II SA/Gl 992/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D.S. i S.S. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 19 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.1.20.2022 w przedmiocie wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...] (dalej: "organ I instancji") działając na podstawie art. 152 § 1 i 2 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej "k.p.a.") postanowieniem z dnia 11 marca 2022 r. nr [...], odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] Gmina [...], obręb [...] B., jedn. ewid. [...], W.). W uzasadnieniu podał, iż w dniu 15 lutego 2022 r. D. S. i S.S. oraz w dniu 16 lutego 2022 r. M. O., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ przywołał treść art. 152 § 2 k.p.a., wyjaśniając, iż dotyczy takiego stanu rzeczy, w którym organ prowadzący postępowanie wznowieniowe na podstawie akt sprawy dojdzie do wstępnego przekonania, że zachodzi przesłanka uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ podzielił pogląd orzecznictwa, iż zbyt pochopne skorzystanie z możliwości wstrzymania wykonania decyzji, niepoparte materiałem dowodowym wskazującym na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W tym zakresie organ przywołał stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 1998 r. sygn. IV SA 2311/96. Pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r. D. S. i S. S. (dalej: "Skarżący") wnieśli zażalenie na opisane wyżej postanowienie, wskazując, iż argumenty zostały przedstawione w załączonym piśmie do Starosty [...] z dnia 29 marca 2022 r, w treści którego Skarżący wskazali na wystąpienie następujące okoliczności: - do pisma T S.A. z dnia 15 kwietnia 2021 r. został dołączony projekt zagospodarowania terenu obejmujący cztery budynki hoteli apartamentowych, zarówno T S.A., P Sp. z o.o. i Spółka Wodociągowa w B. dokonały uzgodnienia czterech budynków, zatem planowana inwestycja wbrew treści wniosku oraz decyzji dotyczy czterech, a nie trzech budynków hoteli apartamentowych, wobec czego inwestycja z pewnością przekroczy powierzchnię 0,5ha i będzie wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - decyzję o pozwoleniu na budowę oparto na wadliwej decyzji Wójta Gminy W. z dnia 30 września 2021 r. zezwalającą na wycinkę 138 drzew bez opłaty, - niezgodność nazwy obiektu z kategorią obiektu, - Inwestor nie wykazał na żądanie organu zgodności rozwiązań z planem miejscowym, - złożona petycja ponad 200 osób z B. wskazuje na niekorzystne oddziaływanie inwestycji, wzmożenie ruchu samochodowego, utrudnienie korzystania z wody, negatywny wpływ na Park Krajobrazowy [...] [...], a także napięcia społeczne, - Inwestor z pewnością będzie dążył do przekształcenia w/w czterech budynków na budynki mieszkalne, - podpisy pod oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgłoszeniem rozbiórki różnią się od podpisów S. W. widniejących na innych dokumentach, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne nie było prawdziwe, - Inwestor nie przedłożył aktu poświadczenia dziedziczenia ani orzeczenia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po A. W., - nie wyjaśniono dostatecznie od jakiego poziomu liczona jest w projekcie wysokość zabudowy dla budynków B i C. Natomiast z treści wniosku o wznowienie postępowania, w ramach którego zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji wynika, że Skarżący są właścicielami nieruchomości oznaczonej działką nr [...] przy ul. [...] w B. Planowana inwestycja stanowi znaczącą zmianę co do zaludnienia oraz wzmożenia ruchu samochodowego, zanieczyszczenia powietrza, a w konsekwencji do zagrożenia dla ich zdrowia. O wydaniu decyzji dowiedzieli się 13 stycznia 2022 r. od osoby, która otrzymała kopię decyzji w trybie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Skarżących w sprawie zaszła przesłanka uzasadniająca wniosek o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto z uwagi na wprowadzenie przez Inwestora organu w błąd co do przeznaczenia zamierzonej inwestycji (z usług hotelowych na lokale mieszkalne) wystąpiła również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po rozpoznaniu zażalenia, Wojewoda Śląski (dalej: "organ odwoławczy"), na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.1.20.2022, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił aktualny stan sprawy. Następnie przywołał treść art. 152 § 1 k.p.a. oraz wyjaśnił, iż przepis ten znajdzie zastosowanie w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie wznowieniowe uzna, że wystąpiła jedna z przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Wstrzymanie wykonania decyzji wydanej na gruncie przepisów Prawa budowlanego ma zapobiegać realizacji inwestycji budowalnej w oparciu o decyzję wydaną w postępowaniu dotkniętym wadą i co do której toczy się postępowanie wznowieniowe. Podkreślił, iż zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, zapewniającą pewność i stabilność obrotu prawnego, decyzje takie obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, co może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a są to sytuacje nadzwyczajne, enumeratywnie wymienione w przepisach, dlatego