I SA/Kr 635/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 marca 2022 r. znak SKO.Oś/4170/69/2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). UZASADNIENIE Pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. S. B. (dalej: Strona, Skarżący) złożył do Wójta Gminy Laszki (dalej: Wójt, organ I instancji) wniosek o zwolnienie z opłaty za gospodarowanie odpadami. We wniosku S. B. zwrócił się o wykreślenie z "ewidencji śmieciowej" żony, gdyż nie produkują niepotrzebnych śmieci. Wyjaśnił, że od lat przed domem istnieje kompostownik, a w poprzednich latach jak i obecnie zawsze przy domu jest jakieś zwierzę (kury). Kompostownik służy jako nawóz pod jarzyny. Wójt w odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 31 stycznia 2022 r., nr ROŚ.6232.3.1.2022 wskazał, że zgodnie z art. 6k ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 288 ze zm.; dalej u.c.p.g.) Rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268), lub rodziny wielodzietne, których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz.U. z 2021 r. 1744). Wyjaśniono, że Rada Gminy Liszki dotychczas nie podjęła uchwały w tym zakresie, jak podkreślono, regulacja zawarta w powołanym art. 6k ust. 4 w/w ustawy nie jest obowiązkiem obligatoryjnym a fakultatywnym. W konkluzji organ I instancji wskazał: "Reasumując, pozytywne rozpatrzenie wniosku nie jest możliwe". Pismo jest podpisane z upoważnienia Wójta przez pracownika organu. Na powyższe pismo Wójta Strona złożyła zażalenie, w którym podniosła, że pismo nie było właściwie uzasadnione. Ponadto Strona ponownie zwróciła się o wykreślenie małżonki z ewidencji śmieciowej oraz o umorzenie IV raty opłaty za gospodarowanie odpadami z uzasadnieniem, że na terenie nieruchomości nie są produkowane odpady. Jednocześnie Strona również wyraziła ubolewanie z faktu, iż Wójt zwalnia pracowników urzędu z opłat za gospodarowanie odpadami. W dniu 1 marca 2022 r. Strona złożyła do SKO pismo wraz z plikiem załączników powtarzając argumentację z zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: SKO, organ II instancji) postanowieniem z dnia 29 marca 2022 r. nr SKO.Oś/4170/69/2022, wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: K.p.a.), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania/zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania/zażalenia może wynikać z przyczyn podmiotowych, jak też z przyczyn przedmiotowych. Do pierwszej grupy zaliczyć trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. W grupie przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym wymienić należy przede wszystkim brak przedmiotu zaskarżenia - np. nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (np. ze względu na jej niedoręczenie stronom postępowania, czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną), co wyłącza możliwość wniesienia środka odwoławczego. A zatem w sytuacji, gdy nie ma przedmiotu zaskarżenia - to znaczy gdy w obrocie prawnym nie ma decyzji/postanowienia - nie ma możliwości wniesienia odwołania/zażalenia. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie "niewątpliwie zachodzi niedopuszczalność zażalenia o charakterze przedmiotowym", wynikająca z faktu, iż w obrocie prawnym nie ma przedmiotu zaskarżenia, czyli zaskarżonej decyzji/postanowienia, które byłoby zaskarżalne do samorządowego kolegium odwoławczego. Odpowiedzi organu I instancji wskazującej na brak możliwości zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami z uwagi na brak podjętej uchwały przez Radę gminy w tej sprawie, nie można uznać za decyzję/zażalenie, od której przysługiwałoby odwołanie/zażalenie. Brak jest w nim zdaniem SKO władczego rozstrzygnięcia, które jest immanentną cechą decyzji administracyjnej, a pismo zawiera jedynie informacje i wyjaśnienia oraz stanowisko organu co do możliwości zastosowania ulgi. Dalej SKO wskazało, że aby można było skutecznie zaskarżyć określone rozstrzygnięcie, czy też złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy, musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracyjnego oraz musi być określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a nie jakiejkolwiek innej. Pojęcie