II OZ 1197/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1339/10 odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżący S. L. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że ochrona tymczasowa możliwa jest tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, których - w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu I instancji, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie S. L. wniósł zażalenie w którym zarzucił Sądowi naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że posiadana przez niego broń ma szczególne walory użyteczne. Sprzedaż tej broni spowoduje, że nie będzie w stanie jej już odzyskać, tzn. broni o tych samych parametrach i użyteczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Zgodzić należy się z wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiskiem, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przytoczone w uzasadnieniu zażalenia argumenty sprowadzające się do sprzedaży broni nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Należąca do skarżącego broń znajduje się w depozycie i jak sam skarżący podaje może tam być przechowywana do kwietnia 2013 roku. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania twierdzeń skarżącego, iż zostanie ona w najbliższym czasie sprzedana. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 września 20109 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Z wymienionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.