II SA/Wr 373/12

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [---] r. nr [---] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem o stwierdzeniu nieważności postanowienia przekazującego według właściwości wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem o przekazaniu zażalenia na postanowienie o przekazaniu wniosku o wydanie kserokopii mapy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Skarżąca, D.W., wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych po wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia zarządzeniem z dnia 9 października 2013 r. Zażalenie na wskazane zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2015 r. We wniosku o przyznanie prawa pomocy strona (ur. w 1947 r.) podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem (ur. w 1940 r.), posiadają działkę we współwłasności, poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Poza emeryturami nie mają żadnych innych dochodów. Emerytury wynoszą łącznie 2.738 zł brutto. Skarżąca dodała, że w mieszkaniu nie mają zimnej wody i ogrzewania. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, wniosek należało uznać za zasadny. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznanie osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnośnie przedmiotowego wniosku wyjaśnić wypada, iż wprawdzie od złożenia wniosku do daty jego rozpoznania upłynęły 2 lata, to należy mieć na uwadze wiek skarżącej i jej męża i fakt pobieranie przez nich emerytur. Okoliczności te mogą wskazywać, że sytuacja w tym względzie nie uległa zmianie. Nadto sytuacja obojga małżonków jest znana z urzędu – skarżąca była bowiem stroną postępowania przed tutejszym Sądem m.in. w sprawie II SAB/Wr 54/15, w której zostało jej przyznane prawo pomocy postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Odnosząc się do sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej strony, która została przedstawiona w przedmiotowym wniosku, to wskazać trzeba, że małżonkowie pobierają niewysokie emerytury, których kwota może zapewnić jedynie zaspokojenie podstawowych potrzeb socjalnych. Wiek małżonków może narzucać nadto konieczność zapewnienia sobie środków na ewentualne leczenie. Zwłaszcza, że – jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym – mieszkają sami. Poza tym nie mają majątku, z którego mogliby pozyskać dodatkowe środki finansowe. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanej wyżej regulacji oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy procesowej.