II SA/Łd 597/17

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. i A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A.B. UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 czerwca 2017 roku H. K. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, argumentując, że zastosowanie ochrony tymczasowej umożliwi dogłębne i wnikliwe przeanalizowanie wątpliwości i obaw związanych z budową stacji bazowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na tle powyższego przepisu w doktrynie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, s. 160) i w orzecznictwie (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11, LEX nr 953121) wyrażono pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. W tym zakresie wskazać należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie i zarazem przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania, jest postanowienie wydane w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, niewymagającym i co do zasady nienadającym się do wykonania. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia, że na skutek jego wykonania wystąpią negatywne skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się ponadto, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 51/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje dodatkowo, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienia NSA o sygn. akt: II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nawet gdyby przyjąć – jak wnoszą skarżący, że postanowienie podlega wykonaniu to stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Za niewystarczające dla przyznania ochrony tymczasowej w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym uznać bowiem należy uzasadnienie wniosku skarżących. Ewentualna niezgodność z prawem zaskarżonego aktu nie stanowi bowiem przesłanki wstrzymania jego wykonania, a ocena w tym zakresie będzie dokonana przez sąd administracyjny dopiero w momencie merytorycznego rozpoznania wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby kontrolę sądową legalności aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.