sprawy administracyjnej, która ma mieć charakter indywidualny, wyznacza zakres przedmiotowego ujęcia ogólnego postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego może być tylko "sprawa" mieszcząca się w obszarze materialnego prawa administracyjnego, przewidującego jej rozstrzygnięcie w formie decyzji. W związku z powyższym powyżej opisane pismo z dnia 31 stycznia 2022 r. nie stanowi decyzji administracyjnej/postanowienia, a złożenie zażalenia na nie skutkować musi stwierdzeniem niedopuszczalności takiego zażalenia. Na powyższe postanowienie Strona w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: P.p.s.a.), wniosła za pośrednictwem SKO pismo z dnia 26 kwietnia 2022 r. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zatytułowane "Zażalenie na Postanowienie z dnia 29.03.2022 SKO.Oś/4170/69/2022". W piśmie tym Strona wniosła o skreślenie z ewidencji śmieciowej żony, "gdyż nie mamy co do worka włożyć. Posiadamy kompostownik po rodzicach mojej żony, jak na wsi było, że w każdym domu było zwierzę, większe lub mniejsze. Obecnie mamy kilka kurek co załatwiają wszelkie odpady kuchenne i trawę koło domu. Dodatkowo z kompostownika nawóz jest używany w przydomowym ogródku pod uprawę jarzyn" oraz "Umorzenie haraczu za śmieci od IV kwartału 2021 do chwili obecnej, gdyż Gmina bez przerwy winduje ceny do góry. Jak podają media, że samorządy tworzą z tego dodatkowy fundusz. Niezależnie jak nie ma co do worka włożyć i taki co wystawia 3 lub 4 kontenery i 20 lub więcej worków jest jedna opłata, a wiceprezydent Krakowa w dwutygodniku miejskim (był złożony do Gminy) stwierdził, że ma być sprawiedliwie, żeby jeden nie płacić za dwie lub trzy osoby". W uzasadnieniu i kolejnych pismach procesowych Strona bardzo obszernie przedstawiła w jaki sposób utylizuje odpady, swoją i małżonki sytuację materialną, opisując ją poprzez swoje doświadczenia życiowe oraz wyraziła niezadowolenie z pobierania opłaty za gospodarowanie odpadami jak również wyraziła niezadowolenie z wydanego postanowienia. SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów. Przepis art. 119 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art.151 P.p.s.a.). Na wstępie Sąd wyjaśnia, że istniały podstawy do rozpoznania sprawy pomimo, że w skardze nie sformułowano wprost zarzutów naruszenia prawa w stosunku do postanowienia SKO. Sąd wskazuje, że jedną z istotnych cech polskiego modelu sądownictwa administracyjnego jest istnienie gwarancji procesowych szerokiego dostępu do sądu administracyjnego, czego wyrazem jest znaczące odformalizowanie skargi i szerokie określenie granic orzekania przez sąd I instancji. Ma to umocowanie w normach konstytucyjnych, w szczególności w art. 45 ust. 1 Konstytucji, stanowiącym, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Na treść prawa do sądu składa się m.in. prawo uruchomienia procedury przed sądem i prawo do uzyskania orzeczenia sądowego. Zbyt formalistyczna wykładnia przepisów procesowych warunkujących wydanie orzeczenia może naruszać prawo do otrzymania orzeczenia. (por. P. Tuleja (w:) P. Czarny, M. Florczak-Wątor, B. Naleziński, P. Radziewicz, P. Tuleja, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 45; wyrok NSA z 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1656/11; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takim zatem duchu należy wykładać regulacje dotyczące wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym oraz określające granice jego orzekania, co dotyczy zarówno art. 57 jak i art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przez pojęcie "określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego" należy rozumieć podanie przez skarżącego przyczyny, która według jego oceny uzasadnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepisy P.p.s.a., co do zasady, nie przewidują konieczności wskazania w skardze podstaw zaskarżenia, tj. wymienienia konkretnego przepisu czy przepisów prawa, które zdaniem skarżącego zostały naruszone (wyjątek w tym zakresie statuuje art. 57a P.p.s.a.). Określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego może zatem nastąpić w sposób opisowy i bardzo ogólny, wystarczy, że