VII SAB/Wa 214/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 13 lipca 2020 r. E. S. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2020 r. o uchylenie uchwały z dnia [...] maja 2020 r. Okręgowej Rady Lekarskiej Okręgowej Izby Lekarskiej w S. w sprawie zarządzenia podjęcia uchwał przez Okręgowy Zjazd Lekarzy [...] w S. w dniach 9 – 10 czerwca 2020 r. w trybie obiegowym jako wydanej niezgodnie z prawem. Wobec niedołączenia do skargi ponaglenia skierowanego do organu, Sąd pismem z 15 września 2020 r. wezwał skarżącą do wskazania czy wniosła ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. i do jego nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 22 września 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 77 akt sądowych). Skarżąca nie udzieliła jednak odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym - to jest określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 2056, dalej: "k.p.a.") organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazała, aby wniosła ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu przed złożeniem do właściwego organu wymaganego środka zaskarżenia, które przysługiwało stronie skarżącej, skutkować musi stwierdzeniem niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji jej odrzuceniem. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.