I SA/Gd 861/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 czerwca 2022 r. nr 2201-IEW.4253.49.2022.KP w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o. Sp. komandytowa (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 10 marca 2022 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika US z dnia 2 sierpnia 2021 r. w zakresie podatku od towarów i usług za marzec 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Naczelnik US decyzją z 2 sierpnia 2021 r. określił Skarżącej w podatku od towarów i usług za marzec 2020 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, kwotę podatku do zapłaty z tytułu wystawionych faktur oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W dniu 23 listopada 2021 r. Skarżąca złożyła wniosek do Naczelnika US o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji ostatecznej, w którym zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. z uwagi na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Naczelnik US postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 2 sierpnia 2021 r. Pismem z dnia 16 marca 2022 r. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, w uzasadnieniu wskazując, że postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem art. 121 § 1 i art. 246 § 1 O.p., co wynika m.in. z okoliczności wydania 4 marca 2022 r. postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji), w którym powołano się na konieczność analizy materiału dowodowego, a 10 marca 2022 r. wydano postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. W ocenie Skarżącej doszło także do naruszenia art. 139 § 1 O.p., gdyż załatwienie sprawy powinno się zakończyć najpóźniej do końca lutego 2022 r. 3. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ, przywołując treść art. 246 § 1, art. 240 § 1 pkt 4 i 5 O.p., wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania podniesiono, że nie z własnej winy strona nie brała udziału w postępowaniu podatkowym oraz że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie organu I instancji z dnia 17 czerwca 2021 r. informujące o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (w postępowaniu podatkowym) do dnia 23 sierpnia 2021 r. Następnie strona wskazała, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z art. 200 O.p. wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. Według strony w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru tego zawiadomienia, a zamiast tego jest koperta i zwrotka z adnotacją o nieodebraniu przesyłki. Według strony nie ma w aktach dowodu potwierdzającego próbę doręczenia przedmiotowego zawiadomienia ponownie. Dyrektor IAS stwierdził, że nieuczestniczenie w postępowaniu, które stanowi podstawę wznowienia, musi nastąpić bez winy strony. Oznacza to, że jest ono wynikiem błędu proceduralnego organu, którego konsekwencją było niedopuszczenie strony do postępowania. Za powstałą bez winy strony uważa się również taką sytuację, gdy brak uczestnictwa w postępowaniu był wynikiem wystąpienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód np. siły wyższe. W przedmiotowej sprawie, przesyłki w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną, w tym także zawiadomienie na podstawie art. 200 O.p., kierowane były na adres korespondencji i jednocześnie adres siedziby Spółki i adres przechowywania dokumentacji rachunkowej, czego strona nie kwestionuje. Również zawiadomienie z dnia 7 lipca 2021 r. o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zostało - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru - przesłane na ww. adres, a następnie awizowane dwukrotnie i uznane za doręczone dnia 23 lipca 2021 r. w trybie art. 150 O.p. Wbrew ocenie strony zwrotne potwierdzenie odbioru z adnotacją o powtórnym awizowaniu jest dowodem na dwukrotnie podejmowaną próbę doręczenia korespondencji, zgodnie z przepisami O.p. Dyrektor IAS stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika także, że strona miała świadomość toczącego się postępowania i jego zakończenia decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r. doręczoną pod ww. adresem dnia 4 sierpnia 2021 r. W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., strona wskazała we wniosku z dnia 15 listopada 2021 r., że składała w odrębnym postępowaniu dodatkowe wyjaśnienia i dowody, które nie były znane organowi na dzień wydania decyzji. Odnosząc się do tego, organ wskazał, że nie toczyło się ani nie toczy żadne odrębne postępowanie we wskazywanym we wniosku zakresie tj. przedłużenia terminu zadeklarowanego przez Spółkę zwrotu podatku VAT, zaś kwestia zasadności zwrotu została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, o której wznowienie strona wnioskowała. W konsekwencji w ocenie Dyrektora IAS, Naczelnik US zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 2 sierpnia 2021 r., gdyż analiza materiału dowodowego w sprawie nie wskazywała na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Istotnym w sprawie jest również fakt, że decyzją z dnia 16 marca 2022 r. Naczelnik US odmówił uchylenia w postępowaniu wznowieniowym ww. decyzji ostatecznej w związku z brakiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu organ zauważył, że stanowią one subiektywną ocenę sposobu prowadzenia postępowania przez organ I instancji bez merytorycznych odniesień do sposobu dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 