I SA/Wa 1354/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz (spr.) Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. R., M. L. i W. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. J. R. wystąpiła o zrealizowanie uprawnień repatriacyjnych przysługujących jej matce I. N. będącej spadkobierczynią N. N., załączając m.in. postanowienie Sądu Powiatowego w P., Wydział Cywilny z dnia [...] maja 1963 r., sygn. akt [...] stwierdzające że spadek po zmarłym dnia [...] grudnia 1962 r. N. N. nabyła żona I. N. w całości. Następnie W. M. i K. R., jako następcy prawni N. N., wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj.: a) nieruchomości pozostawionej w [...]przy ulicy [...], b) nieruchomości pozostawionej w [...] przy ulicy [...], c) [...] [...] w [...] przy ulicy [...]. Powyższy wniosek został rozpoznany w części decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] i nr [...]. Z kolei orzeczeniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia W. M. i K. R. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia [...] przez N. N. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w B. przy ulicy [...], woj. [...] stwierdzając, że wniosek dot. nieruchomości pozostawionej przez N. N. w postaci [...] w B. przy ulicy [...] - nie spełnia wymogów art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Wnioskodawcy nie przedłożyli dowodów określających rodzaj oraz powierzchnię kina [...]. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Minister Skarbu Państwa orzeczeniem z dnia [...]czerwca 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uzasadnił, że nie zostały podjęte wszelkie kroki mające na celu określenie tej powierzchni lub kubatury kina [...]. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien raz jeszcze przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie powierzchni pozostawionych zabudowań. A w tym celu rozważyć możliwość wystąpienia do biegłego z zakresu budownictwa celem ustalenia czy w oparciu o literaturę fachową oraz wiedzę specjalistyczną jest możliwe ustalenie (chociaż w przybliżeniu) spornej zabudowy. W tym zakresie organ może zobowiązać stronę do przedłożenia stosownej opinii. Wojewoda [...]ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...]kwietnia 2015 r., nr [...]odmówił K. R., W. M. oraz M. L. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez N. N. [...] poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w B. przy ulicy [...], województwo [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Ministra Skarbu Państwa przy ponownym rozpatrzeniu sprawy podjął postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia stanu faktycznego pozostawionego kina przez N. N. Wezwał strony do złożenia wyjaśnień, poprzez określenie rodzaju pozostawionej nieruchomości, tj. wskazanie, czy N. N. był właścicielem nieruchomości gruntowej w B. przy ulicy [...], tj. działki gruntu, na której usytuowany był budynek [...], czy też był właścicielem wyłącznie nieruchomości budynkowej, tj. budynku [...]. Organ zwrócił się też do stron postępowania z prośbą o wyjaśnienie dlaczego nieruchomość stanowiąca kino [...]nie została uznana w orzeczeniu Państwowego Urzędu Repatriacyjnego nr Rep [...]z dnia [...]sierpnia 1946 r., dotyczącym nieruchomości pozostawionych przez N. N. W odpowiedzi na ww. pismo W. M. i K. R. poinformowali, że zarówno grunt jak i budynek stanowiły własność N. N., zaś orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego dotyczy tylko domu i ogrodu owocowego, dlatego w ww. orzeczeniu PUR nie ma informacji o [...]. Organ I instancji podniósł, że w materiale dowodowym znajduje się zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., L.dz. [...] zgodnie którym, według stanu na styczeń 1939 r., N. N. był właścicielem kina [...]na [...]miejsc siedzących, położonego przy ulicy [...]w B. Do powyższego zaświadczenia przedłożono pismo Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939 r. skierowane do Urzędu Wojewódzkiego [...], w którym przedstawiono dane statystyczne kinoteatrów za rok 1938. Z załączonego zestawienia wynika, że N. N. figuruje jako właściciel oraz zarządzający kinoteatru [...], położonego przy ulicy [...]. Organ uznał, że N. N. prowadził działalność gospodarczą w zakresie kina M. Powyższy dokument nie potwierdza natomiast, że ww. osoba posiadała prawo własności ww. nieruchomości. Podstawą wydania zaświadczenia z dnia [...]czerwca 2010 r. był wykaz hipoteczny nieruchomości położonej w mieście B. województwa [...]z dnia [...]września 1934 r. Z treści ww. dokumentu wynika, że N. N. nabył dwie nieruchomości w B. przy ulicy [...] oraz przy ulicy [...]