III SA/Łd 417/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] o oddaleniu zarzutów G. Z. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia – przedstawiając stan faktyczny - podniosło, że postanowieniem z dnia [...] po rozpatrzeniu zarzutów G. Z., Burmistrz R. oddalił zarzuty dłużnika w sprawie prowadzonego postępowania, zobowiązany oparł te zarzuty o art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., w najmniejszym stopniu ich nie uzasadniając. Stwierdzając natomiast, że w zażaleniu brak jest jakichkolwiek merytorycznych argumentów mających wskazywać na ich zasadność, Kolegium rozważyło zarzuty w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Analizując wszelkie możliwe hipotetyczne sytuacje podzieliło stanowisko organu I instancji, że powołane przez zobowiązanego zarzuty są nieuzasadnione. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 34 § u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Następnie podniosło, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Brak jest jakichkolwiek dowodów, że zobowiązany uregulował egzekwowaną należność (zaległość z tytułu III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r.). Zaległość nie została umorzona w całości ani w części. Nie uległa przedawnieniu. Decyzja z dnia [...] nr [...] ustalająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. została doręczona 28 marca 2013r. Zgodnie z art. 45 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Zobowiązany żadnych dowodów nie przedstawił. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). W tytule wykonawczym prawidłowo, zgodnie z treścią decyzji z dnia 15 lutego 2013r., określono egzekwowany obowiązek. W zakresie zarzutu opartego na błędzie co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) Kolegium podniosło, że w tytule wykonawczym prawidłowo wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek (podatnik, któremu doręczono decyzję podatkową), jak również postępowanie egzekucyjne jest prowadzone względem osoby wskazanej jako zobowiązany w tytule wykonawczym. Co do kolejnego zarzutu w postaci niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) zauważyło, że zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu 24 stycznia 2014r. Odnosząc się zaś do ostatniego zarzutu w postaci niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) Kolegium podało, że tytuł wykonawczy spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Wybór środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od powyższego to organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wyda postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie G. Z. wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie postanowienia wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie na wypadek uznania, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej I instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił brak podstaw faktycznych i prawnych do jego wydania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 115 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., w szczególności zaś objętych zarzutami przepisów art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8 i 10. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (pkt 3); błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 4); niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, wymaganego w myśl art. 15 § 1 (pkt 7); zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8); niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 w przypadku egzekucji krajowej (pkt 10). Zarzuty te z wyjątkiem wymienionego w pkt 8 organ egzekucyjny rozpoznaje zgodnie z art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w tym zakresie stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące; na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Z treści powołanych przepisów wynika, że zarzuty stanowią środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Rolą zarzutu nie jest jednakże rozpoznanie sprawy merytorycznej, lecz weryfikacja czynności organu egzekucyjnego mająca służyć ochronie zobowiązanego. Służą one zatem wyłącznie do weryfikacji kwestii wyłaniających się w toku postępowania egzekucyjnego i istotnych dla jego dopuszczalności lub jego biegu. Przyznanie wyłącznego prawa wniesienia zarzutu zobowiązanemu ma tę konsekwencję, że organ egzekucyjny nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Dlatego też powołanie nowego zarzutu w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie zarzutów nie mogłoby dowodzić o wadliwości tego postanowienia (por np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007r., III SA/Wa 1151/07, Lex nr 441253). Taka regulacja prawna powinna skłaniać dłużników do szczególnej ostrożności i staranności w formułowaniu zarzutów, jak i szczegółowego powołania okoliczności faktycznych potwierdzających zasadność formułowanych zarzutów. To dłużnik zobowiązany jest do wskazania konkretnych okoliczności braku podstaw do prowadzenia egzekucji, a w przypadku pierwszej podstawy zarzutu także dowodów to potwierdzających. Skoro bowiem stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. prawo zgłoszenia zarzutów przysługuje zobowiązanemu w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, to w tym terminie zobowiązany – korzystając z tego prawa – powinien sformułować wszystkie zarzuty przeciwko czynności egzekucyjnej, pominięcie któregoś z zarzutów skutkuje ich niedopuszczalnością w razie zgłoszenia po upływie tego terminu. Co istotne rozstrzygnięcie w przedmiocie tych zarzutów wymaga uprzedniego stanowiska wierzyciela, jeśli organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem obowiązku, co ma miejsce np. w przypadku gdy przedmiotem egzekucji są podatki od nieruchomości i opłaty lokalne. W tym przypadku uogólniając zagadnienie wierzycielem jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego, zaś organem egzekucyjnym właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego. W takiej sytuacji obowiązkiem wierzyciela jest wyrażenie własnej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez dłużnika (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2005 r., III SA/Wa 1890/04, LEX nr 217419, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r., V SA/Wa 2576/07, LEX nr 471282). Wypowiedź wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażona w formie postanowienia, stanowi element materiału dowodowego w sprawie wniesionych zarzutów (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2007 r., I FSK 3/07, LEX nr 368349). Z istoty przyjętego w art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a. rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., II GSK 980/08, LEX nr 513118). "Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Natomiast wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie zarzutu, powinien działać zgodnie z przepisami prawa, a nie istnieje norma prawna, która pozwalałaby wierzycielowi na odmowę badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym" (wyroki NSA: z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1631/10, LEX nr 1137542, oraz z dnia 31 stycznia 2012 r., II FSK 1412/10, LEX nr 1109247). Zważywszy na tę regulację prawną w pierwszej kolejności podnieść trzeba z urzędu poza zarzutami skargi, że przedmiotem zaskarżonego do Sądu postanowienia jest – pomimo braku wyraźnego zaznaczenia przez Kolegium w sentencji zaskarżonego postanowienia – sprawa stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie zaś zarzutów. Wadliwość ta nie ma jednakże istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w sprawie nie mogło zostać podjęte inne rozstrzygnięcie merytoryczne niż zaskarżone. Jak bowiem wynika z uzasadnienia tego postanowienia, jak i toku postępowania organów podlegającym egzekucji obowiązkiem jest podatek od nieruchomości i rolny, wierzycielem tego obowiązku jest Burmistrz R., organem egzekucyjnym zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. Wszczynając egzekucję tego obowiązku wierzyciel doręczył skarżącemu upomnienie, po czym wystawił tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny doręczył skarżącemu tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego, a skarżący po ich otrzymaniu w ustawowym terminie wniósł zarzuty, które organ egzekucyjny przekazał Burmistrzowi R. jako wierzycielowi do rozpoznania. Po rozpoznaniu tych zarzutów wierzyciel uznał je za niezasadne postanowieniem z dnia [...] które to postanowienie zostało utrzymane w mocy zaskarżonym do Sądu postanowieniem SKO w Ł. z dnia [...] Tok czynności procesowych, jak i organy je dokonujące wskazuje na postępowanie w sprawie stanowiska wierzyciela. Wskazuje na to dodatkowo odwołanie do art. 34 § 1 u.p.e.a. w pierwszej części rozważań merytorycznych oraz w końcowej części uzasadnieni zaskarżonego postanowienia, wedle której NUS Ł.