II OSK 1971/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. NSA Wiesław Morys (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 425/08 w sprawie ze skargi G.D. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 października 2008 roku, w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SA/Łd 425/08 w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu, oddalił skargę G. D. na wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzeniu wydania decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2004 r. udzielającej K. J. pozwolenia na użytkowanie obiektu z naruszeniem prawa. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w sprawie jest zakład wulkanizacyjny (wymiany i naprawy ogumienia samochodowego) na dwa stanowiska zlokalizowany w Wieluniu przy ulicy C. na działce nr 57 należącej do K. J. i A. J., który to zakład powstał na skutek samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. Po wstrzymaniu robót prowadzonych przy tym budynku postanowieniem z dnia [...] września 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu decyzją z dnia [...] września 2000 r. udzielił pozwolenia na wznowienie robót. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nakazał inwestorom wykonanie inwentaryzacji powykonawczej robót związanych z adaptacją budynku mieszkalnego na warsztat, nadto ewentualnie opracowanie projektu dalszych robót, dokonanie stosownych uzgodnień, a to w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Jako podstawę prawną tej ostatniej decyzji organ przytoczył art. 51 ust.1 pkt 2 i ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Miał też na uwadze decyzję Burmistrza Miasta Wieluń z dnia [...] listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku na warsztat samochodowy. W dniu [...] sierpnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu udzielił pozwolenia na użytkowanie spornego zakładu, wszak decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia 13 października 2003 r., którą nadto umorzono postępowanie organu pierwszej instancji. Tę ostatnią decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 lutego 2005 r. (sygn. akt II SA/Łd 1648/03). Sąd ten doszedł do przekonania, że pogląd organu o bezprzedmiotowości postępowania jest wadliwy, gdyż żadna ze stron nie cofnęła żądania rozpatrzenia sprawy, a wbrew twierdzeniom organu inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na użytkowanie obiektu, co przyznała nawet skarżąca G. D., toteż zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo postępowanie mogło i powinno się toczyć. Jednocześnie Sąd ten wskazał, iż w sprawie należy zastosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). W konsekwencji czego uwzględnieniu podlegał m.in. przepis art. 59 bez dodanego tą ustawą jego ustępu 7 ograniczającego krąg stron postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie wyłącznie do inwestora. Dlatego Sąd wyraził pogląd, wedle którego doręczenie decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. o pozwoleniu na użytkowanie wyłącznie inwestorowi była wadliwe, co uprawniało skarżącą właścicielkę sąsiedniej nieruchomości – G. D. do żądania wznowienia postępowania. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 sierpnia 2005 r. umorzył postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2003 r., dochodząc do przekonania, że G. D. nie służy przymiot strony w tym postępowaniu, gdyż w sprawie mają zastosowanie przepisy "nowe", które ograniczają krąg stron do inwestora. Następnie decyzją z dnia [...] września 2005 r. stwierdził nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2003 r. z powodu wydania jej bez wniosku inwestora. Przedtem jednak, bo w dniu [...] listopada 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu, na podstawie art. 59 ust.1 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, udzielił K. J. pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodów z dwoma stanowiskami roboczymi na wspomnianej wyżej działce. Z lakonicznego uzasadnienia wynika, że inwestorzy przedłożyli wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 57 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. zmieniono treść motywów tej decyzji na zasadzie art. 155 k.p.a., eliminując m.in. zapis dotyczący decyzji z dnia [...] września 2000 r. (błędnie zresztą określając jej datę na [...] września 2004 r.). G. D. w dniu 1 kwietnia 2005 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., twierdząc, że została pominięta jako strona w tym postępowaniu, w szczególności poprzez niedoręczenie jej tegoż rozstrzygnięcia. Decyzje odmawiające wznowienia postępowania (organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2005 r. i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2005 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. (sygn. akt II SA/Łd 849/05), odwołując się do wywodów zawartych w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 22 lutego 2005 r., przytoczonego powyżej. W jego ocenie poglądy tam zaprezentowane mają charakter wiążący dla organów orzekających w