. Wykaz hipoteczny jest dokumentem potwierdzającym stan własności nieruchomości na moment jego sporządzenia. Ponadto z przedłożonego przez strony zaświadczenia archiwalnego Państwowego Archiwum Obwodu [...] z dnia [...]grudnia 1958 r., wynika, że w dokumentach archiwalnych figuruje N. N. (s. [...]), ur. [...]lipca 1893 r., we wsi [...]w Rejonie [...], zamieszkały w B. przy ulicy [..., przemysłowiec, właściciel kina [...], posiadający obywatelstwo polskie. Zaś w toku postępowania na okoliczność potwierdzenia, że N. N. pozostawił nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wnioskodawcy przedłożyli orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...]sierpnia 1946 r., nr Rep [...]stwierdzające, że repatriant ob. N. N. ur. [...]lipca 1898 r. zamieszkały w B. przy ulicy [...], a obecnie w [...], gmina [...], pow. [...], pozostawił w B. dwie nieruchomości tj. przy ulicy [...]. W orzeczeniu tym brak jest informacji odnośnie kina [...]. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że z materiału dowodowego przedstawionego przez strony nie wynika, że N. N. pozostawił, jako właściciel, w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. kino [...]. Wskazane zaświadczenie z dnia [...]czerwca 2010 r. oraz z dnia [...] grudnia 1958 r. nie mają takiej mocy dowodowej jak dokumenty hipoteczne i nie stanowią dowodu o tytule prawno-rzeczowym nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...]. Organ wojewódzki pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał strony do złożenia dowodów na powyższe okoliczności. Odrębnym pismem zwrócił się do Konsulatu Generalnego w B. o przesłanie dokumentów dotyczących prawa własności do przedmiotowego gruntu pod budynkiem (powierzchni gruntu) oraz prawa własności do budynku oraz jego stanu technicznego a w szczególności dokumentów dotyczących roku budowy, powierzchni, kubatury, budulca oraz zakresu wprowadzonych zmian w budynku od roku 1945 (np. przebudowa, rozbudowa). W odpowiedzi na powyższe zapytanie Konsulat Generalny w B. poinformował, że nie posiada żadnych dokumentów. Natomiast K. R. odpowiadając wskazał, że wszystkie dokumenty w przedmiotowej sprawie zostały już przekazane do tut. urzędu. Następnie w dniu [...] sierpnia 2014r. K. R. przesłał pismo wraz z opinią rzeczoznawcy majątkowego E. W., dotyczącą określenia wartości obiektu użytkowego kino-teatru "[...]." położonego w B. Opinii tej - zdaniem organu I instancji - nie można uznać za wiarygodną, z uwagi na fakt, że dla określenia wartości obiektu rzeczoznawca wykorzystał 2 metodologie: określenie wartości rynkowej oraz określenie wartości odtworzeniowej. Wartość odtworzeniową określił wykorzystując całkowity koszt obiektów podobnych wznoszonych na terenie kraju (obecne terytorium RP) oraz stwierdził, że koszt budowy budynku [...] praktycznie nie zależy od ilości [...]. Przy określaniu wartości rynkowej przyjął średni koszt [...] dla obiektów podobnych w złotych od [...]. Opinia nie zawiera żadnych informacji odnośnie [...], niezbędnych do sporządzenia wyceny oraz nie znajduje potwierdzenia w żadnym z ustaleń dowodowych, dokonanych przez organ I instancji na okoliczność wykazania tytuł prawno-rzeczowego N. N. do ww. nieruchomości. Organ skonstatował, że wnioskodawcy nie przedłożyli dowodów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., tj. dowodów określających rodzaj oraz powierzchnię pozostawionej nieruchomości - kina [...]oraz powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1106/10 stwierdzający, że określenie powierzchni zabudowań gospodarczych jest warunkiem koniecznym do ustalenia ich wartości - przy czym nie jest kwestionowany sam fakt istnienia tych obiektów, który wynika z wyroku sądowego. Dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA'Wa 1106/10 stwierdził, że dowodami świadczącymi o rodzaju oraz powierzchni pozostawionych nieruchomości mogą być następujące dokumenty: urzędowy opis mienia, orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny, dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych Republiki B., Republiki L., (...) U. lub innych państw), a w przypadku ich braku oświadczenia dwóch świadków, o których mowa w ust. 5 powołanego przepisu. Przy czym art. 6 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy uzasadnia żądanie przez organ - od osób ubiegających się o rekompensatę za pozostawione mienie - dokumentów potwierdzających powierzchnię pozostawionej nieruchomości, a strony nie przedłożyły dowodów na okoliczność prawa własności do gruntu pod budynkiem oraz prawa własności do budynku, w którym mieściło się [...]