246 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5, art. 217 § 1 i 2 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, - art. 246 § 1 w zw. z art. 187 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. z uwagi na pominięcie stanu faktycznego sprawy, w tym istotnej dla sprawy okoliczności wpływu do Naczelnika US pisma Skarżącej z dnia 2 sierpnia 2021 r., - art. 121 § 1 oraz art. 122 i art. 123 w zw. z art. 127 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i tym samym wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnej i stronniczej oceny, że postanowienie Naczelnika US nie narusza zasad O.p., - art. 217 § 1 w zw. z art. 127 O.p. poprzez brak w postanowieniu ustaleń faktycznych istotnych dla sprawy i ich oceny w powiązaniu z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji, co czyni postanowienie organu odwoławczego chaotycznym, lakonicznym i nieodzwierciedlającym stanu faktycznego sprawy. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. Pismem z dnia 21 listopada 2022 r. Skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, uzupełniła argumentację przytoczoną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 7.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. 7.3. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, wydanego w następstwie złożonego przez stronę wniosku, w związku ze wznowieniem postępowania. Ocenie organu podlegało ziszczenie się określonej w art. 246 § 1 O.p. przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika US z dnia 2 sierpnia 2021 r. W myśl przepisu art. 246 § 1 O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przyjmuje się, że wznowienie postępowania ma konstrukcję względnie suspensywną. Wykonanie decyzji nie zostaje bowiem wstrzymane z mocy prawa. Ze względu jednak na to, że wykonanie decyzji może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który powoduje negatywne skutki dla interesu strony lub interesu publicznego, na organ został nałożony obowiązek rozważenia - z urzędu lub na wniosek strony - wstrzymania wykonania decyzji. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji (tak: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, s. 1008). Podkreśla się również, że jedyną przesłanką, którą w świetle przepisu art. 246 § 1 O.p. powinien kierować się organ podatkowy, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przepis nie uzależnia natomiast zastosowania tej instytucji od ważnego interesu strony (tak: B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2007, s. 748). Z kolei w judykaturze akcentuje się, że organ nie bada merytorycznie decyzji, która jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz jedynie - mając na uwadze wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną - ocenia, czy istnieje podstawa do uchylenia ostatecznej decyzji. Przy czym ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej nie może być dowolna, lecz winna być wynikiem rzetelnej oceny okoliczności sprawy (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2592/15; WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 765/14; WSA w Łodzi z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 641/14 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, treść powołanego przepisu wskazuje, że przyznanie stronie postępowania podatkowego środka ochrony tymczasowej uzależnione jest od zaistnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przez prawdopodobieństwo uchylenia decyzji należy w ocenie Sądu rozumieć obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie przesłanki dającej podstawę do uchylenia decyzji jest wysoce prawdopodobne. Fakt powoływania przez podatnika określonych argumentów nie oznacza sam przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji może zostać uwzględniony jedynie wówczas, kiedy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o możliwości uchylenia decyzji wstrzymuje jej wykonanie, jeżeli zaś takiego przekonania nie ma, odmawia wstrzymania wykonania tej decyzji (tak też tut. Sąd w wyroku z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 340/22). Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, powinno zostać wydane po wstępnym zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia wad kwalifikujących tę decyzję ostateczną do jej uchylenia, które to badanie winno nastąpić z uwzględnieniem argumentacji przedstawionej we wniosku o wznowienie postępowania oraz we wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy – wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej – przeanalizował okoliczności faktyczne, które legły u podstaw złożonego przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, mające zdaniem strony dowodzić, że w postępowaniu toczącym się przed organem pierwszej instancji dochodziło do nieprawidłowości. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca, jako podstawę wzruszenia ostatecznej decyzji Naczelnika US z dnia 2 sierpnia 2021 r. w trybie nadzwyczajnym, wskazała art. 240 § 1 pkt 4 i 5 O.p., zgodnie z którymi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania, w którym zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Skarżąca przedstawiła okoliczności w jej ocenie uprawdopodabniające uchylenie ostatecznej decyzji. W ocenie Sądu, organ podatkowy wywiązał się z obowiązku wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż dokonał rzetelnej oceny, przy uwzględnieniu wszystkich – aktualnych na dzień wydania rozstrzygnięcia – okoliczności faktycznych i prawnych oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika US z dnia 2 sierpnia 2021 r. Zasadnie wskazał organ odwoławczy, iż – wbrew zarzutowi, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – Skarżąca miała świadomość toczącego się postępowania oraz jego zakończenia decyzją ostateczną z dnia 2 sierpnia 2021 r., doręczoną stronie w dniu 4 sierpnia 2021 r. na prawidłowy adres. Również zawiadomienie wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zostało nadane na prawidłowy adres strony, zaś fakt jego doręczenia w sposób zastępczy na podstawie art. 150 O.p., nie niweczy skutków prawnych doręczenia tegoż zawiadomienia. Z treści art. 150 § 1-4 O.p. wynika bowiem, że w przypadku niepodjęcia pisma, pomimo dwukrotnego zawiadomienia o możliwości jego odbioru, jego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Odnosząc się zaś do drugiej z podniesionych podstaw wznowienia postępowania – pojawienia się nieznanych organowi nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji – organ wskazał, że wbrew twierdzeniom strony nie toczy ani nie toczyło się żadne odrębne postępowanie, w ramach którego strona przedłożyłaby dodatkowe wyjaśnienia i dowody. Rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd wskazuje ponadto, iż w zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji – wyekspediowania do strony decyzji kończącej postępowanie podatkowe w tym samym dniu, w którym strona skierowała do organu pismo dotyczące tegoż postępowania – nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych z tego powodu. Strona miała bowiem możliwość podniesienia wszelkich wskazanych w owym piśmie argumentów w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zaś organ odwoławczy byłby zobowiązany rozpatrzyć je w ramach postępowania drugoinstancyjnego. Nie ma również racji strona skarżąca, podnosząc, iż organ bezzasadnie nie skierował do niej na podstawie art. 200 § 1 O.p. zawiadomienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem postanowienia kończącego postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Zauważyć bowiem należy, iż stosownie do art. 200 § 2 w zw. z art. 165 § 5 pkt 6 O.p. przepisu art. 200 § 1 O.p. nie stosuje się w przypadku postępowań w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W związku z tym organ nie miał podstaw prawnych do skierowania do Skarżącej przedmiotowego zawiadomienia, czego – zasadnie – nie uczynił. Kolejno, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze argumenty w zakresie rozbieżności wyznaczonych przez organ terminów załatwienia sprawy w postępowaniu wznowieniowym oraz w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, a także niewystarczające lub lakoniczne – zdaniem strony – uzasadnienie postanowień o wyznaczeniu nowych terminów załatwienia spraw. Jak słusznie wskazał organ, zarzuty te stanowią subiektywną ocenę sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy, a okoliczności te nie miały wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania podatkowego, ani na treść podjętych przez organy rozstrzygnięć. Zarzuty te pozostają wobec tego irrelewantne dla niniejszej sprawy. Słusznie przyjęto na podstawie okoliczności sprawy, że analiza materiału dowodowego w sprawie nie wskazywała na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. W tej zaś sytuacji organy miały podstawy by przyjąć, że nie zachodziła przesłanka z art. 246 § 1 O.p. umożliwiająca wstrzymanie decyzji ostatecznej. Co istotne, mając na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania, która zobowiązuje organ do ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy wziął pod uwagę okoliczność, iż w dniu 16 marca 2022 r. (a zatem po dniu wydania przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji – 10 marca 2022 r.), Naczelnik US zakończył postępowanie wznowieniowe decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 2 sierpnia 2021 r. w związku z brakiem istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Okoliczność ta potwierdziła prawidłowość tezy organu I instancji o braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej, o której wstrzymanie wykonania wnosiła strona. Fakt wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej świadczy również o tym, że dokonana przez organ podatkowy ocena prawdopodobieństwa nie była dowolna, lecz była wynikiem rozważenia okoliczności przywoływanych przez stronę skarżącą. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do jej wstrzymania na podstawie art. 246 O.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1059/12 i wyrok WSA z Łodzi z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt. I SA/Łd 642/14). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu prawidłowo rozstrzygnął sprawę Dyrektor IAS utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika US z dnia 2 sierpnia 2021 r. Za niezasadne Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś jego uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, którym dał wiarę, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, zasady prawdy obiektywnej, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, ani zasady dwuinstancyjności. 7.4. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.