiórki, takich jak ich wymiary czy usytuowanie, podczas gdy treść uzasadnienia wyroku NSA zaprzecza w całości tym twierdzeniom Sądu I instancji; - art. 113 § 1, art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez mylne stwierdzenie przez Sąd I instancji, że wskazane przez NSA uchybienie zostało usunięte w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r., podczas gdy wymiary te po raz kolejny nie zostały sprecyzowane; - art. 155 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że istotą opinii technicznej sporządzonej przez inż. W. Z. było "ustalenie wzajemnego oddziaływania części nowej budynku na elementy konstrukcyjne starej drewnianej części budynku, opis ograniczono do charakterystyki ogólnej obu części budynku. Nie dokonywano również oceny stanu technicznego starej i nowej części budynku, bowiem stan techniczny nie jest przedmiotem niniejszego opracowania", podczas gdy to właśnie ocena obecnego stanu technicznego zarówno sieni, jak i pozostałej części budynku, jak i ich wzajemne oddziaływanie na siebie jest podstawą dla wydania opinii o istnieniu jakiejkolwiek możliwości bezpiecznej rozbiórki; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji mimo istnienia licznych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w świetle ustaleń poczynionych przez organ nadzoru budowlanego nie ulega wątpliwości, iż skarżąca przeprowadziła roboty budowlane, które nie mieszczą się w pojęciu remontu w rozumieniu Prawa budowlanego, podczas gdy organy nadzoru budowlanego od czasu uprawomocnienia się wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2014 r. zobowiązującego organ I instancji do uwzględnienia uwag Sądu zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku, nie podjął żadnych czynności zmierzających do usunięcia nieprawidłowości wskazanych mu przez NSA, a tym samym nie ustalił stanu faktycznego sprawy, - art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że istotą wydanej przez inż. W. Z. opinii technicznej jest "ustalenie wzajemnego oddziaływania części nowej budynku na elementy konstrukcyjne starej drewnianej części budynku, i dlatego opis ograniczono do charakterystyki ogólnej obu części budynku, bowiem stan techniczny nie jest przedmiotem niniejszego opracowania", podczas gdy przepis ustawy wyraźnie określa zakres niniejszej opinii, a w tym wskazuje na opisu stanu technicznego; - art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wydana przez inż. W. Z. opinia techniczna spełnia ustawowe wymagania, przy czym nie dokonywano ustalenia zakresu wszystkich dokonanych robót budowlanych, podczas gdy treść tego przepisu w sposób wyraźny wskazuje jaki powinien być zakres opinii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W związku z tym, że zasadniczą treść poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej stanowi mylne, według skarżącej, ustalenie przez Sąd I instancji treści oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 2074/12, w pierwszym rzędzie odniesienia się wymaga ta właśnie kwestia. Należy przypomnieć, że w powołanym wyroku z dnia z dnia 30 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że cyt.: "[...] orzekając nakaz rozbiórki organ nadzoru budowlanego winien w swym rozstrzygnięciu precyzyjnie określić jej przedmiot, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości, co do zakresu rozbiórki. Obowiązany jest tym samym organ szczegółowo opisać w wydanym orzeczeniu obiekt podlegający rozbiórce, co jest szczególnie istotne w przypadku skierowania nakazu rozbiórki do części obiektu, a taka sytuacja zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Tak, więc w przypadku nakazu rozbiórki części obiektu rozstrzygnięcie winno określać parametry techniczne elementów objętych tym nakazem, takie jak chociażby ich wymiary i usytuowanie. Tych warunków nie spełnia ani decyzja organu I instancji, ani nie zostały one poprawione przez organ odwoławczy w jego rozstrzygnięciu. Powyżej ujawniona wadliwość uszła także uwadze Sądu pierwszej instancji [...]". Przywołany fragment uzasadnienia wyroku potwierdza, że kontrolowana decyzja organu nadzoru budowlanego nie zawierała prawidłowego określenia