. Takich dokumentów nie uzyskał także organ. Organ I instancji uznał, że rozpatrywany wniosek nie spełnia wymogów art. 5 ust. 1 w zw. art. 6 powołanej ustawy. co powoduje odmowę potwierdzenia (w tej części) prawa do rekompensaty. Odwołanie od decyzji organu wojewódzkiego złożyli: K. R., M. L. i W. M., jako spadkobiercy właściciela spornych nieruchomości. Strony zarzuciły decyzji organu I instancji: rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez Wojewodę [...]wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zwrócenia się do innych instytucji o informacje dotyczące [...] oraz niepowołanie biegłego w celu określenia rozmiaru kina; naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a szczególności dokumentów przedłożonych przez wnioskodawców; naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wnioskodawcy nie udowodnili aby byli właścicielami "[...]" w B.. Ponadto wskazali na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., poprzez przyjęcie, że zaświadczenie z Państwowego Archiwum [...]oraz pismo Starostwa Powiatowego w B. nie spełnia wymogów wskazanych w powołanych przepisach. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...]czerwca 2015 r., nr [...]utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r., nr [...]. Organ uzasadnił, że z przepisu art. 6 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wynika, że spadkobierca osoby, która pozostawiła mienie poza obecnymi granicami RP obowiązany jest do udokumentowania tego faktu w oparciu o wymienione w tym przepisie dowody. Dowodami świadczącymi o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości mogą być w szczególności: urzędowy opis mienia, orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny, dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych Republiki Białorusi, Republiki Litewskiej, Federacji Rosyjskiej, Ukrainy lub innych państw, wydane przez władze polskie dokumenty, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego (art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 1-3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.). Zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy: 1) zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub w miejscowości sąsiedniej; 2) nie są osobami bliskimi - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, ze zm.) - właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Minister podniósł, że kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest kwestia prawa własności do budynku "[...]", ponieważ dopiero jej ustalenie pozwoliłoby na przeprowadzenie postępowania w zakresie jego powierzchni, kubatury i wartości. W sytuacji w której prawo własności do nieruchomości nie jest udowodnione badanie m. in. powierzchni, pozostaje bezprzedmiotowe. Dokumentami powoływanymi przez strony, jako dowody własności N. N. do [...] były: • zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu B., w którym stwierdzono na podstawie dokumentu Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939 r., że N. N. był właścicielem "[...]" na [...]miejsc siedzących, znajdującego się na ulicy [...] w B. - rozmiarów budynku nie podano; • zaświadczenie z Państwowego Archiwum [...]z dnia [...]grudnia 1958 r. (którego podstawą była "kartoteka zbioru"), że N. N. jest właścicielem "[...]". Należy zwrócić uwagę, że zaświadczenia Państwowego Archiwum [...]opierają się na treści dokumentu Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939 r., są więc dowodami wtórnymi. W ocenie organu II instancji Wojewoda [...]słusznie stwierdził, że z ww. dokumentów nie wynika prawo własności do budynku, a co najwyżej fakt prowadzenia przez N. N. działalności gospodarczej w zakresie kina "[...]". Wobec powyższego należy stwierdzić, że strony nie wykazały prawa własności N. N. do budynku w którym znajdowało się kino "[...]". Minister powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/GI 41/14 stwierdzający, że wskazania organu odwoławczego, o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a. nie wiążą organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przy czym Wojewoda podjął czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego. Zwrócił się do Konsulatu Generalnego RP w B. o przesłanie dokumentów dotyczących prawa własności do gruntu pod budynkiem (powierzchni