I GSK 861/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędziowie NSA Andrzej Kuba Jerzy Sulimierski (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Go 808/07 w sprawie ze skargi E. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Go 808/07 oddalił skargę E. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług. Referując stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że skarżący w dniu [...] stycznia 2005 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu zakupiony od szwajcarskiej firmy samochód osobowy, o pojemności silnika 1598 cm3, rok produkcji 1996. Zadeklarował wartość celną pojazdu w wysokości 300 CHF, zgodnie z dołączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem z dnia [...] stycznia 2005 r., oraz preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. W związku z przeprowadzoną kontrolą postimportową towaru organ celny przesłał wspomniany rachunek do weryfikacji szwajcarskim służbom celnym. W związku z wynikami weryfikacji, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. określił wartość importowanego pojazdu na kwotę 3 557 zł jako równowartość kwoty 1300 CHF oraz dokonał ponownego wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu. Z pisma z dnia [...] stycznia 2006 r. przekazanego przez władze szwajcarskie wynikało, że pojazd został sprzedany za kwotę 1300 CHF, a rachunek nie zawierał deklaracji pochodzenia towaru. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że władze celne kraju eksportu przeprowadziły materialną weryfikację dokumentu pochodzenia towaru w postaci zamieszczonej na fakturze deklaracji eksportera. W jej wyniku autentyczność przedstawionego przez zgłaszającego dokumentu zakupu nie została urzędowo potwierdzona, a jednocześnie, dokument znajdujący się w księgach handlowych sprzedającego nie zawierał deklaracji o pochodzeniu. Dlatego też organ I instancji zasadnie uznał, iż strona bezpodstawnie skorzystała z preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%. Organ II instancji podkreślił, iż organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik weryfikacji nie mógł być podważany ani przez organy celne, ani przez importera, gdyż stanowił on dokument urzędowy, jako taki wiążący dla organów celnych. Ustosunkowując się do zarzutów skargi na ww. decyzję organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 29 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Nadesłane przez szwajcarskie władze celne dokumenty mogły stanowić dowód w sprawie, albowiem zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takim organem celnym jest Dyrekcja Okręgu Celnego Schaffhausen, która przekazała wynik weryfikacji dokumentu transakcyjnego. W związku z powyższym wynik weryfikacji słusznie przyjęto jako dowód będący dokumentem urzędowym, który stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nim stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, iż dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Jego treść jest jednoznaczna - w kolumnie 10 tabeli, która zgodnie z tłumaczeniem wyniku weryfikacji oznacza kwotę zapłaconą przez polskiego klienta, podano 1.300,00 CHF. Dodatkowo na potwierdzenie powyższego faktu przesłano stosowną fakturę. W tej sytuacji obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu obciążał skarżącego, czego jednak nie uczynił. Organ stwierdził również, że pojazd został zakupiony na terenie Konfederacji Szwajcarskiej, która nie jest członkiem Wspólnoty Europejskiej. Stąd też - pomimo faktu, że Konfederacja Szwajcarska jest tzw. krajem stowarzyszonym z UE, przepis art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie znajduje tu zastosowania. Przepis ten, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w R., ma zastosowanie jedynie do krajów i terytoriów zamorskich utrzymujących szczególne stosunki z Danią, Francją, Niderlandami i Zjednoczonym Królestwem, szczegółowo wymienionych w Załączniku do Traktatu (art. 182 Traktatu). Konfederacja Szwajcarska nie została jednak umieszczona w ww. Załączniku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalając skargę za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany w dalszej części "WKC" (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.). Raporty szwajcarskich władz celnych zawierające wynik postępowania weryfikacyjnego wraz z załączoną do nich fakturą były dowodami w sprawie, które organy celne poddały ocenie. Ocena ta nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocenie podlegały również obie faktury wystawione przez skarżącego, posiadające status dokumentów prywatnych. Zdaniem Sądu, organ celny zasadnie uznał, iż bardziej wiarygodny jest dokument zaksięgowany przez eksportera i włączony do dokumentacji księgowej firmy zbywcy niż dokument przedstawiony przez nabywcę. Tym samym organy celne prawidłowo ustaliły wartość celną towaru w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Sąd stwierdził także, że skarżącemu umożliwiono wypowiedzenie się w terminie 7 dni w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał. Przede wszystkim skarżący nie zakwestionował autentyczności swoich podpisów na fakturach. Przeprowadzenia wnioskowanego przezeń postępowania mającego udowodnić sfałszowania przez importera przedłożonej przez niego faktury było niecelowe, albowiem wykazanie popełnienia czynu polegającego na sfałszowaniu dokumentu jest elementem postępowania karnego a nie postępowania celnego. Postępowanie celne ma celu ustalenie ceny faktycznie zapłaconej przez importera, a nie ustalenie, czy popełnił on przestępstwo przeciwko dokumentom. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej TWE) Sąd stwierdził, że przepis ten dotyczy państw członkowskich Unii Europejskiej. Bezsporne zaś jest między stronami, iż Konfederacja Szwajcarii nie jest członkiem Unii Europejskiej i nie została wymieniona w Załączniku II do Traktatu wśród krajów, do których stosuje się postanowienia TWE. Skoro zatem przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, to nie mógł zostać naruszony. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 3 i art. 18 Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. UE L 300; dalej Umowa). Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, w świetle którego importowany pojazd mógłby być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3 do Umowy. Nabycie pojazdu w Szwajcarii lub jego tam zarejestrowanie przez władze szwajcarskie nie jest równoznaczne z przedłożeniem świadectwa pochodzenia i nie przesądza pochodzenia towaru. Tym samym wyklucza to możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy, a w konsekwencji należy uznać za prawidłowe stanowisko organów celnych, iż zastosowanie stawkę celnej 0% było niezasadne. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, że zastosowanie wobec importera zerowej, preferencyjnej stawki celnej nastąpiło w związku z przedłożeniem pierwotnej faktury, załączonej do zgłoszenia celnego. Przyjęcie przez organy jako podstawy wymiaru należności celnej faktury uzyskanej od szwajcarskich organów celnych, nie zawierającej deklaracji upoważnionego eksportera, wiązało się z zastosowaniem podwyższonej stawki celnej. Sąd stwierdził, że podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary akcyzowe, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Organy słusznie zatem za podstawę opodatkowania przyjęły nową wartość celną powiększoną o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl natomiast art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, tj. odpowiada stawce zastosowanej prawidłowo przez organy celne w stosunku do zgłoszonego przez skarżącego towaru w zgłoszeniu celnym. W skardze kasacyjnej E. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) oraz art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucił orzeczeniu rażące naruszenie prawa materialnego przez mylne jego rozumienie, a mianowicie: - art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz artykuł 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 11 października 1993 r.) z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wartości celnej towaru uwidocznionej na umowie kupna oraz dokumentów pochodzenia towaru; - art. 90 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską w związku z art. 3 i art. 18 umowy z 1971 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii (Dz.U. nr WE L 300 ze zm.) w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską – z uwagi na uznanie, iż po dacie wejścia Polski do Unii Europejskiej przepisy umów nie stosuje się wprost w zakresie obrotu towarowego między ww. krajami i istnieje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od sprowadzanych ze Szwajcarii samochodów osobowych, podczas gdy na samochody ze Szwajcarii, jako kraju stowarzyszonego z UE na podstawie ww. umowy, nie ciąży akcyza w wysokości jak dla innych krajów pozawspólnotowych i w danym stanie została ona