obiektu podlegającego rozbiórce, tj. wskazania jaka część dobudowana do budynku mieszkalnego dwurodzinnego, położonego na działce nr [...] w miejscowości P. [...] ma zostać rozebrana. Z treści ww. wyroku jednocześnie wynika, że wyłącznie powyższa kwestia została uznana za wadliwie ustaloną przez organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie. Tym samym niesporne pozostawało, że w sprawie zachodziły przesłanki do wydania nakazu rozbiórki, co stanowiło konsekwencję wybudowania przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz nieskorzystania z procedury legalizacyjnej. Uwzględnić w tym zakresie należało, że Naczelny Sąd Administracyjny, formułując swoją ocenę prawną względem decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2011 r., nie był związany granicami skargi kasacyjnej, albowiem wydane orzeczenie opierało się na podstawie prawnej określonej w art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok, za zasadną uznał konieczność rozpoznania wniesionej skargi. Ponieważ uchylenia decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie uzasadnił - w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym - innym naruszeniem prawa aniżeli wskazanym wcześniej uchybieniem wiążącym się z niedostatecznie szczegółowym opisaniem części obiektu dobudowanego podlegającego rozbiórce, uznać należy, że tylko we wskazanym zakresie w ponownie prowadzonym postępowaniu organy nadzoru budowlanego powinny były poczynić nowe ustalenia. Z uwagi na to, że wskazania co do dalszego postępowania w sposób przedstawiony wyżej odczytał również Sąd I instancji, zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do popełnionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym zakresie błędu należy uznać za nieuzasadnione. Tym bardziej, jeżeli autor skargi kasacyjnej w działaniu Sądu I instancji doszukuje się oczywistego niedostrzeżenia "uporczywego niewykonywania i niestosowania się" przez organ nadzoru budowlanego wiążących zaleceń wynikających z zapadłych prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Wbrew odmiennemu stanowisku wnoszącej skargę kasacyjną, zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego w sprawie jako ustalonego w sposób prawidłowy, nie budzi zastrzeżeń pod kątem swojej zgodności z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w sentencji swojej decyzji, iż rozbiórce ma zostać poddana "rozbudowana murowana część budynku mieszkalnego w miejscowości P. [...], na działce nr [...], gm. O., o powierzchni zabudowy 19,24 m² (tj. 3,20 m x 6,20 m - 0,86 m x 0,7 m) składająca się z fundamentów, części podpiwniczonej, części parterowej, poddasza użytkowego, dachu drewnianego dwuspadowego krytego papą na deskowaniu, instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) oraz schodów zewnętrznych z balustradami, wykonana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę". Takie określenie przedmiotu robót budowlanych (rozbiórkowych) przy części dobudowanej należy uznać za spełniające warunki określoności nakazu rozbiórki jakie wynikają z wiążącego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w nim, że w przypadku nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego rozstrzygnięcie powinno zawierać wskazanie parametrów technicznych elementów objętych tym nakazem, takich jak ich wymiary i usytuowanie. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podając w osnowie decyzji powyższe parametry we właściwy sposób z omawianego wymogu – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - się wywiązał. Wnosząca skargę kasacyjną względem jednego z przyjętych w sprawie parametrów technicznych, tj. szerokości sieni, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 113 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. wynikające z oparcia się na błędnych wyliczeniach (szerokość sieni ma wynosić, zdaniem skarżącej, 6,1 m a nie 6,2 m). Niezależnie od tego, że wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące zamknięcia rozprawy oraz tzw. głębokości orzekania, mając na uwadze treść zarzutu, pozostają nieadekwatne do postaci przypisywanej Sądowi I instancji wadliwości, to przypomnieć należy, że przyjęte wymiary części budynku objętej rozbiórką zostały ustalone przez pracownika organu nadzoru budowlanego w trakcie dokonanych jej kontrolnych pomiarów w dniu 27 maja 2014 r. Wykonany szkic ze szczegółowym zwymiarowaniem stanowił część protokołu z kontroli, który skarżąca podpisała, nie zgłaszając w stosunku do jego treści żadnych uwag. W tych warunkach brak jest podstaw, by wynikające z zaskarżonej decyzji zaktualizowane wymiary uznać za wadliwie ustalone, tym bardziej, jeżeli skarżąca podnosi jedynie ich nieznaczną różnicę względem deklarowanego prawidłowego wymiaru. Uwzględnić jednocześnie trzeba, że sporne zwymiarowanie ma wyłącznie funkcję porządkującą, gdyż ma ogólnie identyfikować część podlegającą rozbiórce. Rozbieżność odnoszona do szerokości ganku i przesądzenie na etapie postępowania sądowego, czy ma on w rzeczywistości 6,1m czy też jest on 10 cm szerszy, nie ma z tego względu istotnego znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, mając na uwadze, że ganek ma podlegać – co jest niejako niesporne - rozbiórce w całości. Przyjęty w sprawie opis przedmiotu rozbiórki należy uznać za poprawny również w takim zakresie, w jakim odnosi się on do opisu schodów i zamontowanych na nich barierek. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2014 r. zawiera w sobie wewnętrzne sprzeczności, albowiem organ nadzoru budowlanego z jednej strony w uzasadnieniu decyzji stwierdza, że schody są w budowie i nie posiadają barierek, a w innym jej fragmencie podaje, że skarżąca wykonała schody zewnętrzne z balustradami. Tak formułowany zarzut nie dostrzega jednak, że przytoczone dwa powyższe opisy odnosić należy, jak zresztą wskazał wyraźnie organ, do kolejnych oględzin dokonywanych na nieruchomości skarżącej dowodzących zmian w wyglądzie dobudowanej części budynku, a wynikających z prowadzonych przy skarżącą robót budowlanych. Opis, w którym jest mowa o schodach będących w stanie budowy, na co ma wskazywać brak barierek, pochodzi we wskazanego w decyzji protokołu z dnia 29 sierpnia 2006 r. i wykonanej w tym dniu dokumentacji fotograficznej. Inny fragment decyzji odwołujący się do "wykonanych schodów zewnętrznych z balustradami" to nie przykład sprzecznych ze sobą ustaleń faktycznych organu nadzoru budowlanego, ile opis wykonania całości prac, który po ich potwierdzeniu podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 27 maja 2014 r. stał się podstawą opisu samowolnie wykonanej części dobudowanej objętej nakazem rozbiórki. Także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 155 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. musi być uznany za błędnie sformułowany, albowiem postać błędu jakiego miał się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostaje nieskorelowana z zakresem zastosowania powołanego przepisu prawa procesowego. Warunki wydania przez sąd administracyjny tzw. postanowienia sygnalizacyjnego nie łączą z poruszaną przez skarżącą kwestią uchybień, jakie ta dostrzega w opinii technicznej mającej na celu określenie wzajemnych oddziaływań części dobudowanej i części starej budynku. Nawet jeżeli według skarżącej Sąd I instancji wadliwie ocenił ww. opinię techniczną, z czym wiązało się ograniczenie jej znaczenia wyłącznie do przesądzenia kwestii oddziaływania obu części budynków (bez określenia rzeczywistego stanu technicznego starej części drewnianej budynku) – czego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela – to błąd ten odnosić należało do innych przepisów postępowania aniżeli zarzucony art. 155 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym te, które opinii technicznej wydanej przez inż. W. Z. przypisują obrazę przepisów ustawy – Prawo budowlane, stanowią wyraz stanowiska sprzeciwiającego się istnieniu podstaw wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ganku. Nakierowane są zatem na podważenie zapatrywania prawnego, które ma charakter wiążący, albowiem zostało wyrażone w przywołanym wcześniej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 2074/12 i z tej przyczyny powinny zostać uznane za nieskuteczne. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.