IV SA/Wa 2284/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B.C. na podstawie art. 59 k.p.a. odmówiło [...] z siedzibą w [...] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2015 r. ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ I instancji opisaną decyzją, wydaną na wniosek Miasta [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przedłużeniu odcinka ul. [...] od działki ew. nr [...] w obrębie [...] do ul. [...] w [...] (działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]). Stroną tego postępowania była m. in. [...] z siedzibą w [...] - użytkownik wieczysty nieruchomości nr [...] w obrębie [...]. Ponieważ Spółka - mimo wezwania - nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń, decyzja organu I instancji została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia (art. 40 § 5 k.p.a.). W piśmie z dnia 24 marca 2015 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji z [...] lutego 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Spółka podniosła, że pismem z 29 grudnia 2014 r., doręczonym Spółce 17 lutego 2015 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i pouczona o obowiązku ustanowienia w Polsce pełnomocnika do doręczeń (art. 40 § 4 k.p.a.). Spółka była przekonana, że w niniejszym postępowaniu jest reprezentowana przez pełnomocnika, w związku z tym nie powiadomiła go o otrzymaniu tego pisma. W dniu 18 marca 2015 r. pełnomocnik Spółki ustalił, że jego pełnomocnictwo nie obejmuje spraw związanych z nieruchomością nr [...] w obrębie [...] w [...] i w związku z tym niezwłocznie zgłosił swój udział do postępowania, a następnie – w terminie kolejnych siedmiu dni – złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W dniu [...] kwietnia 2015 r. Spółka sprzedała skarżącemu B.C. nieruchomość objętą decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r. (nr [...]) odmówiło [...] z siedzibą w [...] przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. W rozpoznawanej sprawie strona, będąc w błędnym przekonaniu co do tego do jakich postępowań ustanowiła pełnomocnika, dopuściła się niedbalstwa, a nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W związku z tym nie ma podstaw prawnych do przywrócenia terminu. W dniu 24 czerwca 2015 r. B.C. zaskarżył postanowienie Kolegium z [...] maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ nie stworzył spółce realnej możliwości ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana 8 dni po dniu doręczenia Spółce zawiadomienia o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Ten okres był stosunkowo za krótki na przetłumaczenie pisma, skontaktowanie się z potencjalnym pełnomocnikiem oraz podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych. W związku z tym działanie organu należy ocenić jako pozorne. Zdaniem skarżącego co prawda przepis art. 40 § 4 k.p.a. nie wskazuje w jakim terminie strona jest obowiązana ustanowić pełnomocnika do doręczeń, niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie trzeba mieć na uwadze, że jego poprzednik prawny ma siedzibę za granicą i w związku z tym decyzja powinna być wydana nie wcześniej niż 11 marca 2015 r. (7 dni na wyznaczenie pełnomocnika i 7 dni na zapoznanie się z aktami sprawy). Te okoliczności świadczą, że Spółce nie zagwarantowano czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarżący B.C. posiadł legitymację procesową do zaskarżenia postanowienia Kolegium o odmowie jego poprzednikowi prawnemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ stał się w toku postępowania odwoławczego następcą prawnym praw, które stanowią przedmiot sprawy głównej (nieruchomości nr [...] w obrębie [...] w [...]). Zgodnie z przepisem art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Trzeba przypomnieć, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 59 k.p.a. odmówiło [...] z siedzibą w [...] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ stwierdził, że Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie strona dopuściła się bowiem niedbalstwa, a jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Zdaniem Sądu, to stanowisko organu jest prawidłowe, zatem zarzuty skargi są nieuzasadnione. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 k.p.a. należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżąca nie miała możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Spółka podała jako przyczynę uchybienia terminu "brak świadomości" co do tego, do jakich postępowań ustanowiła pełnomocnika. Ta okoliczność, ma jej zdaniem uzasadniać przywrócenie uchybionego terminu i stanowić o naruszeniu jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. "Brak świadomości" na który Spółka się powołuje, to nic innego jak brak należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy administracyjnej. Spółka nie przywołuje bowiem żadnych obiektywnie występujących okoliczności, które mogłyby pozbawić ja rozeznania co do zakresu udzielonych pełnomocnictw, a więc co do własnego działania. W tej sytuacji nie można usprawiedliwić takie nierzetelne działanie, a raczej zaniechanie. Nie ulega wątpliwości, że na stronie ciąży obowiązek starannego prowadzenia własnych spraw, z czego wynika obowiązek ponoszenia konsekwencji za jego niedopełnienie. Z przedstawionych powodów Sąd stwierdził, że Spółka nie wykazała braku zawinienia w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Zarzuty skargi dotyczące przedwczesnego wydania decyzji i niestworzenia stronie realnych gwarancji procesowych nie mogą podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, dotyczącym zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Te okoliczności podlegałyby ocenie w toku postpowania odwoławczego, w kontekście zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.