-W., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wyda postanowienie w sprawie zarzutów i albo umorzy postępowanie albo zastosuje inny środek egzekucyjny. Przedmiot kontrolowanych przez Sąd postanowień został więc prawidłowo określony przez organy, a sprawa – pomimo niesprecyzowania w sentencji - została rozpoznana we właściwym zakresie, tj. w zakresie stanowiska wierzyciela. Za chybione Sąd uznał zarzuty skargi naruszenia określonego w art. 33 § 1 u.p.e.a. wzorca normatywnego kontroli sądowoadministracyjnej. W tym zakresie podnieść z kolei trzeba, że skarga, jak i poprzednio złożone przez skarżącego zarzuty i zażalenie na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie zawierają żadnego uzasadnienia co do naruszenia interesu prawnego i zarzucanego przepisu. Jak słusznie zauważyło Kolegium zobowiązany zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oparł o przepis art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a., w najmniejszym stopniu ich nie uzasadniając; również w zażaleniu brak jest jakichkolwiek merytorycznych argumentów mających wskazywać na ich zasadność. Analiza treści zarzutów dowodzi, iż sprowadzają się one w istocie do wskazania odpowiednich punktów z art. 33 § 1 u.p.e.a. i zacytowania ich treści. Skarżący nie podaje natomiast żadnych okoliczności wskazujących na zaistnienie tych przesłanek, nie wskazuje żadnej argumentacji, ani też dowodów potwierdzających brak podstaw do prowadzenia egzekucji. W skardze skarżący – poza sformułowaniem wniosków, ograniczył się zaś do stwierdzenia, że zaskarża je w całości, postanowienie to nie jest trafne. Jak podnosi skarżący "rzecz bowiem w tym, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych do wydania skarżonego postanowienia". Na podstawie powyższego można jedynie stwierdzić, że skarżący jest niezadowolony z otrzymanego rozstrzygnięcia. Nie wiadomo natomiast w czym upatruje jego bezprawności. Domniemywać też można, że rozstrzygnięcie jest wadliwe z tych samych przyczyń, które zostały wskazane w zarzutach, a następnie w zażaleniu. Tymczasem aby sąd administracyjny miał stworzoną realną możliwość ustosunkowania się do zarzutów skarżącego – nawet nie będąc związany zarzutami skargi - nie wystarczy samo zwerbalizowanie, że akt administracyjny jest wadliwy i wydany bezprawnie, lecz konieczne jest również wskazanie konkretnych okoliczności stanowiących według skarżącego uzasadnioną podstawę wniesienia skargi, wskazanie naruszenia prawa lub naruszenia interesu prawnego rozumianego jako podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. To, że nie jest wymagane przedstawienie w skardze wyczerpującego wywodu prawnego czy wskazanie konkretnego przepisu prawa, który został naruszony nie oznacza, że wnoszący skargę może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu bez wskazania, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 271). Z treści skargi musi zatem wynikać jednoznacznie dlaczego w ocenie skarżącego rozstrzygnięcie organu jest niezgodne z prawem, bądź dla niego krzywdzące (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2007r., II SA/Gd 487/07, LEX nr 299321, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2006r., I OSK 528/05, LEX nr 194352, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011r., II OSK 805/10, LEX nr 1081909, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 189). Wobec braku jakiejkolwiek argumentacji skargi Sąd oceniał legalność zaskarżonego aktu w całości działając z urzędu. W załączonych aktach – zważywszy na wskazany brak skargi - nie dostrzegł jednak żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na naruszenie wymienionych w zarzucie odpowiednich punktów art. 33 § 1 u.p.e.a. Rozważając pierwszy ze sformułowanych przez skarżącego zarzutów, tj. zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., przede wszystkim wskazać należy, że ta podstawa zarzutu zawiera przesłanki o zróżnicowanym charakterze, tak faktyczne, jak i prawne. Co istotne są takie, które niejako wzajemnie się wykluczają, co ma miejsce w przypadku wykonania obowiązku lub jego umorzenia i nieistnienia obowiązku. Wystarczy tu jedynie podnieść, że obowiązek nie istnieje, gdyż nigdy nie powstał, wygasnąć zaś np. poprzez zapłatę czy potrącenie