II OZ 881/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1165/07 w zakresie ustanowienia radcy prawnego dla skarżącej w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1165/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustanowił na wniosek skarżącej H. G. radcę prawnego z urzędu w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [...] , nr [...], uznając, że przedstawiony przez skarżącą stan majątkowy uzasadnia również ustanowienie pełnomocnika, pomimo, że skarżąca została zwolniona w tym postępowaniu z kosztów sądowych postanowieniem tego Sądu z dnia 30 stycznia 2008 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie uczestniczka postępowania B. S. podniosła, że skarżąca uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia i renty, posiada samochód osobowy, który może posłużyć jako zabezpieczenie dla uzyskania niezbędnych środków na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika, a bezrobotny syn wychodzi z domu i wraca w porach, jak wymagałaby tego praca zmianowa; dlatego, jej zdaniem, przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym daje skarżącej możliwość nieustannego i bezpodstawnego zaskarżania każdej decyzji, co powoduje przeciąganie postępowania. W odpowiedzi na zażalenie skarżąca podniosła, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, a do pisma tego dołączyła dokumenty mające potwierdzić jej szczególną sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał pełnomocnika z urzędu, biorąc pod rozwagę przedstawioną we wniosku skarżącej sytuację materialną, w tym uzyskiwany przez nią dochód oraz odnosząc się do jej sytuacji rodzinnej. Jednak z okoliczności podniesionych w zażaleniu, potwierdzonych przez samą skarżącą w odpowiedzi na zażalenie, wynika, że sytuacja materialna przedstawiona we wniosku o przyznania prawa pomocy nie jest rzetelna. Zarówno z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego wraz ze skargą, jak i z kolejnego wniosku skarżącej, którym wystąpiła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wynika bowiem, że skarżąca utrzymuje się wyłącznie z dochodu z tytułu pracy zarobkowej w wysokości 1308 zł. brutto. Tymczasem w odpowiedzi na zażalenie wniesione przez uczestniczkę postępowania skarżąca potwierdziła, załączając stosowne dokumenty, że równocześnie z wynagrodzeniem uzyskuje dochód z tytułu renty (na karcie 116 akt sprawy znajduje się przedstawiony przez skarżącą odcinek renty - w wysokości [...] zł. netto), o czym skarżąca wcześniej w ogóle nie wspomniała. Okoliczność ta zmienia przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuację materialną skarżącej, którą brał pod uwagę Sąd I instancji i poddaje pod wątpliwość pozostałe oświadczenia skarżącej. Zauważyć także należy, że skarżąca już w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy (z października 2007 r.) podnosiła, że utrzymuje bezrobotnego syna, tymczasem z zaświadczenia znajdującego się na karcie 115 akt wynika, że sytuacja taka ma miejsce dopiero od dnia 25 lutego 2008 r. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt utrzymywania przez skarżącą syna nie stanowi specjalnej okoliczności przemawiającej za przyznaniem prawa pomocy, skoro skarżąca nie wskazała, z jakich szczególnych przyczyn zobligowana jest do ponoszenia kosztów utrzymania dorosłego syna. Jak wynika z powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwalniając skarżącą od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r. nie wiedział o w/w okolicznościach, co daje obecnie Sądowi podstawę do działania w oparciu o art. 165 w zw. z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W związku z powyższym, Sąd I instancji powinien ponownie zbadać sytuację materialną skarżącej, rozważając możliwość zastosowania art. 255 tej ustawy. Z powołanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 powyżej wskazanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.