IV SA/Gl 396/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE M. J. w dniu [...] r., skierował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. zgłoszenie podejrzenia występowania u niego choroby zawodowej narządu słuchu. Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. o nr [...] odmówiono stwierdzenia u M.J. choroby zawodowej - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz - wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem"), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, określanej dalej w skrócie jako: "K.p."). W jej uzasadnieniu organ uznał, że przedmiotowa choroba zawodowa nie została rozpoznana przez upoważnione jednostki orzecznicze I i II stopnia, co więcej nie znalazł podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, w tym również uzupełniających oraz dokonał oceny warunków pracy M.J., stwarzających ryzyko powstania tej choroby w latach 1970-1971 i 1984-1991, bowiem w okresie późniejszym narażenie to już nie występowało. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.J. podnosząc, iż nie zgadza się z brakiem rozpoznania u niego choroby zawodowej. Kwestionował treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich i domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy. Jego zdaniem, organ wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej w dalej w skrócie: "K.p.a."). Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], [...]i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Za podstawę rozstrzygnięcia, w przedmiocie podejrzenia u M.J. choroby zawodowej, organ przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235¹ K. p., która stanowi, iż: ´´za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym"´´. Organ podniósł, że M.J. stara się o uznanie choroby zawodowej od 2008 roku. PPIS w D. na podstawie oceny narażenia zawodowego, orzeczeń lekarskich WOMP i IMP i ZŚ w S. wydał decyzję z dnia [...]r. nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu, którą utrzymał w mocy PWIS w K. decyzją z dnia [...] r. Na powyższą decyzję PWIS w K. M.J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który ją odrzucił postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 20/10. W dniu 21.07.2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem o sygn. akt II OZ 707/10 uchylił powyższe postanowienie WSA w Gliwicach i przywrócił termin do wniesienia skargi na decyzję PWIS w K. z dnia [...] r. W dniu 23.11.2010 r. WSA w Gliwicach wyrokiem o sygn. akt IV SA/Gl 572/10 oddalił skargę M.J., a NSA w Warszawie oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 12.07.2011 r. o sygn. akt II OSK 437/11. Z powodu prośby M.J. z dnia 30.05.2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją PWIS w K. z dnia [...] r. [...]PWIS odmówił wznowienia postępowania postanowieniem z dnia 09.07.2012 r., które GIS w W. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy, a WSA w Warszawie wyrokiem z dnia [...] r. o sygn. akt VII SA/Wa 2686/12 oddalił skargę na powyższe postanowienie GIS. W dalszej kolejności M.J. w dniu 04.06.2013 r. zgłosił podejrzenie choroby zawodowej do PSSE w B., uważając, że uszkodzenia narządu słuchu doznał podczas wykonywania pracy zawodowej oraz załączył ocenę narażenia na hałas m.in. w Zakładzie A w B. od 1994 do 1997 roku (przy automacie) oraz w PPHU B w R. w latach 1998-2002 (przy obsłudze szancyngiela). Postępowanie wyjaśniające wykazało, że pracował w narażeniu na hałas stwarzający ryzyko powstania zawodowego uszkodzenia słuchu w latach: 1965-1969 w Przedsiębiorstwie C w Z. (obecnie D Z. S.A) jako stróż, manewrowy, ustawiacz zwrotniczy, ustawiacz; 1970-1971 w Zakładach E w B. ([...] B. S.A.) jako maszynista urządzeń pomocniczych; 1974-1980 w Kombinacie E w C. Zakład E’ w G. (zakład zlikwidowany) jako instalator wodno-kanalizacyjny; 1980-1983 w F w B. (obecnie F’ S.A.) jako monter urządzeń wodno-kanalizacyjnych i gazowych; 1984-1985 w G w K. (zakład zlikwidowany) jako ślusarz instalator wodno-kanalizacyjny i gazowych; 1985-1988 w Zakładzie Remontowo - Budowlanym H w D. (zakład zlikwidowany) jako ślusarz spawacz; 1988-1990 w Zakładzie I Sp. z o.o. w D. jako ślusarz - spawacz; 1990-1991 w Zarządzie J (obecna nazwa P.U J’ Sp. z o.o. w D.) jako ślusarz. Organ sanitarny uznał, że narażenie na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu miało miejsce wyłącznie w latach 1970-1971 i 1984-1991. M.J. