II OSK 1552/11

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Ostrołęce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1154/10 w sprawie ze skarg Stowarzyszenia " [...]" w Ostrołęce oraz [...] S.A. w Ostrołęce na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargi, 2. zasądza solidarnie od Stowarzyszenia " [...]" w Ostrołęce oraz [...] S.A. w Ostrołęce na rzecz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Ostrołęce kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1154/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w Ostrołęce i [...] S.A. z siedzibą w Ostrołęce, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w Ostrołęce z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wójt Gminy R. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "[...] Sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł. na terenie działek: nr 1 w m. Ł. i nr 2 w m. G. Odwołania od tej decyzji wniosły: Stowarzyszenie "[...]" oraz [...] S.A. Wydając zaskarżoną decyzję SKO w Ostrołęce stwierdziło, że decyzja organu I instancji nie jest dotknięta żadnymi istotnymi wadami materialnoprawnymi, jak i proceduralnymi, mogącymi skutkować jej uchylenie. SKO wyjaśniło, że stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 73 i 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", realizacja planowanego przedsięwzięcia jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i wymaga przeprowadzenia uprzedniego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Organ I instancji zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) w zw. z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1277 ze zm.), w trakcie prowadzonego postępowania dokonał stosownej analizy załączonych do wniosku inwestora materiałów charakteryzujących planowane przedsięwzięcie, jak również oceny w zakresie oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. czynnikami, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, wymaganego zakres monitoringu. Wydał również postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r. o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określił jego zakres (po zapoznaniu się z opiniami Starosty Ostrołęckiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej "PPIS", w Ostrołęce). Znajdujący się w aktach sprawy Raport o oddziaływaniu na środowisko [...] Sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł. spełnia wszystkie wymogi określone w przepisach art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wójt Gminy R. przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. dokonał wymaganych przepisami art. 48 ust. 2 pkt 1 i pkt 1a ww. ustawy uzgodnień z właściwymi organami współdziałającymi. Organy te postanowiły uzgodnić pozytywnie planowane przez inwestora przedsięwzięcie, jednakże na warunkach przez nie ściśle określonych. Decyzję organu I instancji wydano po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając uzgodnienia organów współdziałających, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa. W decyzji organ określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym; wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Charakterystyka całego planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. W ocenie SKO, Wójt Gminy R., działający jako organ I instancji, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Katalog podstaw wydania decyzji negatywnej ma charakter zamknięty. Jak wyjaśniono, może to nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający. Podstawę taką może stanowić również wynikająca z art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż to określono we wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Ponadto wydanie decyzji odmownej może mieć miejsce w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływana na środowisko. Jak stwierdziło SKO, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że nie zachodzi żadna z ww. przesłanek mogących stanowić podstawę do wydania dla [...] Sp. z o.o. decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "[...] Sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł. na terenie działek: nr 1 w m. Ł. i nr 2 w m. G.". Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] S.A. oraz Stowarzyszenie "[...]". Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, [...] S.A. zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji spełnia wymogi z art. 56 ww. ustawy, podczas gdy jest ona sprzeczna z decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Wójta Gminy R. o ustaleniu warunków zabudowy, która przewiduje segregację odpadów z wyłączeniem odpadów niebezpiecznych. Zaskarżona decyzja wprost pozwala na wydzielanie ze strumienia zmieszanych odpadów komunalnych odpadów niebezpiecznych i ich gromadzenie. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że odpady nie mogą zawierać przedmiotów i substancji niebezpiecznych, wobec czego powinny być wydzielone przed przywozem ich na działki, na których ma być prowadzona przedmiotowa segregacja. Segregacja zmieszanych odpadów komunalnych, na którą pozwala zaskarżona decyzja, jest w świetle decyzji o ustaleniu warunków zabudowy niedopuszczalna i stanowi naruszenie art. 5 pkt 3 ustawy o odpadach w związku z art. 48 pkt 1 i art. 137 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się szczegółowo do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu z dnia 11 marca 2010 r., ograniczając się do stwierdzenia, że zostały zachowane wymogi formalne przez sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i dokonano wymaganych uzgodnień, a zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadnymi istotnymi wadami materialnoprawnymi. W ocenie skarżącego decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie może się ostać, a Wójt Gminy R., wydając zgodę na realizację planowanego przedsięwzięcia, powinien ją obwarować wymogiem wcześniejszego usunięcia na innym terenie z segregowanych odpadów, odpadów niebezpiecznych zgodnie z wcześniejszą decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i dopiero takie odpady mogą być segregowane na przedmiotowych działkach. W skardze Stowarzyszenia "[...]" zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 3 pkt 1, poprzez jego niezastosowanie w zakresie uzgodnienia ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce, na skutek wniosku [...] Sp. z o.o. w Ostrołęce z dnia 6 września 2007 r., warunków realizacji przedsięwzięcia pn. [...] Sp. z o.o. w Ostrołęce; art. 56 ust. 1, poprzez wydanie decyzji, mimo niezgodności lokalizacji ww. przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 53 w zw. z art. 32 i 33, poprzez ich niezastosowanie w stosunku do wniosku [...] Sp. z o.o. z dnia 6 września 2007 r. w sprawie oceny oddziaływania na środowiska ww. przedsięwzięcia i wskutek tego naruszenie również art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a.; art. 47 pkt 1 lit. a, b, d, poprzez jego niezastosowanie; art. 1 w zw. z art. 3 pkt 32 i pkt 50, poprzez naruszenie zasad: równowagi przyrodniczej i zrównoważonego rozwoju terenu m. Ł. i m. G. W odpowiedzi na ww. skargi SKO w Ostrołęce podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1154/10, uwzględniając skargi wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd wskazał, że Starosta Powiatowy w Ostrołęce postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia pn. "[...] w Ostrołęce", zlokalizowany na działkach nr 1 i 2 w m. Ł. i G gm. R, pod warunkiem zachowania określonych wymogów w zakresie ochrony środowiska. W tym też przedmiocie został złożony wniosek przez inwestora, zostało wszczęte postępowanie administracyjne, zostało wydane postanowienie o niezbędności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz został przedstawiony przez inwestora ten raport. Na mocy art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przedmiotowe przedsięwzięcie zostało uzgodnione z PPIS w Ostrołęce, jednak postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie, zostało ono uchylone, ponieważ organ ten dostrzegł, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego na budynek segregacji odpadów (nie dotyczy odpadów niebezpiecznych) z zapleczem socjalnym, natomiast w raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz w wielu innych dokumentach przedsięwzięcie określane jest jako Zakład Przetwórstwa Surowców Wtórnych. W piśmie z dnia 22 grudnia 2006 r. [...] Sp. z o.o. sprecyzowała nazwę przedsięwzięcia jako zakład segregacji odpadów. W toku dalszego postępowania Wójt Gminy R. wystąpił do PPIS w Ostrołęce o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia o tak określonej nazwie oraz postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. uznał za niezbędne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. [...] Sp. z o.o. w Ł. ul. P. Inwestor wymagany raport przedłożył. