IV SA/Wa 3382/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. z 13 listopada 2015 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Sądu skargę na decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia "[...]". Pismem z 13 listopada 2015 r., który wpłynął do Sądu 17 listopada 2015 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nakłada na Spółkę obowiązek zapłaty opłaty w łącznej wysokości 10% pełnej kwoty opłaty wynoszącej 1% wartości przedsięwzięcia, która wynosi 3 175 451,33 zł i która w świetle art. 27b ust. 1e ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934). nie podlega zwrotowi. Tymczasem z uwagi na zastrzeżenie w zaskarżonej decyzji obowiązku uzyskania warunków przyłączenia morskiej farmy wiatrowej do Krajowej Sieci Elektroenergetycznej, co strona skarżąca kwestionuje w skardze, może się okazać, że Spółka nie będzie zainteresowana realizacją takiego przedsięwzięcia. Skarżąca Spółka dodała, że termin do uiszczenia ww. kwoty upływa 16 listopada 2015 r. Strona skarżąca podniosła również, że wysokość opłaty jest znaczna i stanowi zagrożenie dla kondycji Spółki oraz jej pozostałych zobowiązań i planów. W ocenie Spółki aspekt finansowy wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Wskazać należy, że aby możliwe było zastosowanie normy art. 61 § 3 p.p.s.a. koniecznym jest aby – po pierwsze – wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania, a po wtóre – aby taki akt nie został jeszcze wykonany, gdyż dopiero jego wykonanie mogłoby spowodować skutki o jakich mowa w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2004 r. sygn. OZ 26/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja strony skarżącej wskazuje na obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w terminie 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich stała się ostateczna, tj. do dnia [...] listopada 2015 r. Opłata ta nie podlega zwrotowi, stosownie do treści art. 27b ust. 1e ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Wysokość tej opłaty jest znaczna, przez co stanowi zagrożenie dla kondycji Spółki oraz jej zobowiązań i planów. W ocenie Sądu, w chwili wpływu rozpoznawanego wniosku do Sądu termin do uiszczenia opłaty o której mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej upłynął. Już ta okoliczność uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku. Bez względu na powyższe Sąd wskazuje również, że uzasadnienie merytoryczne wniosku w zakresie spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest na tyle ogólnikowe, że niemożliwa jest ocena, czy w istocie uiszczenie opłaty dodatkowej rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie wskazał bowiem żadnych konkretnych i aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej w jakiej się znajduje. Stwierdzenie, że kwota jaką Spółka ma uiścić jest znaczna i że jej uiszczenie, bezzwrotnie, stanowi zagrożenie dla jej kondycji finansowej oraz jej zobowiązań i planów jest niewystarczająca do uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Odnosząc się do kwestii dalszego zainteresowania strony skarżącej realizacją przedsięwzięcia, w przypadku nie uwzględnienia skargi, Sąd uznał, że okoliczność ta w żaden sposób nie przesądza o spełnieniu przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro strona ubiegająca się o pozwolenie na realizację jakiegokolwiek przedsięwzięcia zawsze ponosi ryzyko strat finansowych, to nie sposób przyjąć, że jest to równoznaczne z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zaakcentować również należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne jest badanie zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.