III SA/Lu 293/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 17 grudnia 2021 r., nr [...] wymierzającą M. K. karę pieniężną. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 13 sierpnia 2021 r. funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej Oddziału Celnego Drogowego w Koroszczynie podczas kontroli pojazdu członowego o numerach rejestracyjnych [...], dokonali pomiaru dynamicznego obciążenia osi, masy całkowitej oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu. Kontrolowanym pojazdem T. K. wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] "[...]" M. K., przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy w postaci jałówek w ilości 34 sztuk (ładunek podzielny). Wynik dynamicznego ważenia obciążenia osi pojazdu, opisany w protokole nr [...], wykazał, że łączny nacisk grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych wyniósł: 24150 kg, (8050 kg, 8000 kg, 8100 kg), co oznaczało przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi (wynoszącego 24000 kg) o 150 kg. Dodatkowo, w wyniku statycznego ważenia pojazdu uzyskano dane dotyczące masy całkowitej pojazdu, która wynosiła 41760 kg, co wskazywało na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 1760 kg. Kierowca nie skorzystał z możliwości powtórnego ważenia pojazdu. Decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 6000 zł ustaloną zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z art 140ab ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.), dalej jako "p.r.d.", za przewóz po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego jak za brak zezwolenia kategorii V. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że przeprowadzony pomiar dynamicznego obciążenia nacisku grupy osi skradającej się z trzech osi nienapędowych wykazał przekroczenie dopuszczalnej wartości o 150 kg. Podczas ważenia dynamicznego pojazdu jako wynik ważenia przyjęto wskazania wagi, która nie sygnalizowała jakiegokolwiek błędu. Podniósł, że organy, dokonując kontroli parametrów pojazdów, korzystają z zainstalowanych na terenach przejść granicznych urządzeń pomiarowych, które posiadają stosowne dokumenty legalizacyjne. Wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu należą do przyrządów pomiaru, które podlegają prawnej kontroli metrologicznej, czyli mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Czynności dynamicznego ważenia nacisków osi pojazdu zostały utrwalone w protokole nr [...] Ważenia dokonano przy użyciu wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu, znak fabryczny ASM 4301 RPT 98233, nr seryjny 4301100398, posiadającej ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej z dnia 18 grudnia 2019 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie. Waga spełniała wymagania określone stosownymi przepisami. Pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, jest pojazdem nienormatywnym, którego ruch jest dozwolony pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia (art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Dla pojazdu o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne wymagane jest zezwolenie kategorii V. Skontrolowanym w niniejszej sprawie pojazdem przewożony był towar, który był ładunkiem podzielnym. Zgodnie z ust. 2 art. 64 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. Na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną, której wysokość określa art. 140ab p.r.d. Na mocy art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d., za brak zezwolenia kategorii V, w sytuacji gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, ustala się karę pieniężną w wysokości 6000 zł. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Z treści art. 140aa ust. 3 p.r.d. wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd, a w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na nadawcę, załadowcę lub spedytora. Skarżący nie udowodnił zaistnienia okoliczności, które w świetle art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. stanowiłyby podstawę umorzenia postępowania. Dołożenie należytej staranności w rozumieniu tego przepisu oznacza, że przedsiębiorca uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy podkreślił, że przewożony towar w postaci 34 sztuk jałówek, był ładunkiem podzielnym, istniała bowiem możliwość jego podziału na mniejsze ładunki bez wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody. Zakwestionował twierdzenia strony o braku możliwości załadunku mniejszej ilości sztuk zwierząt ze względu na konstrukcję naczepy, która uniemożliwiała montaż dodatkowej przegrody oraz konieczność zachowania dobrego stanu przewożonych zwierząt. Według rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywę 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. U. UE. L. z 2005 r. Nr 3, str. 1 z późn. zm.), środki transportu muszą być skonstruowane w sposób umożliwiający dopasowanie wielkości poszczególnych przegród do wymogów, rodzaju, wielkości i liczby przewożonych zwierząt. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w obu instancjach. Podniósł, że od 2012 r. zajmuje się międzynarodowym transportem żywych zwierząt. Od 2018 r. organy, z nieznanych powodów zaczęły karać przewoźników żywych zwierząt za przekroczenie dopuszczalnych wartości masy i nacisków osi pojazdów. Skarżący zarzucił organom, że kontrole trwają nawet 10 godzin, podczas których zagrożony jest dobrostan przewożonych zwierząt. Ponadto, protokoły kontroli są sporządzane nierzetelne a organy dowolnie interpretują przepisy mając na celu jedynie ukaranie przewoźnika i opierają się na niewłaściwych przepisach. W przedmiotowej sprawie transport zwierząt odbywał się pojazdem specjalistycznym, posiadającym odpowiednie wymogi i homologacje. W naczepie, specjalnie przystosowanej do przewozu zwierząt, którą transportowano zwierzęta, nie jest możliwe dostosowanie wielkości poszczególnych przegród. Skarżący nie mógł także załadować mniejszej ilości zwierząt, gdyż posiadałyby one luz i podczas hamowania/zakrętu ulegałyby "obijaniu się", co byłoby niezgodne z przepisami weterynaryjnymi i wpływałoby na ich dobrostan. W ocenie skarżącego, organ rozpatrując sprawę nie uwzględnił specyfiki transportu żywych zwierząt. Zdaniem skarżącego, z uwagi na powyższe, zachodziły przesłanki do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii V. Stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 35b p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Bezsporne jest, że pojazdem członowym w niniejszej sprawie przewożony był towar w postaci 34 sztuk jałówek, czyli ładunek podzielny. Pomiar nacisku osi wykazał przekroczenie dopuszczalnej wartości nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych o 150 kg (0,63 %) oraz przekroczenie masy całkowitej pojazdu o 1760 kg. Łączna masa pojazdu, liczona jako suma nacisków osi również została przekroczona o 750 kg (1,88 %). Powyższych ustaleń skarżący nie zwalczał w skardze. Z protokołu kontroli wynika, że kontrola nacisków osi pojazdu została przeprowadzona przy użyciu wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu ASM 4301 RPT 98233, nr seryjny 4301100398, posiadającej ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej z dnia 18 grudnia 2019 r., ważne do dnia 18 stycznia 2022 r. Z treści tego świadectwa wynika, że w dniu kontroli waga spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli, nie wnosząc uwag do jego treści. Protokół z kontroli stanowi dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnione do tego organy w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Według definicji zawartej w art. 2 pkt 57 p.r.d., nacisk osi oznacza sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Dopuszczalne naciski osi pojazdu określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 r. z późn. zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 p.r.d. Rozporządzenie stanowi implementację przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 235 z dnia 17 września 1996 r., str. 59). Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 b tego rozporządzenia, w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 < d ? 1,40) dopuszczalny nacisk osi nie może przekroczyć 24 ton. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1-3 oraz ust. 5, są wartości rzeczywiste nacisków osi (§ 5 ust. 4 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów kontrolowany pojazd, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych o 150 kg (0,63 %) był pojazdem nienormatywnym. Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Wymiary pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. Kontrolowany pojazd, z uwagi na przekroczenie nacisku osi wymagałby uzyskania pozwolenia kategorii V. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 1 do p.r.d., pojazdy o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV oraz o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne wymagają zezwolenia kategorii V. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym, który nie mógł być przewożony pojazdem nienormatywnym. Wyjątek stanowi przejazd na podstawie zezwolenia kategorii I, który nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, a jedynie w ściśle określonych sytuacjach kara może być nałożona na podmiot wykonujący czynności ładunkowe. Wyjątki, dotyczące odpowiedzialności innych podmiotów wskazane w art. 140aa ust. 3 pkt 2 i pkt 3 p.r.d, nie mają zastosowania w sprawie niniejszej. Nie zachodzą także okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 3b p.r.d. W konsekwencji, przekroczenie łącznego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdu, przewożącego ładunek podzielny, uzasadniało nałożenie na skarżącego, jako podmiot wykonujący przejazd, kary pieniężnej. Prawidłowo organ przyjął, że kara została nałożona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., jak za brak zezwolenia kategorii V. Wyjaśnić należy, że nie jest to kara za brak samego zezwolenia, lecz kara za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego. Z tego powodu, nie ma znaczenia czy przewoźnik posiada zezwolenie odpowiedniej kategorii w trakcie przewozu, jeżeli jednocześnie narusza zakaz wskazany w art. 64 ust. 2 p.r.d. Zgodnie z art. 140ab w ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d., za brak zezwolenia kategorii V gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10% - nakłada się karę pieniężną w wysokości 6000 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Podkreślić należy, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów p.r.d. ma charakter obiektywny, jest odpowiedzialnością za wystąpienie zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika, które może on obalić jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. . Ciężar dowodu wykazania tych przesłanek spoczywa na przedsiębiorcy/przewoźniku, gdyż to on wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że strona ponosi odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych parametrów kontrolowanego pojazdu. Obowiązki, które związane są z przejazdem pojazdów po drogach publicznych wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących. Obowiązki te określają sposób przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związani