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. PPIS w Ostrołęce uzgodnił przedsięwzięcie pn. [...] Sp. z o.o. w Ł. ul. P. Z powyższego, zdaniem Sądu, wynika, że warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie zostały uzgodnione ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce, jako organem ochrony środowiska, ponieważ postanowienie Starosty z dnia [...] maja 2006 r. dotyczyło przedsięwzięcia pn. [...] Sp. z o.o. w Ostrołęce i opartego o pierwotny raport o oddziaływaniu na środowisko. W związku ze sprecyzowaniem nazwy przedsięwzięcia na zakład segregacji odpadów i przedłożeniem "Raportu o oddziaływaniu na środowisko [...] Sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł.", przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Wójt Gminy R. winien uzgodnić warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z właściwym organem ochrony środowiska. W ocenie Sądu, faktu braku uzgodnienia nie zmienia treść pisma Starostwa Powiatowego w Ostrołęce z dnia 5 września 2007 r., w którym Starostwo powołało się na wcześniej dokonane uzgodnienie. Wcześniejsze uzgodnienie dotyczyło bowiem, jak już zaznaczono, innej inwestycji. W ocenie Sądu I instancji za zasadny należało uznać także zarzut naruszenia przez SKO art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd, powołując się na treść ww. przepisów, wskazał, że w załączniku nr 1 do decyzji Wójta Gminy R. z dnia 24 lutego 2010 r. stwierdzono, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże in fine uzasadnienia ww. decyzji wskazano, że dla terenu planowanego przedsięwzięcia obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy R. uchwalony uchwałą Nr IV/19/2006 Rady Gminy R. z dnia 29 grudnia 2006 r. dopuszcza realizacje inwestycji o takim charakterze. Funkcjonowanie sortowni, jak również procesy technologiczne, jakie będą w niej zastosowane, w sposób radykalny zmniejszają (zdaniem organu I instancji) uciążliwość funkcjonowania zakładu. Zarówno w odwołaniu Stowarzyszenia "[...]", jak i w rozpatrywanej skardze Stowarzyszenia podnoszony jest zarzut, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego uciążliwość działalności prowadzonej na terenie planowanego przedsięwzięcia ograniczona jest do granic własności działki, a oddziaływanie tej działalności nie może ograniczać użytkowania terenów sąsiednich. Dla terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją od strony północnej w nowym planie określono ich przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową oraz zabudowę mieszkalną z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, skutki działalności [...] Sp. z o.o. wykraczają poza teren własności, co pozostaje w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uniemożliwia władanie granicznymi działkami przewidzianymi pod zabudowę mieszkaniową zgodnie z ich przeznaczeniem. Zarzut nie został zbadany przez SKO w Ostrołęce. SKO nie wzięło w ogóle pod uwagę faktu, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji skarżące [...] prowadzą produkcję żywności - mięsa i wędlin. Trudno przyjąć, że działalność [...] nie wpływa na produkcję, prowadzoną przez [...], które żywność dla ludności produkują tuż obok wysypiska śmieci, którego wygląd można poznać na załączonych przez skarżących zdjęciach. Niezabezpieczone i przemieszczające się śmieci zapewne trafiają również na teren [...]. Trudno zatem przyjąć za prawdziwe twierdzenie, że tego typu działalność [...] ogranicza się do granic własności działki, na której jest prowadzona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyło [...] sp. z o.o. w Ostrołęce, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie materialnego, tj. art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez błędne przyjęcie, że Wójt Gminy R. nie uzgodnił warunków realizacji przedsięwzięcia ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce, jako organem ochrony środowiska wskutek uznania, że uzgodnienia dokonane postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. i pismem z dnia 5 września 2007 r. ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce dotyczyły innej inwestycji; art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Wójt Gminy R. nie przeanalizował zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie zamieścił stosownej analizy w decyzji. W konsekwencji powyższych naruszeń, w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez niezasadne uwzględnienie skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji uchylono zgodną z prawem decyzję administracyjną. W odpowiedzi na skargę kasacyją [...] S.A. wniosły o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego zawierają usprawiedliwione podstawy. Skoro w niniejszej sprawie doszło jedynie do naruszenia przepisów prawa materialnego, to rozpoznając skargę kasacyjną, na podstawie art. 188 p.p.s.a. można było uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargi. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przedmiotową sprawę w oparciu o ten sam stan faktyczny, który został przyjęty w zaskarżonym wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, należy stwierdzić, że zarzut ten jest w pełni usprawiedliwiony. Sąd I instancji stanął na błędnym stanowisku, że Wójt Gminy R. nie uzgodnił warunków realizacji przedsięwzięcia ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce, jako organem ochrony środowiska wskutek uznania, że uzgodnienie dokonane postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. i pismem z dnia 5 września 2007 r. ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce dotyczyły innej inwestycji. Ze znajdujących się w aktach sprawy raportów oddziaływania na środowisko (z 2006 r. i 2008 r.) wynika, że oba raporty dotyczą tej samej instalacji, która miała służyć segregacji surowców wtórnych, w tym samym miejscu (lokalizacja na działkach nr 1 w Ł. i nr 2 w G.), o tej samej wielkości mocy przerobowej na rok (ok. 20 tys. ton). Oba raporty wskazywały, że w planowanym zakładzie nie będą sortowane i składowane odpady niebezpiecze. Również z opisów "skali obiektu" i "głównych cech charakterystycznych procesów technologicznych" jakie zostały zawarte w obu raportach wynika jednoznacznie, że mamy do czynienia z takim samym przedsięwzięciem - zakładem segregacji surowców wtórnych. Oczywiście pomiędzy oboma opracowaniami można dostrzec konkretne różnice, jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są to różnice nieistotne, niemające wpływu na ogólną ocenę, że mamy do czynienia z tą samą inwestycją. Natomiast różnice te należy traktować jako te, które wyłącznie wynikły z doprecyzowania zapisów raportu z 2006 roku, poprzez sporządzenie nowego wniosku i raportu z 2008 roku, co nastąpiło w wyniku stanowiska Państowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie, który domagał się m.in. doprecyzowania z jakim konkretnie przedsięwzięciem mamy do czynienia oraz jak postępować z odpadami biodegradowalnymi. Na przykład, w zakresie zakwalifikowania przedsięwzięcia, czy poszczególnych elementów zagospodarowania, tj. brodzika dezynfekcyjnego, czy też zainstalowania rozdrabniarki, można dostrzec różnice pomiędzy oboma raportami, co nie zmienia faktu, że wszystkie te elementy zostały uwzględnione w przedstawionym w obu opracowaniach opisie procesu technologicznego, jaki przewidziano dla zakładu odzysku odpadów, czy zakładu segregacji odpadów. Ponadto z obu opracowań jednoznacznie wynika, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z segregacją, która polega na rozdziale dostarczanych odpadów, co wynika z przyjętego modelu segregacji odpadów komunalnych, jaki został przedstawiony w obu raportach. Z powyższego wynika więc, że raport z 2006 roku, który stanowił przedmiot postępowania uzgodnieniowego, w którym zostało wydane postanowienie Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], o uzgodnieniu przedsięwzięcia pn. "[...]", de facto dotyczył zakładu, którego działalność miała polegać na segregacji odpadów, co w raporcie z 2008 roku przyniosło tylko ten skutek, że zmieniono nazwę przedsięwzięcia na "[...] sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł." i doprecyzowano zapisy zawarte w raporcie z 2006 roku.. Dodatkowo w tym miejscu wskazania wymaga, że złożenie w trakcie trwającego postępowania kolejnego wniosku, który doprecyzował nazwę przedsięwzięcia oraz nowego raportu o odziaływaniu na środowisko planowanego Zakładu nie świadczy o tym, że nagle pojawiła się nowa inwestycja, a więc i nowa sprawa. Należy mieć na względzie, że owe następstwo wynikało ze stanowiska Państowowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2006 r., znak: [...]), który domagał się określonej korekty dokumentacji. Nowa dokumentacja w odniesieniu do pierwotnie złożonego wniosku, jak i raportu, stanowiła zatem element postępowania wyjaśniającego mającego na celu doprecyzowanie zarówno wniosku, jak i przyjętych procesów technologicznych. Nie miało to jednak wpływu na to, że w sprawie administracyjnej doszło w ogóle do jakichkolwiek istotnych zmian zakresu planowanej inwestycji, która