korzystanie z prawem przewidzianej możliwości wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych pomimo mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Dodał, że największym ryzykiem obarczony jest inwestor, który będzie realizował inwestycję, podczas gdy toczy się postępowanie wznowieniowe. Ewentualne negatywne konsekwencje braku wstrzymania wykonalności kwestionowanej decyzji i ewentualnie jej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania poniesie wyłącznie inwestor. Dla Skarżących odmowa wstrzymania nie rodzi negatywnych konsekwencji i nie narusza ich interesów. Pismem z dnia 19 maja 2022 r. S. W. (dalej: "Uczestnik postepowania"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia wskazując, że Skarżący nie wykazali, iż prawdopodobne jest uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a w ocenie Uczestnika brak podstaw do jej uchylenia. Z rozstrzygnięciem nie zgodzili się Skarżący wnosząc, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia: art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania decyzji mimo wysokiego prawdopodobieństwa zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. prowadzących do uchylenia decyzji, art. 145 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w tym przepisie, oraz art. 16 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie skutkującą uznaniem, iż stanowi on przeszkodę wobec wstrzymania wykonania decyzji. Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz go poprzedzającego, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że w sprawie zaszły przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., tj. doszło do wydania decyzji bez udziału stron, a po złożeniu wniosku postępowanie w sprawie zostało wznowienie, a już sam ten fakt czyni prawdopodobnym uchylenie decyzji pierwotnej, nadto w toku postępowania posłużono się dokumentami rzekomo podpisanymi przez Inwestora. Skarżący zwrócili również uwagę, że instytucja z art. 152 § 1 k.p.a. nie pozbawia ostatecznej decyzji obowiązywania a jedynie powoduje czasowe, przejściowe wstrzymanie jej wykonania. Natomiast sprzedaż lokali może spowodować trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki, a sama budowa nieodwracalne zmiany dla przyrody B. , gatunków chronionych, otuliny Parku Krajobrazowego i obszaru Natura 2000. Ponownie zwrócono również uwagę na petycję mieszkańców sprzeciwiających się powstaniu przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Istotą niniejszej sprawy stała się ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 19 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.1.20.2022, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji – Starosty [...] nr [...] z dnia 11 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę opisanej na wstępie. Kontrolując zaskarżone postanowienie w tak zakreślonych granicach kognicji sądów administracyjnych oraz przyczyn wzruszania orzeczeń organów administracji publicznej, Sąd uznał, że jest ono zgodne z prawem. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 152 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze (§ 2). Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek wyjątkowy, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Dla zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. nie wystarcza samo stwierdzenie, że w odniesieniu do konkretnej decyzji możliwe jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Na zaistnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania mają wskazywać okoliczności sprawy. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. powinno być dostatecznie duże, to znaczy umożliwiające stwierdzenie takiego stanu sprawy, bez konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania, jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Dopiero w takim przypadku powinno się mówić o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r. II OSK 456/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r. VII SA/Wa 550/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2019 r. II OSK 1588/17). Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy decyzją Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla Inwestora S. W. obejmujące: budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] Gmina W. , obręb [...] B., jedn. ewid. [...]. Decyzja stała się ostateczna z dniem 2 listopada 2021 r. (karta nr 15 akt administracyjnych). Na skutek wniosku Skarżących z dnia 15 lutego 2022 r. organ I instancji postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] (karta nr 20 akt administracyjnych). Postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia 11 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania w/w ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, po rozpoznaniu odwołania, zostało utrzymane w mocy zaskarżonym w niniejszym postepowaniu - postanowieniem Wojewody Śląskiego z dnia 19 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.1.20.2022. Decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę opisanej na wstępie, stwierdzając, że wnioskodawcy nie wykazali konkretnego przepisu prawa materialnego ograniczającego zabudowę ich nieruchomości, która jest oddalona od przedmiotowej inwestycji o ok. 1,45km, nieruchomości Skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji przez co brak jest podstaw do przyznania wnioskodawcom statusu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (karta nr 33 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, okoliczności sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie wskazywały na wymagane przepisem art. 152 § 1 k.p.a. prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W szczególności należy mieć na uwadze, iż w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. Powyższe następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (por. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/Gd 218/14; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el. 2022). Stąd też nie można podzielić argumentacji skargi, iż już samo wznowienie postępowania "czyni, iż prawdopodobne było uchylenie decyzji pierwotnej" (str. 3 skargi). Przymiot strony organy winne są ocenić po wznowieniu postępowania, w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. przez "obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu". W obowiązującym stanie prawnym nie są już to zatem "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu". Skarżący, na dzień wydania kontrolowanego postanowienia, w żaden sposób nie wykazali, że ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu w/w regulacji. Treść wniosku o wznowienie, w tym argumentacja mająca stanowić podstawę wniosku dla wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, ani treść zarzutów odwołania nie zawiera uzasadnienia mającego wskazywać na jakiegokolwiek, związane z przedmiotową inwestycją, ograniczenia w zabudowie terenu, którego właścicielami pozostają Skarżący. Nawet ewentualnie ustalenie, że Skarżącym w postępowaniu zakończonym w/w ostateczną decyzją powinien przysługiwać status strony, nie oznacza jeszcze prawdopodobieństwa uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Pozostałe podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności związane z przesłanką z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. również nie wskazywały, w ocenie Sądu, na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia. Jednocześnie należy pamiętać o treści art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu może prowadzć do stwierdzenia, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna zostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji tylko w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej wymaga prawdopodobieństwa "uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", nie zaś jedynie prawdopodobieństwa zaistnienia jakiegokolwiek naruszenia w toku postępowania administracyjnego. W rezultacie nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Słusznie zatem podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych wyjątkowy charakter omawianej instytucji prawnej opisanej w art. 152 § 1 k.p.a., ingerujący w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r. II OSK 308/16, z dnia 21 października 2020 r. II OSK 1520/20, z dnia 10 lutego 2022 r. II OSK 659/21). Co więcej, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, to głównie inwestor ponosi ryzyko ewentualnej konieczności rozbiórki obiektu budowlanego, jeśli wybuduje go w trakcie sporów i prowadzonych postępowań, gdyby faktycznie doszło do nieprawidłowości stwierdzonych np. w wyniku wznowienia postępowania udzielającego pozwolenie na budowę (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lipca 2022 r. II SA/Gl 599/22). Po przeprowadzeniu kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd nie znalazł żadnych powodów prawnych do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Trafnie przyjęto, iż w sprawie nie zaszły podstawy do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, Zasadność rozstrzygnięcia potwierdza fakt, że Starosta [...] decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Podstawą był brak interesu prawnego skarżących. Tym samym organ wykazał, że nie istnieje okoliczność przemawiająca za wstrzymaniem wykonania decyzji ostatecznej. Nie pozostaje natomiast w ramach niniejszego postępowanie rozstrzyganie przez tut. Sąd, czy w/w decyzje są prawidłowe. Powyższe stanowi jednocześnie odniesienie się do zarzutu skargi naruszenia art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania decyzji (zarzut nr I petitum skargi), oraz art. 145 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w tym przepisie (zarzut nr II petitum skargi). Brak naruszenia wskazanego przepisu wynika konsekwentnie z powyżej przedstawionego uzasadnienia. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 16 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż stanowi on przeszkodę wobec wstrzymania wykonania decyzji (zarzut nr III petitum skargi). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem, aby przepis ten miał stanowić "przeszkodę" do wstrzymania wykonania decyzji, a jedynie argumentację dla ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej. Skarga nie mogła zatem odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.