gruntu), prawa własności do budynku oraz jego stanu technicznego, a w szczególności dokumentów dotyczących roku budowy, powierzchni, kubatury, budulca oraz zakresu wprowadzonych zmian w budynku od roku 1945 (np. przebudowa, rozbudowa). Jednak w rezultacie nie uzyskał żadnych dokumentów. Minister uzasadnił ponadto, że przesłuchanie stron uznał za niezasadne, gdyż w pismach z dnia [...] października 2012 r. i z dnia [...] kwietnia 2014 r. strony poinformowały organ o przekazaniu mu posiadanych dokumentów oraz wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 526/10), stwierdzający, że dowód z przesłuchania strony, o którym mowa w art. 86 k.p.a. ma charakter posiłkowy. Organ I instancji prawidłowo odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty w związku z niespełnieniem przesłanki wskazanej w dyspozycji art. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Wnioskodawcy nie przedstawili dowodów, które świadczyłyby o fakcie posiadania i pozostawienia przez N. N. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przedstawione dokumenty dowodzą jedynie, że był on właścicielem "[...]", jednak zdaniem Ministra Skarbu Państwa nie jest to jednoznaczne z tytułem właścicielskim do nieruchomości, w której znajdowało się kino. Tym samym w ocenie organu odwoławczego skarżący nie wykazali, że N. N. pozostawił poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomość przy ul. [...]. Reasumując, w oparciu o powyższe ustalenia organ wojewódzki prawidłowo uznał, że wnioskodawcy nie spełnili przesłanki z art. 2 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. niezbędnej do uzyskania prawa do rekompensaty. Skargę na powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: K. R., M. L. L. i W. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów w postaci: zaświadczenia z Państwowego Archiwum [...] oraz pisma Starostwa Powiatowego w B., z którego jednoznacznie wynika, że N. N. był właścicielem kina [...], co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych oraz utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, 2) naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, a mianowicie stwierdzenie, że z zaświadczenia Państwowego Archiwum Obwodu [...] oraz z pisma Starosty Powiatowego w B. wynika, że N. N. był osobą prowadzącą działalność gospodarczą "w zakresie [...]", co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, 3) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez przyjęcie, że N. N. nie był właścicielem [...], pomimo tego, że z decyzji Wojewody [...]w [...]maja 2012 r. oraz decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...]czerwca 2012 r. wynika, że prawo własności [...]zostało przez wnioskodawców udowodnione, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, 4) naruszenie art. 139 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji Wojewody [...]wydanej z naruszeniem zakazu reformationis in peius, 5) naruszenie art. 107 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do postawionego przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzutu naruszenia, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 8 lipca 2005 r. Wobec powyższego wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Skarbu Państwa w całości i poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...]oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uzasadnili, że prawo własności kina nie było kwestionowane ani przez Wojewodę [...], ani przez Ministra Skarbu Państwa podczas wydawania poprzednich decyzji sprawie w 2012 r. Wskazali, że dokonana w 2015 r. ocena dowodów stanowi jaskrawe pogwałcenie zasady postępowania administracyjnego, określonej w art. 8 k.p.a. Przy czym argument Ministra, że z załączonych dokumentów nie wynika prawo własności budynku, a jedynie fakt prowadzenia przez N. N. działalności gospodarczej w zakresie [...] jest kuriozalny, a organy wbrew oczywistej treści dokumentów nadają im zupełnie inne znaczenie. Odpowiadając na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej przez strony decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 6 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty(...) wnioskodawcy prowadzonego w tej sprawie postępowania, w celu uzyskania potwierdzenia ich prawa do rekompensaty, zobowiązani byli do przedstawienia dowodów potwierdzających , że ich poprzednik prawny, N. N. był właścicielem nieruchomości stanowiącej "[...]" położonej w B. przy ul. [...]. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy administracji zasadnie uznały, że zgromadzone w sprawie dowody w postaci zaświadczenia Archiwum Państwowego [...]wydanego na podstawie dokumentu Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939 r., zaświadczenia Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] grudnia 1958r., oraz wyceny rzeczoznawcy majątkowego E. W., nie dokumentują, że N. N. był właścicielem opisanej wyżej nieruchomości, co stanowi prawidłowe uzasadnienie odmownej decyzji wydanej w sprawie. W ocenie Sądu , stanowisko Wojewody [...], zaakceptowane przez Ministra Skarbu Państwa, znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie stanowi bowiem, zdaniem Sądu, dokumentacji, której treść pozwoliłaby na czynienie ustaleń prawnorzeczowych do nieruchomości, a w szczególności podlegających ujawnieniu w wykazach hipotecznych. Źródłem wiedzy zawartej w zaświadczeniu Archiwum Państwowego B. z dnia [...]czerwca 2010r. jest bowiem dokument w postaci pisma Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939r., skierowanego do Urzędu Wojewódzkiego [...], zawierającego statystyczne zestawienie kinoteatrów za rok 1938, gdzie N. N. figuruje jako właściciel oraz zarządzający "[...] " położonego przy ul. [...], na [...]miejsc. Zaświadczenie Archiwum Państwowego B. z dnia [...]grudnia 1958r. wskazuje , na N. N. jako " właściciela kina [...]" Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga, że podstawą wydania zaświadczenia Archiwum Państwowego [...] z dnia [...] czerwca 2010r., był wykaz hipoteczny nieruchomości położonej w B. , województwa [...]z dnia [...]września 1934r. potwierdzający, że poprzednik prawny Skarżących posiadał w B. dwie nieruchomości: przy ul. [...]. Wskazany dokument, podobnie jak zaświadczenie z dnia [...]grudnia 1958r. oraz Orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego nr Rep [...]z dnia [...]sierpnia 1958r. nie zawiera informacji , że N. N. był właścicielem nieruchomości zabudowanej kinem "[...]" położonej w B. przy ul. [...]. Organ II instancji trafnie wywiódł ponadto, że obydwa zaświadczenia Archiwum Państwowego Obwodu [...], jako oparte na treści dokumentu Starostwa Powiatowego w B. ze stycznia 1939r., są w istocie dowodami wtórnymi. Brak jest podstaw prawnych do wywiedzenia z nich tytułu prawa własności do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Wskutek powyższego, organy administracji słusznie zaniechały dopuszczenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego w celu dokonania wyceny nieruchomości będącej przedmiotem sporu, uznając przeprowadzenie tego dowodu za bezprzedmiotowe, wobec braku wcześniejszego udokumentowania przez Skarżących prawa własności do nieruchomości. Z tych samych przyczyn organy uznały za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy , dowód w postaci wyceny dokonanej na zlecenie Skarżących przez rzeczoznawcę majątkowego E. W., niezależnie od zaprezentowania krytycznej oceny, jej wartości merytorycznej. Poza sporem jest , że obowiązujące orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, że to na Stronie spoczywa obowiązek wykazania pozostawienia mienia poza obecnymi granicami RP. Niezależnie jednak od powyższego organy administracji dysponując pismami przekazanymi z archiwów , podjęły działania zmierzające do wyświetlenia wskazanych faktów bezskutecznie zwracając się o niezbędne informacje do Konsulatu RP w B. Powyższe przesądza, że nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły treść art. 7, 8 , 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było także podstaw, by Sąd przyjął, że organy dopuściły się naruszenia prawa procesowego w postaci oraz art. 86 k.p.a. Dowód z przesłuchania stron powinien być bowiem, w ocenie Sądu przeprowadzony w niniejszej sprawie, jeśli jego dopuszczenie miałoby na celu wyświetlenie wątpliwości zaistniałych na tle oceny innych materiałów w niej zgromadzonych . Dowód w tej postaci nie może jednak zastąpić dowodów stanowiących podstawę wywiedzenia prawa własności do nieruchomości. Minister Skarbu Państwa nie uchybił także treści art.139 k.p.a. Sąd orzekający w sprawie niniejszej, podziela pogląd, że przepis ten nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art.138 § 2 k.p.a. , i to nawet w sytuacji uwzględnienia przez ten organ, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy , interpretacji przepisów prawnych dokonanej przez organ odwoławczy ( NSA II GSK 638/11). Wskazana ocena prowadzi do wniosku, że wniesiona skarga jest bezzasadna oraz brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji