II SAB/Sz 129/14

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE H. S. pismem z dnia 12 września 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że nie można przypisać mu bezczynności, bowiem ponownie rozpoznał sprawę i w dniu 8 września 2014 r. wydał postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, znak: [...] , które skarżący odebrał w dniu 12 września 2014 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 listopada 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł należnego od wniesionej skargi. Następnie wezwaniem z dnia 5 listopada 2014 r. Sąd zobowiązał H. S. do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Burmistrza oraz do nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania (złożenia). Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego, że nieusunięcie powyższych braków skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Odpisy zarządzeń doręczone zostały skarżącemu w dniu 10 listopada 2014 r. W odpowiedzi na zobowiązania Sądu H. S. nadesłał jedynie kserokopię zażalenia na postanowienie Burmistrza z dnia [...] r., znak:[...]. Nie wykazał natomiast czy skorzystał ze wskazanego w wezwaniu środka zaskarżenia, a ponadto nie uiścił należnej opłaty sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.) Warunkiem wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Tak więc wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie H. S. złożył skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie powyższe jest postępowaniem administracyjnym, w którym istnieje możliwość kwestionowania niezałatwienia sprawy w terminie w drodze zażalenia na bezczynność, składanego do organu wyższego stopnia. Oznacza to, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. skarżący, przed złożeniem skargi do WSA, winien był wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W sytuacji, gdy powyższy wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy H. S. nie uczynił zadość wezwaniu Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. poprzez jednoznaczne oświadczenie czy składał zażalenie na bezczynność oraz przez wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu zażalenia oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym. W związku z powyższym, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu należy uznać, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie było składane. Tym samym skarżący nie dopełnił rygoru warunkującego dopuszczalność jego skargi. Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jeżeli strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne pomimo wezwania sądu nie uiści należnego wpisu, skarga podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało skarżącemu w dniu 10 listopada 2014 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął zatem z dniem 17 listopada 2014 r. We wskazanym terminie, ani dotychczas należny wpis od skargi nie został jednak uiszczony (vide: notatka urzędowa k - 47 akt sądowych). W oparciu o wyżej wskazane okoliczności oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.