z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidziane dla danej kategorii drogi. Należy wskazać, że powołane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz. U. Nr 185, poz. 1809) utraciło moc obowiązującą z dniem 5 stycznia 2007 r. Obecnie, do przewozu żywych zwierząt, na podstawie art. 24 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 572), zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającym dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1/2005". Jak słusznie uznał organ odwoławczy, argumenty skarżącego dotyczące braku możliwości innego rozmieszczenia przewożonych zwierząt, z uwagi na ich dobrostan, nie znajdują uzasadnienia. Nie są także przekonujące argumenty dotyczące braku możliwości innego rozmieszczenia przegród, w których trzymane są zwierzęta. Skarżący podkreślał, że naczepa w której przewoził zwierzęta, posiadała "odpowiednie wymogi i homologację". Jednocześnie niemożliwa była zmiana przegród wielkości poszczególnych przegród dla zwierząt, co wiązałoby się z koniecznością zmiany mocowania przegród. Twierdzeniom tym przeczą przepisy rozporządzenia nr 1/2005. Zgodnie z jego załącznikiem 1, rozdział II, ust. 1 pkt 1.1. lit. a – środki transportu, kontenery i ich instalacje muszą być zaprojektowane, skonstruowane, utrzymywane i obsługiwane w sposób pozwalający na uniknięcie zranienia ciała i cierpienia oraz zapewniający bezpieczeństwo zwierząt. W pkt 1.2. wskazano, że wewnątrz przedziałów dla zwierząt oraz na każdym poziomie musi być zapewniona właściwa przestrzeń umożliwiająca odpowiednią wentylację zwierząt w naturalnej pozycji stojącej, bez ograniczania w żaden sposób ich naturalnych ruchów. Natomiast, na podstawie załącznika 1, rozdziału VI, ust. 1 pkt. 1.7. i pkt 1.8 w/w rozporządzenia, w przypadku długotrwałych przewozów domowych nieparzystokopytnych, gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, środki transportu muszą być wyposażone w ścianki działowe tak, aby można było tworzyć oddzielne przegrody, jednocześnie zapewniając wszystkim zwierzętom swobodny dostęp do wody. Przegrody muszą być tak skonstruowane, aby można je było umieszczać w różnych pozycjach oraz tak, aby wielkość przegród była dopasowana do szczególnych wymogów, rodzaju, wielkości i liczby zwierząt. Z powyższego wynika, że pojazd przewożący ładunek w postaci żywych zwierząt w postaci jałówek, powinien być wyposażony w odpowiednie rozwiązania techniczne, w tym dające możliwość regulacji wielkości przegród przeznaczonych dla zwierząt. Skarżący nie może skutecznie bronić się brakiem możliwości dostosowania wielkości przegród dla zwierząt, jeżeli przepisy wprost wskazują, że środki transportu wykorzystywane do przewozu zwierząt powinny być wyposażone w ścianki działowe pozwalające na swobodne tworzenie przegród odpowiedniej wielkości. Skarżący jako przewoźnik, jest odpowiedzialny m.in. za zakup środków transportu, które spełniają wymogi nałożone przez przepisy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w załączniku 1, rozdział VII, część B rozporządzenia nr 1/2005 określono minimalne wielkości powierzchni ładownej w transporcie drogowym dla bydła ze względu na kategorię bydła i przybliżą masę, z zastrzeżeniem, że te dane liczbowe mogą się różnić nie tylko od masy oraz rozmiarów zwierzęcia, ale także od ich kondycji fizycznej, warunków meteorologicznych oraz przewidywanego czasu podróży. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że przywołane wyżej przepisy wskazują na transport zwierząt w sposób nieograniczający ich naturalnych ruchów. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są chybione. Zdaniem sądu – skarżący, jako przewoźnik, miał rzeczywisty wpływ na rozmieszczenie ładunku w postaci żywych zwierząt, mógł bowiem załadować mniejszą ilość zwierząt bądź rozmieścić ten ładunek stosując przegrody uniemożliwiające przemieszczanie się zwierząt. W przypadku zaś rzeczywistego braku możliwości wstawienia ścianek działowych, na przewoźniku spoczywa odpowiedzialność za brak odpowiedniego taboru, spełniającego wymagania wskazane w przepisach rozporządzenia nr 1/2005. Skarżący jako profesjonalista, powinien był tak zorganizować transport aby spełniał on wymogi wskazane w przepisach prawa, w tym odpowiednią ilość karmy i wody dla zwierząt. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, oraz że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przewóz powinien wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (m.in. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 22/22). Samo zakwestionowanie odpowiedzialności, bez przedstawienia dowodów na dochowanie w powyższym zakresie należytej staranności, nie jest wystarczające. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, nie mają wpływu argumenty dotyczące czasu trwania kontroli. Przekroczenie nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych, jest kategorią obiektywną i nastąpiło bez względu na uciążliwość kontroli. Ponadto, skarżący w tak długiej podróży, powinien mieć świadomość, że mogą nastąpić nieoczekiwane przestoje, wynikające np. z korków spowodowanych złymi warunkami drogowymi i atmosferycznymi, kontrolami drogowymi, oczekiwaniem na odprawę graniczną czy awarią pojazdu i zaopatrzyć się w odpowiednią ilość paszy i wody dla zwierząt bądź przewidzieć konieczność ich zakupu. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z tym przepisem. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawnej decyzji. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę (k. 46), a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.