II SA/Bk 371/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Janusz Lekowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym z urzędu w przedmiocie sprostowania komparycji postanowienia w sprawie ze skargi P. w B. i S "P" Oddział P. w B. na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czynności podlegające zakazom w stosunku do czapli siwej (Ardea cinerea) p o s t a n a w i a sprostować oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia z dnia 4 listopada 2014 r. wydanego w sprawie niniejszej w ten sposób, że zamiast słów: "ze skargi P. w B., S. "P." Oddział P. w B. oraz T. P. "D" w M. wpisać słowa: "ze skargi P. w B. i S. "P." Oddział P. w B.". UZASADNIENIE Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej - sprostowaniu mogą podlegać również niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki występujące w postanowieniach. W rozpoznawanej sprawie w komparycji postanowienia z dnia 4 listopada 2014 r. wskazano omyłkowo jako stronę skarżącą trzy podmioty, w tym T. "D.". Z akt bezspornie jednak wynika, że postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. skarga tego podmiotu została odrzucona, a orzeczenie w tym zakresie uprawomocniło się w dniu 20 sierpnia 2014 r. Stąd też na dzień 4 listopada 2014 r. skarżącymi w sprawie były wyłącznie P. w B. oraz S. "P." Oddział P. w B. i tylko te podmioty należało wskazać w komparycji postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 4 listopada 2014 r. Powyższa omyłka podlegała sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.