może tylko uprzednio ukształtowany obowiązek. Z tego względu odwołanie się przez skarżącego w zarzutach do tegoż przepisu poprzez przytoczenie jego treści nie spełnia wymogu określenia podstawy zarzutu. To rodzi dalszą trudność w ocenie jego zasadności. Niemniej jednak w ocenie Sądu z akt administracyjnych wynika, że obowiązek objęty egzekucją został ustalony w ostatecznej decyzji Burmistrza R. z dnia [...] Decyzją tą została ustalona wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za 2013r., obejmującego podatek od nieruchomości od budynków mieszkalnych o pow. 410m2 i pozostałych o pow. 1.070 m2 oraz podatek rolny od pow. 2,1712 ha fizycznego, stanowiących własność/współwłasność skarżącego. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, nie została bowiem w żadnym trybie wyeliminowana. Skarżący nie kwestionował tej decyzji i pierwsze dwie raty, tj. za I i II kwartał 2013r., uregulował, nie uiścił natomiast należności za III i IV kwartał 2013r. Przedmiotem egzekucji jest właśnie zaległość za III i IV kwartał 2013r. Trudno zatem przyjąć, że objęty tytułem wykonawczym obowiązek nie istnieje. Nie budzi też wątpliwości, iż zobowiązanie za ten okres nie zostało wykonane przez skarżącego dobrowolnie przez zapłatę lub zaliczenie nadpłaty z innego tytułu na poczet tej zaległości lub z innych przyczyn nie ciąży już na skarżącym. Skarżący nie przedstawił również żadnych dowodów na jego uregulowanie, umorzenie w całości lub części czy wygaśnięcie, ani nawet nie przedstawił żadnej argumentacji, wskazującej na zaistnienie którejś z powyższych okoliczności. Biorąc pod uwagę wynikający z art. 70 § 1 o.p. pięcioletni letni okres przedawnienia ustalonego konstytutywną decyzją z dnia 15 lutego 2013r. obowiązku – nie budzi wątpliwości, że nie uległ on również przedawnieniu. Skoro bowiem termin płatności obowiązku upłynął 15 września i 15 listopada 2013r. odpowiednio za III i IV kwartał 2013r., to termin przedawnienia zaczął swój bieg w dniu 31 grudnia 2013r., a zakończy się w dniu 1 stycznia 2019r. Jednakże wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zawiadomiono skarżącego, co miało miejsce w dniu 30 września 2014r., jego bieg uległ przerwaniu i biegnie na nowo od dnia 1 października 2014r. (art. 70 § 4 zd. II o.p.). Słusznie też podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołując się na art. 45 § 1 u.p.e.a., że wierzyciel i organ egzekucyjny są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych po okazaniu przez dłużnika dowodów wykonania obowiązku. A skoro przedmiotem postanowienia jest stanowisko wierzyciela w sprawie egzekucji, to oczywistym jest, że wierzyciel uwzględniłby zarzuty, gdyby podejmował na wniosek skarżącego decyzję w przedmiocie umorzenia lub rozłożenia na raty należności albo gdyby wpłata wpłynęła na konto wierzyciela. Miałby też wiedzę o błędnym wskazaniu w tytule wykonawczym osoby zobowiązanego czy niezasadnym nałożeniu na skarżącego obowiązku, jak i uiszczeniu zaległości. W okolicznościach faktycznych sprawy nie można zatem zarzucić wierzycielowi, iż podjął działania celem wyegzekwowania zaległości. Na wierzycielu stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a. ciąży bowiem obowiązek podejmowania czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W zakresie tego obowiązku mieści się również przestrzeganie terminowości podejmowania działań celem wyegzekwowania należności. Ten ostatni obowiązek wprost został wskazany w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541) obowiązującego w dacie doręczania upomnienia, zwanego dalej rozporządzeniem z 2001r. Stosownie do tegoż przepisu wierzyciel jest obowiązany do systematycznej kontroli terminowości zapłaty zobowiązań pieniężnych. Skoro zatem ciąży na skarżącym sporny obowiązek, gdyż nie zaistniały żadne okoliczności "uchylające" ten obowiązek, to jego egzekucja jest dopuszczalna, a stanowisko wierzyciela prawidłowe. Zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z jego treścią może być skuteczny, gdy zachodzi rozbieżność między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym a treścią tego obowiązku określonego w orzeczeniu stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zgodność ta jest warunkiem legalności egzekucji. Zaistnienie tej rozbieżności jest wynikiem tego, że tytuł wykonawczy jest nowym dokumentem i przy jego sporządzaniu może