pobrana nienależnie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że Sąd błędnie nie uznał zarzutu, iż do towarów szwajcarskich zastosowanie ma taka sama zasada, jak względem innych krajów członkowskich Unii. Szwajcarię łączą z Unią Europejską, a zatem od 1 maja 2004 r. także z Polską, umowy międzynarodowe, na mocy których na sprowadzanych lub eksportowanych samochodach osobowych nie ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego. Podstawą prawną dla powyższego twierdzenia jest art. 3 i art. 18 Umowy w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Tymczasem Sąd wskazał, że wspomniana zasada dotyczy stosowania jedynie preferencji celnych i podatkowych we wzajemnej wymianie handlowej między obu umawiającymi się stronami i wymagane jest przedstawienie określonych dokumentów świadczących o pochodzeniu produktu ze Szwajcarii. Zdaniem skarżącego, o pochodzeniu samochodu ze Szwajcarii świadczą dokumenty rejestracyjne oraz ustalenia poczynione w postępowaniu weryfikacyjnym. W kwestii źródeł pochodzenia towaru nie można przyjmować domniemań prawnych o niezidentyfikowanym pochodzeniu towaru i wdrożeniu przepisów upoważniających do weryfikacji na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 oraz art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93. Skarżący podkreślił również, że należytej wykładni art. 90 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską w związku z art. 3 i art. 18 umowy w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dokonał ustawodawca w nowo uchwalonej ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego. Skarżący zacytował fragment z projektu ustawy, w brzmieniu: "zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami prawo o ruchu drogowym. Stąd z uwagi na równość podmiotów uzasadnione jest objęcie omawianym prawem do zwrotu także akcyzy zapłaconej z tytułu importu samochodów osobowych. Ponadto należy zauważyć, że do towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między Unią Europejską a państwami trzecimi mogą znaleźć zastosowanie umowy międzynarodowe (...), które zawierają przepisy zakazujące stosowania praktyk dyskryminujących między produktami jednej z umawiających się stron i produktami pochodzącymi z obszaru drugiej umawiającej się strony. Zatem w swej treści zawierają dyspozycję podobną do treści art. 90 TWE". Obowiązek stosowania umów międzynarodowych wynika z samej Konstytucji RP, stosownie do treści art. 8 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3, zgodnie z którymi ratyfikowane umowy międzynarodowe są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji błędną wykładnię powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Należy stwierdzić, że naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię nastąpić może w sytuacji, gdy Sąd I instancji zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przepisu przez organy administracji. Stawiając taki zarzut w skardze kasacyjnej strona winna zatem nie tylko wskazać, jak dany przepis prawa winien być odczytywany, ale również wyjaśnić, dlaczego interpretacja przepisu zaakceptowana przez sąd jest niewłaściwa (vide wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, niepublikowany). Ze względu na brak zarzutów procesowych Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest przyjąć za wiążący stan faktyczny ustalony w zaskarżonym wyroku. Za bezsporne w sprawie należy więc uznać, że skarżący sprowadził ze Szwajcarii samochód osobowy, deklarując preferencyjną stawkę celną 0%, przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub kraju korzystającego, stosownie do deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru zamieszczonej na fakturze zakupu. Po przeprowadzeniu weryfikacji dowodu pochodzenia w trybie określonym w Protokole 3 do Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 300 z 31 grudnia 1972 r.), szwajcarskie władze celne przesłały pismo, w którym nie potwierdziły autentyczności przedstawionej przez stronę faktury. Do raportu dołączyły fakturę zakupu z tej samej daty, co faktura nadesłana do porównania, o identycznym numerze, lecz opiewającą na kwotę 1300 CHF, a nie jak pierwotnie 300 CHF. Ponieważ w odpowiedzi na wniosek o weryfikację zagraniczny organ celny nie potwierdził autentyczności dowodu pochodzenia (deklaracji pochodzenia na fakturze, której organy nie uznały za dowód zakupu i rzeczywistej płatności), polskie organy celne odmówiły preferencji. Ujawniony w księgowości szwajcarskiej firmy rachunek na kwotę 1300 CHF nie zawierał natomiast deklaracji eksportera (k. 6 akt adm.), a zatem nie można było ustalić pochodzenia towaru. Bezsporny pozostał jedynie fakt sprowadzenia pojazdu z terytorium Konfederacji Szwajcarskiej. Przy tak ustalonym stanie faktycznym skarżący powołał się na naruszenie art. 29 ust. 1 rozporządzenia rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.), zgodnie z którym wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty (...). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący nie zgodził się z oceną, iż organy celne zasadnie – na podstawie art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), stanowiącego o możliwości odstąpienia od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości celnej w przypadku zaistnienia uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w ww. przepisie WKC – zakwestionowały dane wynikające ze zgłoszenia celnego i uznały je za nieprawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej są chybione. Skarżący utożsamia pojęcie pochodzenia towaru, uprawniające do zastosowania preferencyjnej stawki celnej w imporcie, z określeniem kraju wywozu (eksportu). Zdaniem skarżącego, art. 29 ust. 1 WKC nie pozwalał na określenie wartości celnej towaru na podstawie danych uzyskanych w niniejszej sprawie w wyniku weryfikacji. Przede wszystkim skarżący zarzucając mylne rozumienie przepisu nie wskazał, jak jego zdaniem przepis ten powinien być interpretowany. Stwierdził jedynie, że organy błędnie przyjęły za wartość celną wartość niewynikającą z faktury załączonej przez stronę do zgłoszenia celnego. Natomiast z art. 29 WKC nie wynika, że wartość transakcyjna musi odpowiadać cenie podanej przez zgłaszającego. Zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a) WKC, ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności (...). Ceną należną lub zapłaconą w niniejszej sprawie była cena 1300 CHF wynikająca z faktury nadesłanej przez władze szwajcarskie. Organy celne prawidłowo zatem określiły wartość celną towaru na podstawie nowych danych, uzyskanych w postępowaniu przeprowadzonym w trybie współpracy administracyjnej z władzami kraju wywozu. Niezasadny jest również drugi z podniesionych zarzutów. Art. 90 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej TWE) stanowi, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Powyższy zakaz dyskryminacji odnosi się do towarów w obrębie Wspólnoty Europejskiej. Z treści art. 2 pkt. 11 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Skarżący sprowadził samochód ze Szwajcarii i kraj ten jest krajem eksportu. W rozpatrywanej sprawie nie mamy więc do czynienia z nabyciem wewnątrzwspólnotowym, lecz z importem towaru. Konfederacja Szwajcarska, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie jest krajem członkowskim Unii Europejskiej. Posiadany przezeń status tzw. kraju stowarzyszonego nie jest równoznaczny z posiadaniem członkowstwa. Kraje stowarzyszone korzystają jedynie z określonych przywilejów w kontaktach z państwami Unii na podstawie zawieranych indywidualnie umów międzynarodowych. Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii (Dz.U. WE L z dnia 31 grudnia 1972 r.) dotyczy współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską. Art. 3 umowy stanowi zakaz wprowadzania nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią. Art. 18 umowy stanowi natomiast, że umawiające się strony powstrzymają się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się strony. Postanowienia Protokołu 3 do umowy określają definicje produktów pochodzących ze Wspólnoty oraz ze Szwajcarii oraz wymogi formalne, jakie produkty te muszą spełnić, aby korzystać z jej postanowień. Jednym z nich jest przedstawienie prawidłowo sporządzonego dowodu pochodzenia towaru. Skoro – jak zostało niewadliwie ustalone – przedstawiony przez skarżącego dowód pochodzenia został określony przez właściwe organy jako niespełniający wymogów autentyczności, Umowa nie mogła znaleźć zastosowania w sprawie. Powoływanie się na jej przepisy w zarzucie skargi kasacyjnej jest więc chybione. Nietrafna jest zatem argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do konieczności stosowania po 1 maja 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską jako państwo członkowskie Unii Europejskiej postanowień cyt. powyżej umowy, gdyż akt ten nie miał w sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.