II SA/Po 441/20

SENTENCJA Dnia 30 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] sierpnia 2019 r. Rada Miejska w [...] działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części [...]. W skardze z dnia [...] kwietnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. K. zaskarżył wskazaną uchwałę w zakresie ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji bezpośredniej obsługi komunikacyjnej działek budowlanych zlokalizowanych przy ul. [...], tj. § 22 ust. 1 pkt 1 tej uchwały i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie. Wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu zakresu upoważnienia organu stanowiącego gminy do regulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji bezpośredniej, podczas gdy zgodnie z tym przepisem organ stanowiący gminy nie ma takich uprawnień, 2) art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wkroczeniu przez organ stanowiący gminy w kompetencje zarządcy drogi, 3) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia interesu prywatnego właścicieli nieruchomości położonych przy [...] przy ustaleniu zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji bezpośredniej obsługi komunikacyjnej działek budowlanych, 4) art. 6 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na nadmiernym ograniczeniu prawa własności nieruchomości właścicieli nieruchomości położonych przy [...] przy ustaleniu zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji bezpośredniej obsługi komunikacyjnej działek budowlanych, 5) art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), w szczególności poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Rada nie mogła w zaskarżonej uchwale ustalić, iż bezpośrednia obsługa komunikacyjna działek budowlanych zlokalizowanych przy [...] prowadzona będzie z dróg niższych klas lub dróg wewnętrznych, z wyłączeniem działek budowlanych znajdujących się w granicy terenu 11U. Rada mogła jedynie ustanowić ogólne zasady (reguły), gdyż kompetencje do szczegółowego ustalania lokalizacji zjazdów należą do zarządcy drogi. Źródłem ograniczeń uznania administracyjnego zarządcy drogi w sprawach dotyczących określonych w planie zjazdów nie mogą być przepisy prawa (w tym akty prawa miejscowego) z zakresu zagospodarowania i ładu przestrzennego. Związania zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Z przepisu tego wynika, że to wyłącznie zarządca drogi został upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznej i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z terenu nieruchomości do niej przyległej z uwzględnieniem obowiązujących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ostateczne rozstrzygnięcie o formie dojazdu może być dokonane na etapie planowania przez inwestora konkretnej inwestycji. Zamieszczenie w planie miejscowym zapisów statuujących zakazy lokalizacji zjazdów oraz dopuszczenie lokalizacji określonych zjazdów przekracza zatem zakres upoważnienia organu stanowiącego gminy do regulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Uzasadniając swój interes prawny do zaskarżenia uchwały skarżący wskazał, że zaskarżony § 22 ust. 1 pkt 1 w sposób nieuzasadniony nadmiernie ogranicza jego prawo własności do działki nr [...]. Takie ustalenie organu stanowiącego gminy uniemożliwia skarżącemu lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] do tej nieruchomości, który to zjazd publiczny jest niezbędny dla prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił, że na tej nieruchomości planował otworzyć oddział swojej firmy wraz z pomieszczeniami magazynowymi, gdzie dojazd dla pojazdów ciężarowych z dostawami towaru ma kluczowe znaczenie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności Rada podniosła, że skarżący nie posiada interesu prawnego do zaskarżenia uchwały, albowiem nie jest wystarczające powoływanie się jedynie na prawo własności nieruchomości objętych planem i dalej na ograniczenie w sposobie obsługi komunikacyjnej, która w dalszym ciągu jest możliwa. Dalej Rada wskazała, że w dniu [...] czerwca 2019 r. podczas podpisywania aktu notarialnego (repetytorium nr [...]), którym skarżący nabył nieruchomość o nr ewid. [...] w miejscowości [...], sprzedający przedstawili mu pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], z którego wynika, że działka ma dostęp z drogi gminnej [...] w [...] oraz decyzję o warunkach zabudowy nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011 r. dla inwestycji polegającej na budowie na przedmiotowej nieruchomości budynku magazynowego - biurowego. Z treści tej decyzji wynika, że obsługa komunikacyjna została ustalona z drogi gminnej tj. [...]. W związku z tym skarżący powinien mieć świadomość o możliwym sposobie obsługi komunikacyjnej kupowanej przez siebie nieruchomości, a zapis powyższej decyzji jest zgodny z intencją § 22 ust. 1 pkt 1 zaskarżonego planu. Rada zauważyła również, że w dniu, kiedy skarżący nabywał działkę w [...] o nr ewid. [...], odbywało się wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J., który obejmował tę działkę. Każdy mógł się z nim zapoznać, a w przypadku kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie planu miejscowego, mógł wnieść uwagi w terminie do dnia [...] lipca 2019 r. W związku z powyższym, skarżący przed zakupem działki o nr ewid. [...] w [...] mógł zapoznać się z projektowanym dla niej sposobem obsługi komunikacyjnej, a także, już jako właściciel tej działki, złożyć uwagę do projektu planu. Następnie Rada wyjaśniła, że rozstrzygając o rozwiązaniach dotyczących systemu komunikacyjnego