mogłaby świadczyć o tym, że w dalszym toku postępowania środowiskowego mielibyśmy do czynienia z zupełnie inną inwestycją. Pomimo, że Państowowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie domagał się określonego skorygowania dokumentacji w zakresie rodzaju przedsięwzięcia i postępowania z odpadami biodegradowalnymi, to nie można uznać, że postanowienie uzgadniające Starosty Ostrołęckiego nie dotyczyło zakładu sortowni odpadów, jak i postępowania z odpadami biodegradowalnymi, ponieważ odpowiednio - charakter przedsięwzięcia uzgadnianego przez Starostę jasno wynikał z raportu oddziaływania na środowisko, natomiast Starostwa Ostrołęcki w postanowieniu z dnia [...] maja 2006 r. uwzględnił postępowanie z odpadami biodegradowalnymi oraz zawarł wymagania jakie należy zastosować celem powstałych uciążliwości związanych z powstawaniem gazów, odorów i hałasu. Z tych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut dotyczący naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez błędne przyjęcie, że Wójt Gminy R. nie uzgodnił warunków realizacji przedsięwzięcia ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce, jako organem ochrony środowiska wskutek uznania, że uzgodnienia dokonane postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. i pismem z dnia 5 września 2007 r. ze Starostą Powiatowym w Ostrołęce dotyczyły innej inwestycji, należało uznać jako usprawiedliwiony. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji planowane przedsięwzięcie, które w trakcie postępowania administracyjnego uzyskało ostateczną nazwę "[...] sp. z o.o. w Ostrołęce z lokalizacją przy ul. P. w Ł." zostało uzgodnione przez Starostę Ostrołęckiego postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...]. Ponadto należy stwierdzić, że również zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jest w pełni usprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna o środowiskowych uwarunkowaniach, zapadły po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy R. uchwalonego uchwałą Nr IV/19/2006 Rady Gminy R. z dnia 29 grudnia 2006 r. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wprost wskazał, że taka ocena została sformułowana przez organ administracyjny, który stwierdził, że ww. plan dopuszcza realizacje inwestycji o takim charakterze, a funkcjonowanie sortowni, jak również procesy technologiczne, jakie będą w niej zastosowane, w sposób radykalny zmniejszają (zdaniem organu I instancji) uciążliwość funkcjonowania zakładu. Z decyzji środowiskowej wynika ponadto, że przeznaczenie terenu zawarte w planie miejscowym jest zgodne z tym, jakie zostało przewidziane w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Wójta Gminy R. o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w związku z uchwaleniem w trakcie postępowania środowiskowego planu miejscowego brak było podstaw do zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), tj. do wygaszenia ww. decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia, jako zgodne z planem miejscowym, obowiązywały organ przy wydaniu decyzji środowiskowej. Bez znaczenia jest zatem wskazanie w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji środowiskowej, że dla terenu inwestycji nie ma obowiązującego planu miejscowego. W decyzji organ przecież wyjaśnił, że taki stan zaistniał w chwili wszczęcia postępowania środowiskowego. Natomiast już przy wydaniu decyzji środowiskowej organ uwzględnił i zapisy decyzji o warunkach zabudowy, jak i planu miejscowego, wskazując, że również zapisy tego planu dopuszczają realizację inwestycji o takim charakterze. Nie ulega więc wątpliwości, że stosowna ocena, jaka wynika z art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, została dokonana przez Wójta Gminy R. zarówno przez pryzmat obowiązującego planu miejscowego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że już z samego charakteru planowanego przedsięwzięcia, jako zakwalifikowanego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 73 i 74 rozporządzenia do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wynika, że przedmiotowa sortownia odpadów może oddziaływać negatywnie na działki sąsiednie. Sąd I instancji jednak pominął, że postępowanie w przedmiocie uzyskania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia służyć ma ograniczeniu tych właśnie negatywnych skutków, co też wprost zostało wypowiedziane w decyzji o warunkach zabudowy, w której w ramach warunków i zasad