kontrolowanym postępowaniu, bowiem dotyczą "sprawy" szeroko rozumianej. Zatem przesądził, iż G. D. służył przymiot strony w tym postępowaniu, negując tym samym odmienne stanowisko organów orzekających i zasadność odmowy wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. (sygn. akt II OSK 395/06) oddalił skargę kasacyjną organu od tego orzeczenia, podzielając wywody Sądu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił jej uchylenia, uznając, ze jest ona zgodna z prawem. Została ona uchylona decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, a to z powodu stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. i złożenia wniosku o wznowienie w ustawowym terminie, co wedle tego organu przesądziło o wadliwości decyzji dotychczasowej, a więc implikowało konieczność rozpatrzenia sprawy na nowo. Winno ono polegać na merytorycznej ocenie zasadności wniosku o pozwolenie na użytkowanie w oparciu o przepisy prawa materialnego w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r.. Przy czym organ odwoławczy wyłożył treść przepisów art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. organ pierwszej instancji, na zasadzie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. z naruszeniem prawa, tj. bez udziału strony postępowania, czyli G. D. – właścicielki sąsiedniej nieruchomości. W przekonaniu organu, w sprawie tej ocenę zasadności wniosku o pozwolenie na użytkowanie, inaczej niż w kwestii stron postępowania, w której do głosu na skutek wiążących wskazań sądów administracyjnych mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w poprzednim brzmieniu, należało przeprowadzić w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące tej ustawy. Zgodnie z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, gdy wniosek o pozwolenie na użytkowanie spełnia warunki formalno-prawne, gdy nie dokonano istotnych odstępstw od warunków określonych w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ani przepisów budowlanych, trzeba wydać owo pozwolenie. Skoro przedmiotowy warsztat nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dokonano też istotnych odstępstw od wymagań prawnych, co stwierdzono podczas kontroli obowiązkowej, wniosek podlegał uwzględnieniu. Zatem dotychczasowa decyzja była prawidłowa pod względem merytorycznym, a tylko dotknięta była wadą procesową, co uzasadniało wznowienie postępowania i wydanie nowej decyzji po uchyleniu dotychczasowej. Jednak przepis art. 146 § 2 k.p.a. zakazuje wydania nowej decyzji, która miałaby odpowiadać w swej treści decyzji dotychczasowej, a tak byłoby w tej sprawie. Dlatego orzeczono jak w osnowie tej decyzji. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania od niej G. D., która eksponowała niezgodność inwestycji z dokumentacją projektową, odmowę zmiany sposobu użytkowania dokonaną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2002 r., sprzeczność z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, nadto uciążliwości związane z działalnością warsztatu. Utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w obszernym uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. przedstawił szczegółowe ustalenia stanu faktycznego i istotne dla wyniku sprawy rozważania prawne. Miał na uwadze przede wszystkim formalnoprawną poprawność wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu, wykonanie przez inwestora nałożonych nań decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. obowiązków i zgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego (teren mieści się w jednostce przewidzianej pod zabudowę mieszkaniową z możliwością usług nieuciążliwych, przy czym dwustanowiskowy warsztat samochodowy nie jest traktowany jako mogący znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest inwestycją uciążliwą). W konsekwencji czego w jego ocenie decyzja dotychczasowa okazała się poprawna pod względem materialnoprawnym, zważywszy też na fakt, że mające w sprawie zastosowanie przepisy Prawa budowlanego sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r. wymagały wydania pozwolenia na użytkowanie. Przy czym zastosowany reżim prawny wynikał z wiążących wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych zapadłych poprzednio w sprawie. Dlatego organ odwoławczy w tej materii skorygował motywy decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Przeto po ewentualnym uchyleniu decyzji dotychczasowej z powodu wady procesowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należałoby wydać nową decyzję tej samej treści. To wszak jest wykluczone z powodu przeszkody opisanej w art. 146 § 2 (błędnie oznaczonego jako § 1) k.p.a., który nie zezwala na wydanie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dlatego zasadnie orzeczono na zasadzie art. 151 § 2 k.p.a. o jej wydaniu z naruszeniem prawa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. D. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Eksponowała zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego oraz zapadłych wyroków sądów administracyjnych. W jej ocenie w sytuacji wybudowania warsztatu niezgodnie z dokumentacją, wbrew pozwoleniu na budowę, niezgodnie ze wskazaniami lokalizacyjnymi, gdy jest on zakładem uciążliwym, pozwolenie na użytkowanie jest chybione. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w pierwszej kolejności wskazał na związanie poprzednimi wyrokami sądów administracyjnych co do reżimu prawnego mającego zastosowanie w sprawie. W obowiązującym do dnia 10 lipca 2003r. stanie prawnym skarżąca, będąca właścicielką sąsiedniej nieruchomości, miała przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie spornego obiektu. Zatem żądanie wznowienia postępowania oparte o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co do zasady było słuszne, gdyż w postępowaniu zakończonym pozytywną dla inwestora decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nie brała udziału. Jeżeli jednak w wyniku wznowienia postępowania miałaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to należało orzec o jej wydaniu z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu ta konkluzja wyrażona w sprawie przez organy orzekające jest prawidłowa i znajduje umocowanie w przytoczonych w uzasadnieniach zapadłych decyzji przepisach procesowych. Skoro decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. stosując art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego nałożono na inwestora nakaz dokonania określonych czynności, to po myśli art. 55 ust. 1 tej ustawy, wymagane było uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Nałożone obowiązki inwestor wykonał, brak jest uchybień przepisom art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego, inwestycja nie należy do uciążliwych w rozumieniu wskazanych przepisów, jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, posiada wymagane uzgodnienia, toteż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie była podstawna. Zatem zarówno ustalenia faktyczne poczynione przez organy orzekające (szczególnie co do spełnienia przesłanek pozwalających na wydanie pozwolenia na użytkowanie), jak i argumentację prawną Sąd ten podzielił, w wyniku czego doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu i procesowemu. Wywody skarżącej uznał zaś za nietrafne. W podstawie prawnej przytoczył przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a W skardze kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a to art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że przedmiotowy zakład wulkanizacyjny został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także art. 71 tej ustawy poprzez dokonanie zmiany sposobu użytkowania obiektu bez właściwego pozwolenia na budowę, G. D. domagała się zmiany zaskarżonego wyroku i stwierdzenia, że zakwestionowana decyzja rażąco narusza prawo materialne, ewentualnie uchylenia tegoż orzeczenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Postulowała również zobowiązanie organu do przedstawienia całości dokumentacji i wniosła zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała na fakt oczywistej samowoli budowlanej, która nie powinna być legalizowana w świetle wzniesienia obiektu niezgodnie z pozwoleniem i dokumentacją budowlaną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Wszak jej autor nie zadał sobie trudu sprecyzowania postaci uchybienia przepisom prawa materialnego, a więc podania czy naruszenie zakwestionowanych przepisów polega na ich błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu. Nadając jednakowoż jej zarzutom treść, jaką można wywieść z lakonicznego uzasadnienia, przyszło dojść do przekonania, że jej autor eksponuje naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 1 i art. 71 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Motywuje bowiem swój zarzut błędnym przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że sporny obiekt spełnia wymogi dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Przed bardziej szczegółowymi wywodami godzi się podkreślić po pierwsze, że niniejsza sprawa ma swój początek w bezspornej samowolnej zmianie sposobu użytkowania obiektu (przekształcenia jego funkcji z mieszkalnej na użytkową bez wymaganego prawem pozwolenia), po wtóre, że w sprawie wypowiadały się już sądy administracyjne obu instancji i w uzasadnieniach cytowanych wyżej wyroków przesądziły zwłaszcza reżim prawny, w jakim spawa ma być rozpatrzona, po trzecie postępowanie toczyło się w nadzwyczajnym trybie, bo w wyniku wznowienia postępowania. Ta ostatnia kwestia nie ma obecnie większego znaczenia, gdyż skarga kasacyjna nie podniosła zarzutu naruszenia prawa procesowego, co oznacza akceptację zarówno trybu postępowania, jak i wyboru procesowej podstawy prawnej końcowego rozstrzygnięcia. Wszak trzeba dostrzec wynikającą z tego faktu regułę, jaką jest konieczność weryfikacji decyzji ostatecznej poprzez pryzmat obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wynikające z właściwych przepisów k.p.a. brzmienie osnowy decyzji. Mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego wyznaczyły orzekające poprzednio sądy administracyjne, które też