skarżący wskaże, na czym jego zdaniem polega naruszenie, nie musi w tym celu przedstawić szczegółowego wywodu prawnego (por. H. Knysiak-Sudyka (w:) Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, art. 57). Z przywołaną regulacją koresponduje przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Niezależnie zatem od podniesionych w skardze zarzutów oraz wniosków sąd administracyjny ma prawo i jednocześnie obowiązek rozpoznać skargę w granicach sprawy administracyjnej i wydać rozstrzygnięcie w ramach swoich uprawnień orzeczniczych wynikających z przywołanych powyżej przepisów art. 145 oraz art. 151 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie odrzucenie skargi, a zatem uniemożliwienie jej merytorycznego rozpoznania, jest zbyt daleko idącą konsekwencją istotnie bardzo ogólnego wskazania w jej treści naruszenia prawa i interesu prawnego Skarżącego. Z treści pisma z dnia 26 kwietnia 2022 r. zdaniem Sądu wynika, że Strona nie godzi się z kierunkiem zaskarżonego orzeczenia, domagając się rozpoznania swojej sprawy merytorycznie. W kontekście formalnego rozstrzygnięcia SKO wskazane pretensje mają uzasadnienie. Zatem pomimo braku wskazania konkretnych podstaw prawnych, z treści skargi można wyczytać, że Strona domaga się skontrolowania przez Sąd działania organów administracji w tej sprawie. Ta konstatacja upoważnia Sąd do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Badając zaskarżone postanowienie w przedstawionych powyżej granicach Sąd z urzędu stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd wskazuje, że nie miała wpływu na rozstrzygnięcie argumentacja przedstawiona w pismach składanych przez Skarżącego w przedmiotowej sprawie (podkreślenie Sądu). Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.; dalej: O.p.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia zadań gminy przez związek międzygminny - zarządowi związku międzygminnego. Odesłanie zawarte w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. ma postać stosowania wprost w całości Ordynacji podatkowej. Tym samym ustawodawca wyklucza możliwość stosowania tej ustawy z modyfikacjami jej uregulowań. Wobec powyższego Sąd wskazuje, że SKO rozpoznając sprawę na podstawie przepisów K.p.a. naruszyło przepis art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 120 O.p. Powyższe naruszenie jest już samodzielną podstawą do uchylenia postanowienia SKO. Abstrahując od powyższego Sąd w kontekście stanowiska zajętego przez SKO wskazuje, że przez pojęcie "sprawy dotyczące opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi", do których mają zastosowanie unormowania O.p., należy rozumieć podejmowanie przez właścicieli nieruchomości oraz organy gminne działań związanych z wymiarem i wykonywaniem zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym także działań związanych z udzielaniem wszelkich preferencji w zapłacie opłat (np. zwolnień, umorzeń opłat, odroczenia terminu płatności opłat czy rozkładania płatności opłat na raty). Sąd zauważa, że w dziale III O.p.- zatytułowanym "Zobowiązania podatkowe", rozdziale 7a zatytułowanym "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych" zawarty jest katalog preferencji w spłacie zobowiązań podatkowych, o które mogą się ubiegać podatnicy poprzez złożenie stosownego wniosku. Z mocy art. 6q ust. 1 u.c.p.g. preferencje te stosuje się do opłaty za gospodarowanie. Skarżący w dniu 3 stycznia 2022 r. złożył do Wójta Gminy Laszki wniosek o zwolnienie z opłaty za gospodarowanie odpadami. Wniosek Skarżącego zgodnie z art. 165 § 3 O.p. wszczął postępowanie w indywidualnej sprawie zwolnienia z opłaty za gospodarowanie, a to oznacza, że postępowanie to powinno być zakończone decyzją, ewentualnie postanowieniem, oczywiście po uprzednim wezwaniu, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia, o sprecyzowanie wniosku. Jednak zdaniem SKO Wójt nie wydał w tej sprawie decyzji/postanowienia. Organ II instancji stwierdził, że nie można uznać pisma z dnia 31 stycznia 2022 r. za decyzję lub postanowienie, tym samym wobec braku przedmiotu zaskarżenia, zdaniem SKO nie było dopuszczalne rozpoznanie wniesionego od tego pisma zażalenia. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko jest zdecydowanie przedwczesne, bowiem wbrew zasadom postępowania, nie zostało poprzedzone dostatecznym rozpatrzeniem okoliczności danej sprawy i oceny rzeczywistej treści i charakteru pisma z dnia 3 stycznia 2022 r., jak również treści i zarzutów środka zaskarżenia wniesionego przez Skarżącego w reakcji na powyższe negatywne rozstrzygnięcie organu o jej żądaniu. Wychodząc z założenia, że o charakterze danej czynności procesowej czy kwalifikacji aktu nie decyduje forma, lecz jego merytoryczna treść, przypomnieć należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie prawa administracyjnego poglądem, cechami konstytutywnymi aktu administracyjnego są: oznaczenie organu administracji publicznej, który akt wydał, oznaczenie adresata aktu, sformułowanie rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do wydania aktu (np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81; J. Borkowski, Decyzja administracyjna, Łódź-Zielona Góra 1998, str. 46-47). Określone pismo może zostać uznane za akt administracyjny pod warunkiem, że zawiera ono wszystkie wskazane wyżej elementy konstrukcyjne. Takie pismo stanowi zewnętrzne, władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o prawach i obowiązkach prawnych konkretnych osób w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 1994 r., sygn. akt I SAB 54/93 z glosą aprobującą B. Adamiak i J. Borkowskiego, OSP 1995/11/222). Zdaniem Sądu pismo Wójta z dnia 31 stycznia 2022 r. spełnia minimalne wymagania uznania go za indywidualny akt administracyjny, tj. decyzję. Zawiera bowiem oznaczenie organu podatkowego, który akt wydał, oznaczenie adresata aktu, podpis osoby upoważnionej do wydania aktu, jak również wbrew twierdzeniu SKO, rozstrzygnięcie: ("Reasumując, pozytywne rozpatrzenie wniosku nie jest możliwe"). Formę aktu administracyjnego należy przypisać każdemu rozstrzygnięciu indywidualnej sprawy, w której dochodzi do konkretyzacji materialnej lub procesowej normy prawa. W sytuacji, gdy podmiot żąda rozstrzygnięcia o jego sytuacji prawnej, nie może to nastąpić w drodze "zwykłego" pisma wyjaśniającego. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, w którym uznano, że jednostka ma prawo do tego, by jej oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach. Nie jest natomiast zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów administracji, w którym wnioski są załatwiane poza procedurą i w formach nieznanych, powoduje to bowiem stan niepewności prawnej i ogranicza jej prawa do ochrony swych uprawnień przed organami administracji publicznej i przed sądami. W rezultacie SKO niezasadnie stwierdziło niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, wskutek uznania, że rozstrzygnięcie Wójta nie stanowi decyzji. Zaskarżone postanowienie narusza również przepisy art. 120 oraz art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. Jednocześnie Sąd wskazuje, ze granice sprawy w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wyznaczają okoliczności faktyczne i prawne dotyczące stosowania przepisów art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., regulujących kwestie pozostawienia odwołania/zażalenia bez rozpatrzenia, a więc kwestie nie odnoszące się do samego rozstrzygnięcia, od którego ten środek zaskarżenia złożono. Czyli poza "granicami sprawy" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności postanowienia pozostaje ocena legalności rozstrzygnięcia, od którego złożono środek zaskarżenia. Wobec powyższego Sąd nie był uprawniony do odnoszenia się do przedstawionych w skardze i obszernych pismach procesowych zarzutów, jak i związanej z tymi zarzutami argumentacji dotyczącej m.in. obowiązku zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami (podkreślenie Sądu). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W ponownym postępowaniu SKO rozpozna środek zaskarżenia złożony przez Skarżącego jako odwołanie od decyzji Wójta w sprawie odmowy zwolnienia z opłaty za gospodarowanie. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, i art. 210 § 2 P.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości (100,00 zł).