zagospodarowania terenu wskazano, że planowaną inwestycję należy projektować z zachowaniem wymagań określonych w ustawie Prawo ochrony środowiska. A zatem w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia winny znaleźć się konkretne wymagania ochrony środowiska, które mają wpływ na ograniczenie owego negatywnego oddziaływania. W tym zakresie Sąd I instancji w zasadzie arbitralnie stwierdził, że Wójt Gminy R. nie dokonał określonych sprawdzeń. Swoich twierdzeń nie poparł jednak stosownymi ustaleniami, tj. jakie konkretnie wymagania ochrony środowiska ustalił Wójt Gminy R. i które z nich nie gwarantują tego, że planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowiska Sądu I instancji nie wystarczy podeprzeć wyłącznie tym, w jaki sposób faktycznie prowadzona jest działalność w ww. sortowni odpadów w zakresie składowanych odpadów, ponieważ bez analizy konkretnych rozwiązań przyjętych w dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, jak i samych wymagań ochrony środowiska zawartych w takiej decyzji, nie jest możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście organ wydając stosowną decyzję naruszył art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym względzie Sąd I instancji nie dopatrzył się jednak żadnych nieprawidłowości, posiłkując się jedynie samym charakterem planowanego przedsięwzięcia oraz znajdującymi się w aktach administracyjnych zdjęciami zaistniałego na terenie sortowni stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to jednak za mało dla wykazania, że doszło do naruszenia art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, decyzja ta zawiera konkretne rozwiązania, które mają zapewnić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie, w tym na teren sąsiedniego [...] S.A., poprzez niezabezpieczone i przemieszczające się śmieci. Jednym z warunków korzystania z terenu planowanego przedsięwzięcia w fazie eksploatacji, zawartym w decyzji środowiskowej, jest konieczność przestrzegania prawidłowości reżimu technologicznego m.in. rozładunku, segregacji i gromadzenia odpadów oraz konieczność zapewnienia takiego reżimu technologicznego procesu segregacji i magazynowania odpadów aby nie powodować uciążliwości zapachowych poza granicami własnego terenu (określono, że należy przyjąć takie rozwiązania, które minimalizują emisję do atmosfery substancji toksycznych oraz pyłu). Ponadto w ramach wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, decyzja określa w zakresie gospodarki odpadami również określone wymagania, z których wynika, że przywożone odpady mają być zrzucane do "bunkra", a odpady wysortowane z tworzyw sztucznych, nie nadające się do odzysku, mają być tylko składowane czasowo w przeznaczonych do tego boksach posiadających nadbudowę ścian w postaci siatki o wysokości 2,5 m, a pozostałe odpady po wydzieleniu surowców wtórnych i odpady niebezpieczne mają być wywożone bez magazynowania na składowisko. Ponadto ogrodzenie Zakładu winno być lite i stosownej wysokości tak aby dodatkowo zabezpieczyć działki sąsiednie przed przemieszczaniem się śmieci. W tym miejscu należy zatem stwierdzić, że przedstawiony na zdjęciach sposób magazynowania śmieci w postaci hałdy nie wynika ani z dokumentacji środowiskowej, ani z samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie możemy mieć do czynienia z problemem wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie procesu technologicznego, a nie z naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kwestia ta nie stanowi jednak przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie nie może wypowiedzieć wiążącego stanowiska w sprawie, sygnalizując jedynie ewentualny problem wykonania przez użytkownika Zakładu stosownych wymagań ochrony środowiska w zakresie dopuszczalności magazynowania odpadów na terenie sortowni. Jak wynika z przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego sprawy, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dwóch powodów, tj. naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie dopatrując się innych naruszeń prawa. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej w ramach art. 183 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 188 p.p.s.a., skoro jak się okazało organy administracyjne obu instancji wydając swoje decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego w ww. zakresie, należało uznać, że brak było podstaw do uchylenia obu decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.