II SA/Sz 822/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 309/15 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...]. w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 309/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę B. K. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...] wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki, z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowienie wraz z pouczeniem o prawie i sposobie jego zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 czerwca 2015 r. Skarżący nie wniósł środka zaskarżenia, przesłał jedynie, w dniu 12 czerwca 2015 r., pismo informujące, iż wymaganą opłatę sądową uiścił w dniu 24 marca 2015 r. Sąd zobowiązał skarżącego do nadesłania dowodu wpłaty wpisu sądowego, pod rygorem uznania, iż opłata nie została wniesiona. Wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 3 lipca 2015r. i pozostało bez odpowiedzi. Z akt wynika, że opłata 500 zł była uiszczona do innej sprawy ze skargi B. K., o sygn. akt II SA/Sz 310/15, w której oddalono jego skargę. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. sąd stwierdził, iż postanowienie z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 309/15 jest prawomocne od dnia 14 lipca 2015r. Pismem z dnia 26 września 2020 r., nadanym w dniu 28 września 2020 r., B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę o wznowienie powyżej opisanego postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym postanowieniem o odrzuceniu jego skargi. W piśmie tym skarżący zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd, z uwagi na nowe przepisy Prawa budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 471 z dnia 19 września 2020 r.) oraz o kasację "starego" orzeczenia i rozpoznanie sprawy w oparciu o nowe przepisy Prawa budowlanego. Sprawa ze skargi o wznowienie postępowania została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 822/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu, ponieważ została złożona po terminie umożliwiającym skuteczne domaganie się wznowienia postępowania. W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym tzn. dziale VII zatytułowanym "Wznowienie postępowania", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, przy czym termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do art. 278 p.p.s.a., po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany był zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Jak wynika z akt sprawy o sygnaturze II SA/Sz 309/15, postanowienie odrzucające skargę B. K. stało się prawomocne od dnia 14 lipca 2015 r., a zatem pięcioletni termin do złożenia skargi o wznowienie zakończonego tym orzeczeniem postępowania upłynął z dniem 14 lipca 2020 r. Tymczasem skarga o wznowienie ww. postępowania została wniesiona do sądu, w dacie jej złożenia w Zakładzie Karnym w S. , w dniu 28 września 2020 r., a więc po upływie pięcioletniego terminu. Wyjaśnić należy, że z mocy powołanego art. 278 p.p.s.a. wskazane ograniczenie terminem nie obowiązuje, gdy strona była pozbawiona możności działania w danej sprawie lub nie była należycie reprezentowana. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi jednak w sprawie II SA/Sz 309/15, co w sposób jednoznaczny wynika z akt sprawy. Skarżący, także wówczas przebywający w Areszcie Śledczym w S. i następnie w Zakładzie Karnym w G., otrzymał korespondencję sądową kierowaną do niego w tej sprawie, w tym stosowne pouczenia o przysługujących mu prawach, co każdorazowo kwitował własnoręcznym podpisem. Ponadto czynnie uczestniczył w postępowaniu składając do akt pisma procesowe (z dnia 13 marca 2015 r. i z dnia 11 czerwca 2015 r.). Nie występował przy tym o pomoc prawną. Podkreślić trzeba, że termin określony w art. 278 p.p.s.a. jest terminem materialnym, ma charakter bezwzględny i nie podlega przywróceniu. Biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i § 3 i art. 277 p.p.s.a., co oznacza, że skarga wniesiona z zachowaniem terminów określonych w ww. przepisach, ale po upływie terminu oznaczonego w art. 278 p.p.s.a. będzie podlegała odrzuceniu, bez konieczności badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. W rozpoznawanej sprawie sąd nie wzywał zatem skarżącego do uzupełnienia braków jego skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, której w istocie nie wskazał. Okoliczność ta pozostaje bowiem bez wpływu na wynik sprawy, skoro wznowienie postępowania na skutek upływu terminu określonego w art. 278 p.p.s.a. nie jest możliwe. Sąd zobligowany jest w takiej sytuacji wyłącznie do odrzucenia skargi, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., o czym orzekł na wstępie.