przesądziły dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. w wyniku podania skarżącej, która nie była jego stroną, a być powinna. W tym zakresie obecnie orzekający Naczelny Sąd Administracyjny jest tymi wskazaniami związany po myśli art. 152 i art. 170 P.p.s.a., które statuują obowiązek dostosowania się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu zarówno sądów, jak i organów, stron i innych osób. Bezsporne jest przy tym, że skoro sprawa dotyczy nielegalnie wzniesionego obiektu, to wszelkie działania podjęte w jej toku – w wyniku poprzednich rozstrzygnięć – zmierzają do legalizacji tego stanu rzeczy. Przeto nie ma znaczenia podnoszona przez skargę kasacyjną kwestia pozwolenia na budowę, bo takiego nie było w odniesieniu do warsztatu, zaś pozwolenie na budowę domu oczywiście nie ma znaczenia dla sprawy. W tym miejscu godzi się oddalić zarzut naruszenia art. 71 Prawa budowlanego, który z tego względu nie miał zastosowania. Przepis ten precyzuje przypadki zmiany sposobu użytkowania i reguluje konieczne dla jego zgodności z prawem czynności. Inwestorzy nie dostosowali się do tego unormowania przed dokonaniem zmiany, a dalsze działania miały oparcie w innych przepisach. Przepis ten więc nie był podstawą rozstrzygnięć organów i wyroku Sądu pierwszej instancji, toteż nie mógł podlegać naruszeniu i zarzutowi skargi kasacyjnej. Zresztą art. 71 Prawa budowlanego został zakwestionowany w całości, bez wskazania jego jednostek redakcyjnych, co dodatkowo wyłączało możliwość oceny trafności tego zarzutu. Obecnie obowiązującą regułą stosowaną w przypadkach tzw. samowoli budowlanej jest w pierwszej kolejności dążenie do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jej wyrazem końcowym jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu, które zastępuje wydane w "normalnym" trybie pozwolenie na budowę czy zmianę sposobu użytkowania i stanowi akceptację nie tyle nielegalnych działań, co możliwości korzystania z obiektu zgodnie z jego ostatecznym przeznaczeniem. W tej sprawie tok postępowania wyznaczyła ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia [...] listopada 2002 r., która nakazywała inwestorowi wykonanie określonych czynności na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dalsze działanie organu reguluje przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który w stanie faktycznym sprawy wymagał uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Z kolei pozwolenie to mogło być wydane w warunkach spełnienia przesłanek z art. 59 tej ustawy w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r. Przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej uczyniono art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, czyli regulację uprawniającą właściwy organ do wydania owego pozwolenia po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Ostatni człon tego przepisu nie ma w sprawie zastosowania ze względów podniesionych wyżej, chociaż realizacja tego wymogu mogłaby sprowadzać się do oceny wykonania czynności nakazanych przez decyzję z dnia 27 listopada 2002 r. Jak wynika z materiału sprawy inwestor dołączył inwentaryzację powykonawczą oraz wykazał wymagane prawem uzgodnienia. Tej kwestii zresztą skarga kasacyjna nie kwestionuje. Natomiast zgodność wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu w okolicznościach sprawy podlega ocenie w świetle brzmienia obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego. Przewiduje on jako dominującą zabudowę mieszkaniową z możliwością uzupełnienia zabudowy w usługi nieuciążliwe. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dwustanowiskowy warsztat samochodowy nie jest inwestycją uciążliwą w rozumieniu przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. Nie bez znaczenia jest też decyzja Burmistrza Wielunia ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania dla spornej inwestycji. Na marginesie wypadnie tylko dodać, że ten wywód stanowi wynik analizy prawnej zagadnienia, natomiast inną materią jest stan faktyczny, który może prowadzić do konkluzji o uciążliwości zakładu potocznie rozumianej. W takim wypadku, o ile będzie ona miała cechy obiektywne i stan ten wypełni przesłanki właściwych norm prawnych, zastosowanie mogą znaleźć inne środki prawne. W konsekwencji powyższych wywodów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione, niezależnie od wadliwości pierwszego jej żądania, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny dokonywać zmiany wyroku i stwierdzać rażącego naruszenie prawa przez organ. Dlatego nie mogło dojść do uchylenia zaskarżonego wyroku, który odpowiada prawu, mimo błędnego oznaczenia organu wydającego decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. w końcowym fragmencie uzasadnienia. Trzeba też dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny dysponował kompletem akt, również z powodu przedstawienia przez stronę skarżącą pełnej dokumentacji, dlatego wniosek zawarty w punkcie 3 skargi kasacyjnej nie został uwzględniony. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.