należy ocenić sprawę całościowo, mając zwłaszcza na uwadze to, aby tereny przylegające do drogi głównej miały możliwość skomunikowania się poprzez system dróg z innymi terenami poprzez tę drogę lub też inne drogi. W przedmiotowej sprawie zapis o obsłudze komunikacyjnej działek skarżącego spełnia powyższy warunek. Z uwagi bowiem na położenie nieruchomości między [...] (droga wojewódzka nr [...] klasy głównej - G), a [...] (droga gminna klasy dojazdowej - 13KDD) oraz wynikającą z § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.) zasadą ograniczenia ilości zjazdów z drogi klasy G, plan przewidział skomunikowanie nieruchomości skarżącego poprzez drogę klasy dojazdowej. Co przy tym istotne, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich uzgodnił projekt planu w zakresie ustaleń dotyczących drogi wojewódzkiej nr [...] pod warunkiem rozszerzenia ustaleń planu w § 22 ust 1 pkt 1 w ten sposób, że bezpośrednią obsługę komunikacyjną działek budowlanych zlokalizowanych przy ul. [...], które posiadają również dostęp do dróg publicznych niższych klas lub dróg wewnętrznych należy prowadzić z dróg niższych klas lub dróg wewnętrznych, z wyłączeniem działek budowlanych znajdujących się na granicy terenu 11 U. Zaskarżony zapis planu wynika więc bezpośrednio z pisma zarządcy drogi tj. ul. [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2020 r. Rada Miejska wskazała, że jej stanowisko potwierdza treść wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 731/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała [...] Rady Miejskiej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J. ([...]). Zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., więc może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Przed rozpoznaniem takiej skargi Sąd zobowiązany jest jednakże do zbadania przesłanek jej dopuszczalności. Zgodnie z dyspozycją art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianę) do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem działki nr [...] w [...], która w całości znalazła się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą (k. nienumerowana akt planistycznych). Z uwagi na fakt, że postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, ograniczając sposób jego wykonywania poprzez uniemożliwienie bezpośredniego skomunikowania nieruchomości z [...], zdaniem Sądu interes prawny skarżącego został naruszony, a skarga była dopuszczalna. Przechodząc do meritum na wstępie Sąd wyjaśnia, że z uwagi na fakt, iż naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na legalność uchwały także w jej niezaskarżonej części, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne i uporządkowane, a poszczególne czynności podejmowane przez organ należycie udokumentowane. Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących merytorycznej treści zaskarżonej uchwały wskazać należy, że skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 22 ust. 1 pkt 1, w którym określono zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji w ten sposób, że bezpośrednią obsługę komunikacyjną działek budowlanych zlokalizowanych przy [...], które posiadają również dostęp do dróg publicznych niższych klas lub dróg wewnętrznych, należy prowadzić z dróg niższych klas lub z dróg wewnętrznych, z wyłączeniem działek budowlanych znajdujących się w granicy terenu 11U. Uzasadniając wskazany zarzut skarżący wskazał, że Rada przekroczyła zakres upoważnienia wskazanego w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przepis ten nie powinien być przez organy stanowiące gmin nadużywany w ten sposób, że postanowienia planu de facto wiązałyby zarządcę drogi w zakresie jego ustawowej kompetencji do wydania określonej decyzji administracyjnej w sprawie zjazdu drogowego określonej w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 396/12 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszym składzie z poglądem tym zgadza się co do zasady, jednakże jednocześnie w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 731/12. Interpretacja art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w świetle art. 29 ustawy o drogach publicznych nie powinna bowiem prowadzić do skrajnego wniosku o całkowitym zakazie wypowiadania się w planie miejscowym o dopuszczalnej lokalizacji zajazdów drogowych. Zasady podłączenia nieruchomości do dróg (zwłaszcza w sytuacji, gdy nieruchomości mogą być obsługiwane z różnych dróg) mieszczą się bowiem w kategorii zagadnień planistycznych. Na kwestię tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 109/11 i z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1018/15 wskazując, że ewentualne ustalenie w planie miejscowym, iż zjazdy z określonej drogi na przyległe nieruchomości nie są przewidywane, czyli de facto ustalenie generalnej zasady, iż te nieruchomości nie będą obsługiwane z tejże drogi głównej, powinno się wiązać z przewidzeniem w planie innej możliwości obsługi komunikacyjnej tych terenów. Takie rozwiązanie odpowiadałoby wymogom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza art. 15 ust. 2 pkt 10. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z rysunkiem planu działka skarżącego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3U, będącym stosownie do § 3 pkt 3 uchwały terenem zabudowy usługowej. Graniczy ona bezpośrednio zarówno z [...] (drogą główną), jak i z [...] i [...] (drogi publiczne klasy dojazdowej). Obsługa komunikacyjna tej nieruchomości zgodnie z zapisami planu ma odbywać się właśnie poprzez te ulice, które w planie oznaczone są symbolami 12KDD i 13KDD. Zaskarżony zapis planu regulujący brak obsługi działki skarżącego z drogi głównej, wiąże się więc z przewidzeniem w planie innej możliwości obsługi komunikacyjnej tego terenu, co w konsekwencji odpowiada art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Co przy tym istotne, w rozpoznawanej sprawie zakaz obsługi komunikacyjnej bezpośrednio z ul. [...] dotyczy wyłącznie tych nieruchomości, które posiadają również dostęp do dróg publicznych niższych klas lub dróg wewnętrznych. Kwestionowanego przez skarżącego przepisu planu miejscowego nie można zatem poczytywać jako bezwzględnego zakazu realizacji zjazdów z ul. [...] naruszającego art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, skoro zakazem objęte są tylko te nieruchomości, dla których uchwałodawca przewidział w planie miejscowym dojazd planowanymi drogami niższych klas lub drogami wewnętrznymi. Również w ujęciu systemowym zawarty w planie miejscowym zakaz nie powinien być traktowany jako ograniczenie dla zarządcy drogi. Trzeba mieć bowiem na względzie, że omawiany zapis planu został wprowadzony właśnie na skutek wskazania [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] zawartego w postanowieniu uzgadniającym projekt planu z dnia [...] kwietnia 2019 r. Organ ten postanowił uzgodnić projekt planu miejscowego pod warunkiem rozszerzenia ustaleń planu w § 22 ust. 1 pkt 1 w ten sposób, że bezpośrednią obsługę komunikacyjną działek budowlanych zlokalizowanych przy [...], które posiadają również dostęp do dróg publicznych niższych klas lub dróg wewnętrznych należy prowadzić z dróg niższych klas lub dróg wewnętrznych, z wyłączeniem działek budowlanych znajdujących się w granicy terenu 11U. W uzasadnieniu [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wskazał, że ustalenie to pozwoli uwzględnić warunki określone w § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zgodnie z którym na drodze klasy głównej (G) należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów do tych dróg, a obsługę komunikacyjną zapewnić poprzez skrzyżowania dróg wojewódzkich z drogami niższych klas technicznych oraz z istniejących zjazdów do terenów przyległych do dróg wojewódzkich (k. 541 akt planistycznych). Analogiczne uwagi pojawiały się również na wcześniejszych etapach procedury planistycznej. W uwagach do projektu planu z dnia [...] stycznia 2012 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wskazała, że teren objęty planem położony jest przy drodze krajowej nr [...], zaliczanej do dróg klasy GP (głównych ruchu przyspieszonego). Obsługa komunikacyjna tego terenu możliwa jest wyłącznie poprzez układ dróg lokalnych i serwisowych z włączeniem do drogi krajowej nr [...] na istniejących skrzyżowaniach z ul. [...] i z [...]. Należy dążyć do likwidacji ilości zjazdów na drogę krajową i wykorzystania drogi serwisowej. Wyklucza się możliwość tworzenia bezpośrednich włączeń do drogi krajowej (k. 55 i 56 akt planistycznych). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] odmówił natomiast uzgodnienia projektu planu wskazując, że Burmistrz nie uwzględnił warunków w zakresie ustaleń dotyczących drogi wojewódzkiej nr [...]. WZDW ponownie wniósł o korektę ustaleń planu w zakresie obsługi komunikacyjnej, celem wprowadzenia zasad zgodnych z § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) (zob. k. 416 i 528 akt planistycznych). W kontekście pozostałych zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 2 ust. 1 u.z.p. stanowi, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wprost przy tym wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przywołane regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznają gminie atrybut tzw. władztwa planistycznego, stanowiąc podstawę legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Stanowią one, przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić przy tym trzeba, że prawo własności nie jest prawem absolutnym, wobec czego może doznawać ograniczeń między innymi na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji) na objętym planem obszarze, jednak ograniczenia te muszą pozostawać w zgodzie z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności, która zakazuje nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98. OTK 1999 Nr 4, poz. 78). Wskazany przepis Konstytucji wskazuje też wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w sferę praw (w tym w prawa właściciela). Zdaniem Sądu ograniczenia w sposobie korzystania przez skarżącego z należącej do niego nieruchomości wprowadzone przez § 22 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J. mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Obowiązkiem gminy było takie skomunikowanie terenów przyległych do drogi nr [...] [...] (drogi nr [...]), aby zminimalizować liczbę istniejących zjazdów stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Działka skarżącego nie została przy tym pozbawiona dostępu do drogi publicznej, albowiem dojazd do nieruchomości zapewniony jest poprzez drogi publiczne klasy dojazdowej – [...] i [...]. W niniejszej sprawie nie wykazano przy tym, aby indywidualny interes skarżącego miał pierwszeństwo przed priorytetowym celem publicznym, jakim jest bezpieczeństwo na drogach. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym za zgodą stron (k. 62, 63, 66 i 68 akt sąd.), w związku ze szczególnymi rozwiązaniami związanymi z przeciwdziałaniem rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2, wprowadzonymi ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.