III SA/Gl 1265/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2011 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. W motywach powyższego podał, iż nie posiada żadnych oszczędności ani majątku, który mógłby spieniężyć. Jedynym źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w kwocie 700,00 zł brutto, tj. ok. 550,00 zł netto. Ponieważ dane te okazały się niewystarczające do oceny sytuacji finansowej i możliwości płatniczych strony skarżącej, pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. wezwano pełnomocnika do ich uzupełnienia przez: - nadesłanie odpisów bądź kserokopii dokumentów wskazujących na wysokość ponoszonych przez skarżącego z tytułu utrzymania mieszkania wydatków w postaci rachunków, faktur VAT lub dowodów wpłat uiszczanych opłat za czynsz, wodę, gaz, energię elektryczną, telefon itp., natomiast w przypadku posiadania zadłużenia z powyższego tytułu należało przedstawić stosowne dokumenty źródłowe potwierdzające podane w tym zakresie dane; - przedłożenie wystawionego przez zakład pracy zaświadczenia o zarobkach z okresu ostatnich trzech miesięcy; - nadesłanie odpisu bądź kserokopii złożonego przez wnioskodawcę za 2010 r. zeznania podatkowego lub zaświadczenia wystawionego przez Naczelnika właściwego Urzędu Skarbowego o wysokości wszystkich osiągniętych w roku 2010 dochodów; - przedłożenie odpisów bądź kserokopii dokumentów wskazujących do kogo należy mieszkanie przy ul. [...] w K. oraz podana jako adres do korespondencji nieruchomość przy ul. [...] w K. i na jakich zasadach skarżący z nich korzysta (w tym przedmiocie należało również nadesłać zaświadczenie wystawione przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego zawierające informację o wszystkich osobach zameldowanych w miejscu zamieszkania wnioskodawcy); - przedłożenie stosownego zaświadczenia wystawionego przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego potwierdzającego fakt, iż skarżący nie figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą; - nadesłanie odpisów bądź kserokopii dokumentów źródłowych wskazujących na stan cywilny wnioskodawcy. Wezwanie to jak wynika z akt sprawy doręczono w sposób skuteczny w dniu 2 września 2011 r. Do dnia dzisiejszego pozostało ono bez odpowiedzi. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym - obejmującym zgodnie z art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – przysługuje wyłącznie takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Użyte w cytowanym wyżej przepisie pojęcie "wykazać" należy rozumieć jako udowodnić, przedstawić w sposób przekonywujący, pokazać, unaocznić. Odnosi się ono do wnioskodawcy, jako że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, że zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży bezpośrednio na stronie, która powinna wyjaśnić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości swoją sytuację finansową i możliwości płatnicze. Sąd lub referendarz sądowy nie ma bowiem możliwości poszukiwania z urzędu faktów mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Może jedynie skonfrontować treść składanych oświadczeń z dokumentacją źródłową, której przykładowy katalog zawiera § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Dlatego też od stron ubiegających się o przyznanie prawa pomocy oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i sytuacja materialna. Tymczasem skarżący do dnia dzisiejszego nie wykonał wezwania z dnia 23 sierpnia 2011 r., co więcej nie wskazał też powodów, dla których uchylił się od powyższego obowiązku. Stąd weryfikacja złożonego przez niego oświadczenia nie była możliwa, podobnie jak niemożliwym było ustalenie jaki uszczerbek w koniecznym utrzymaniu skarżącego spowoduje uiszczenie należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego. Wysokość ponoszonych miesięcznie opłat nie została bowiem podana. Okoliczność ta nie pozwala uwzględnić wniosku, jako że orzekanie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego nie jest możliwe ani dopuszczalne. W orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 842/05, LEX nr 164157). Tym bardziej, że przedstawione przez skarżącego w treści formularza informacje odnoszące się do wskazanego w rubryce nr 2.1 miejsca zamieszkania oraz podanego dodatkowo adresu do korespondencji w kontekście z wykreśloną rubryką nr 7 formularza, nie pozwoliły na wolną od wątpliwości ocenę złożonego wniosku. Zważywszy, że brak było również jakichkolwiek danych dotyczących stanu cywilnego wnioskodawcy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 258 § 3 oraz art. 245 § 1 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.