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie uzupełniające z dnia [...]r. o nr [...]), gdzie lekarze specjaliści na podstawie przepisów rozporządzenia orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, w oparciu o ponowną analizę dokumentacji medycznej, obejmującej wyniki badań WOMP z 2008 roku i IMP i ZŚ w S. z 2009 roku, analizę oceny narażenia zawodowego uzupełnioną w kartach z miesiąca lipca i sierpnia 2013 roku (PPIS w B. i w G.). Porównując stan słuchu M.J. z roku 1991 z audiogramem z roku 1994 i wynikami z roku 2008 i 2009 można określić, ze wyniki są zbieżne i potwierdzają istnienie od 1991 roku stacjonarnego głębokiego uszkodzenia słuchu w obrazie klinicznym, które szczególnie w uchu lewym (niedosłuch mieszany), nie spełnia kryterium aktualnych przepisów prawnych o rozpoznaniu obustronnego odbiorczego uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej lub czuciowo - nerwowej pochodzenia zawodowego. M.J. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (hospitalizacja w dniach [...] r.), gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. o nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu, z uwagi na nie spełnienie w uchu lewym cech przewlekłego zawodowego urazu akustycznego, bowiem stwierdzono w nim niedosłuch mieszany, czyli przewodzeniowo-odbiorczy nietypowy dla skutków klinicznych działania hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej. Powyżej opisane orzeczenia lekarskie organ odwoławczy uznał za uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich przyjęcie za podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W osobistej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.J. domagał się stwierdzenia u niego choroby zawodowej, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 235 ² i art. 237 § 1 pkt 4 K. p. oraz przepisów rozporządzenia, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez nie wyjaśnienie, pomijanie i ukrywanie ważnych elementów stanu faktycznego, jak też załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego jego interesu, poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania i jego argumentów, które to uchybienia naruszają art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a także mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, iż w decyzji organu I i II instancji nie dokonano oceny orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. i uzupełniającego orzeczenia tej samego Ośrodka z dnia [...] r. Występujące tam sprzeczności, jego zdaniem, naruszają art. 76 § 1 i 2 K.p.a. oraz świadczą o usiłowaniu dowodzenia wiarygodności wniosków orzeczenia uzupełniającego nie dokumentem, tj. audiogramem z 1994 r. pomimo wyraźnego sprzeciwu skarżącego w tej kwestii. Wywodził, iż audiogram z 1994 r. nie spełnia warunków dokumentu urzędowego, gdyż nie ma pieczątki instytucji, która go wydała, ani podpisu lekarza i nie zawiera informacji, w jakim celu został sporządzony. Orzeczenia obu jednostek diagnostycznych nie ustaliły, od kiedy u skarżącego występuje niedosłuch mieszany w uchu lewym, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem mogło to nastąpić w okresie dwóch lat od ustania narażenia na czynnik szkodliwy. Jednakże mimo sygnalizowania przywołanych braków orzeczeń lekarskich organy obu instancji uznały je za wystarczające i przyjęły za podstawę własnych decyzji. W odpowiedzi na skargę, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor S. w K., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 11 czerwca 2015 r. skarżący odniósł się do wyników badań słuchu przeprowadzonych w dniu 21 grudnia 1991 r. i dostrzegł występujące w nim braki w postaci nie zaznaczenia przebiegu krzywych progowych przewodnictwa kostnego. Ponownie przywołał zarzuty skargi uznając, iż audiogram z 1994 r. jest nieautoryzowany i niedokładny, dlatego nie mógł stanowić podstawy do wydania orzeczeń lekarskich w 2009 r., a także decyzji administracyjnych. Zdaniem skarżącego, występujące u niego od wielu lat schorzenie musi być pochodzenia zawodowego, bowiem jest trwałe i nie ulega poprawie ani progresji nawet po ustaniu narażenia na hałas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć w niej zastosowanie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej oznaczonej, tak jak dotychczas: "K.p."), zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (dalej powołanego, jak dotychczas jako: "rozporządzenie") oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Jednocześnie w art. 235² K. p. ustanowiono ramy czasowe możliwości rozpoznania choroby zawodowej, które muszą nastąpić w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych, załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych. Dla jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 21 wykazu okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych po zakończeniu pracy w narażeniu został ustalony w wykazie chorób zawodowych na 2 lata. Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie nie został on zachowany zważywszy na to, iż zakończenie pracy skarżącego w narażeniu na hałas nastąpiło w dniu 29 lipca 1991 r. (k. 11 akt administracyjnych). W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że sam skarżący nie kwestionował ustania narażenia na czynnik szkodliwy w tej dacie. Wskazuje na to samodzielnie sporządzone przez skarżącego zgłoszenie podejrzenia występowania u niego choroby zawodowej narządu słuchu z dnia 04.06.2013 r., skierowane do organu I instancji - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., protokół przesłuchania skarżącego z dnia 6 sierpnia 2013 r. (k. 1 i 8 akt administracyjnych), a także ustalenia organu sanitarnego, iż po tej dacie brak było jego narażenia w pracy na hałas (tj. w okresie od 1 września 1994 do 31 października 1997 r. i od 1 września 1998 r. do 3 maja 2002 r., k. 22 akt - skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej). Powyższy fakt ma istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, bowiem brak narażenia na czynnik szkodliwy uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej tylko i wyłącznie tym czynnikiem spowodowanej (por. art. 235 ² K.p.). Akcentować należy, że nie spełniona została również druga przesłanka konieczna do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci rozpoznania schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Tymczasem zarówno w odwołaniu, jak i w skardze sprecyzowane zostały zarzuty, iż orzeczenia jednostek diagnostycznych wadliwie zostały oparte na audiogramie z 1994 r. pomimo wyraźnego sprzeciwu skarżącego, bowiem nie spełnia on warunków dokumentu urzędowego (nie ma pieczątki instytucji, która go wydała, ani podpisu lekarza i nie zawiera informacji, w jakim celu został sporządzony). Jednakże kwestia ta była już przedmiotem rozważań w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 572/10, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II OSK 437/11 (oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). W tym ostatnim wyroku w jego uzasadnieniu zapisano: "Sąd pierwszej instancji trafnie, bowiem wykazał, że analizowany audiogram wskazuje rodzaj stwierdzonego niedosłuchu skarżącego w czasie, jaki upłynął od ustania narażenia zawodowego i jest to jedyny obiektywny dokument obrazujący stan zdrowia skarżącego po ustaniu pracy w narażeniu. Trafnie też wskazano w skarżonym wyroku, iż uwzględniając dyspozycję art. 75 § 1 k.p.a. organy były uprawnione do wykorzystania w przeprowadzonym postępowaniu audiogramu z 1994 r. Ze wskazanych wyżej przyczyn, zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż nie można było zarzucić organom naruszenia zasad postępowania dowodowego, o których mowa w art. 80 k.p.a., co czyniło stawiany w kasacji zarzut nieusprawiedliwionym." (cytat). Wobec powyższego opierając się o zasadę określoną w art. 153 p.p.s.a., w obecnie rozpatrywanej sprawie, zarówno organy orzekające w sprawie, jak również Sąd związany jest dokonaną oceną, iż organy były uprawnione do wykorzystania w przeprowadzonym postępowaniu audiogramu z 1994 r. jako dowodu. Trzeba jeszcze raz zaakcentować, iż pierwszy dokument dotyczący stanu słuchu skarżącego pochodzi z dnia 21 grudnia 1994 r. i jest to wspomniany audiogram - opisany przez IMPiZŚ - wskazujący na występowanie u skarżącego (w tej dacie) obustronnego niedosłuchu o charakterze mieszanym, a więc nie zakwalifikowanego do definicji choroby zawodowej określonej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Dokument ten obrazuje stan narządu słuchu skarżącego po upływie prawie 3 lat i 5 miesięcy od daty ustania narażenia zawodowego, co miało miejsce w dacie 29 lipca 1991 r. Tymczasem rozporządzenie przewiduje, iż w przypadku choroby zawodowej narządu słuchu (poz. 21 wykazu chorób zawodowych) okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata. Stąd też w sprawie nie została spełniona żadna przesłanka uprawniająca do stwierdzenia choroby zawodowej, określona w art. 235 ¹ w związku z art. 235 ² K.p. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego braku oceny orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. i uzupełniającego orzeczenia tej samego Ośrodka z dnia [...] r., zwłaszcza iż nie ustalono, od kiedy u skarżącego występuje niedosłuch mieszany w uchu lewym, który zdaniem skarżącego mógł wystąpić w okresie dwóch lat od ustania jego narażenia na hałas należy ponownie przypomnieć, że zarzut ten w świetle poczynionych poniżej rozważań nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego i w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia. Organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez właściwe jednostki, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). W orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Przepis art. 235¹ K. p. wyraźnie zakłada występowanie związku przyczynowo-skutkowego między warunkami pracy a występującym schorzeniem. Oznacza to, że dopiero w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (utrwalony pogląd judykatury - por. między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy, z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 538/11, w Krakowie, z dnia 16 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/10 oraz we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2012, sygn. akt IV SA/Wr 134/12, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Organ administracji ustala dodatkowo rodzaj pracy i warunki, w jakich osoba ją wykonywała bądź wykonuje, wskazując na występowanie w środowisku pracy obiektywnych czynników wpływających (narażających) na powstanie choroby zawodowej. Na samym końcu organ wykazuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stwierdzonymi warunkami wykonywanej pracy bądź sposobem jej wykonywania a wpływem tych okoliczności na powstanie u danej osoby choroby zawodowej. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ II instancji nie miał podstaw do poddania w wątpliwość orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą, w świetle wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia, co więcej zebrany materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do merytorycznego jej rozpatrzenia. Niesłusznie w skardze zarzuca się organom inspekcji sanitarnej uchybienia proceduralne, skoro w ramach przyznanych im uprawnień podjęły wymagane działania, w szczególności wyczerpały możliwości dowodowe niezbędne do dokonania ustaleń stanowiących podstawę rozpoznania choroby zawodowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się także podstaw do kwestionowania prawidłowości orzeczeń jednostek diagnostycznych, których organy administracji nie mogły pominąć przy rozstrzygnięciu sprawy. Organ jest związany orzeczeniami lekarskimi i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponują środkami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć. Z tego powodu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., bowiem organ sanitarny zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, że wbrew mniemaniu skarżącego nie jest dokumentem potwierdzającym wystąpienie u niego choroby zawodowej orzeczenie Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia (data wpływu do ZUS Oddz. W T.- [...] r.). Analiza tego dokumentu wskazuje bowiem, że zaleca się skarżącemu pracę "lekką, bez dźwigania, wymagającą dobrego słuchu", a z drugiej strony nie powinien on wykonywać prac "ciężkich, ruchliwych w hałasie". Stąd też to orzeczenie nie stanowi dokumentu obrazującego wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia opisanego w pkt 21 wykazu chorób zawodowych w okresie 2 lat od ustania narażenia zawodowego i nie mogło być przedmiotem analizy organów administracji. Na tą okoliczność wskazywał również dotyczący skarżącego prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 572/10, utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II OSK 437/11 (oba są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.