dojść do błędu. Zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie ma jednak związku ze sposobem opisania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, gdyż dotyczy on sposobu opisania obowiązku podlegającego wykonaniu, który to opis obowiązku powinien odpowiadać opisowi wynikającemu z decyzji administracyjnej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 stycznia 2008 r., II SA/Go 738/07, LEX nr 501576). W tytule wykonawczym obowiązek musi być tożsamo określony jak w dokumencie stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Tak rozumiany zarzut nie znajduje potwierdzenia w porównaniu treści tytułu wykonawczego i decyzji Burmistrza R. z dnia [...]. Zarówno bowiem w decyzji (w tabeli w 4 i 5 kolumnie), jak i w tytule wykonawczym wskazano obowiązek w postaci zobowiązania podatkowego (łącznego zobowiązania w podatku od nieruchomości i rolnego) za III i IV kwartał 2013r. odpowiednio w wysokości 1725 zł i 1724 zł. Kwoty ciążącego na skarżącym zobowiązania podatkowego są zatem tożsame. Nie zmienia tego fakt, iż w decyzji są kolejne tabele, gdyż służą one jedynie zaprezentowaniu wyliczeń poszczególnych kwot składających się na łączne zobowiązanie i odrębnie za III i IV kwartał 2013r. Te tabele mają jedynie na celu wskazanie sposobu wyliczenia poszczególnych kwot, składających się na łączne zobowiązanie. Ich suma odpowiada kwotom w 4 i 5 pozycji tabeli i sumie zobowiązania podanego w sentencji decyzji. Oznacza to, iż w obu tych dokumentach wskazano tożsamy obowiązek. W tytule wykonawczym nie podaje się poszczególnych składników łącznego zobowiązania, a jedynie kwotę wynikającą z komparycji decyzji, jako ciążący na skarżącym obowiązek. Co warte podkreślenia podatki lokalne płatne są w czterech ratach z terminami 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada danego roku kalendarzowego. Stąd tabela wskazuje kwotę raty i termin jej płatności. To że łączne zobowiązanie opiewa na kwotę 6899zł nie oznacza, iż wskazane w tytule kwoty nie odpowiadają ciążącemu na skarżącym obowiązkowi. Dwie pierwsze raty zobowiązania zostały zapłacone dobrowolnie, z tego względu w tytule wykonawczym są wskazane kwoty rat niezapłaconych za III i IV kwartał, co w ocenie Sądu wobec wyszczególnienia poszczególnych kwot w tabeli zbiorczej jest dopuszczalne. Niedopuszczalna byłaby natomiast egzekucja całego łącznego zobowiązania i poprzez użycie w tytule wykonawczym tegoż określenia dla rodzaju należności, z uwagi na wskazaną zapłatę dwu pierwszych rat i nieuiszczenie objętych tytułem wykonawczym dwu kolejnych rat. Nie oznacza to zatem niezgodności obowiązku w tytule wykonawczym i decyzji. W przypadku wieloskładnikowego zobowiązania podatkowego z wyszczególnionymi jego elementami każda z wyszczególnionych części nieuiszczona w terminie może stanowić przedmiot odrębnej egzekucji. W konsekwencji nie budzi najmniejszej wątpliwości zakres egzekwowanego obowiązku, jak i jego tytuł prawny, co oznacza, że istnieje zgodność obowiązku ustalonego w decyzji i wskazanego w tytule wykonawczym. Co więcej w tytule wykonawczym podano nadto oznaczenie decyzji ustalającej ten obowiązek poprzez wskazanie jej daty i numeru, tj. decyzję Burmistrza R. z dnia [...], a nadto podstawę materialnoprawną jej wydania, tj. art. 2 ust. 1-4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. nr 95, poz. 613 ze zm.). Kolejny zarzut skarżącego, jakim jest błąd co do osoby zobowiązanego, dotyczy zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Sytuacja taka może mieć miejsce, gdy w tytule wykonawczym wierzyciel błędnie określił zobowiązanego i istnieje rozbieżność co do imienia i nazwiska zobowiązanego lub gdy obowiązek przeszedł na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego, nie może natomiast zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego np. do zapłacenia podatku od nieruchomości, gdyż byłoby to badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012r., II SA/Gd 643/12, LEX nr 1235475; wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 1998r., III SA 2801/97, LEX nr 37165). W przeciwnym razie musiałoby to oznaczać, że w toku egzekucji dochodziłoby do merytorycznej oceny zasadności orzeczenia ustalającego/określającego obowiązek, co jest niedopuszczalne w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a. W świetle tak rozumianej podstawy zarzutu nie budzi wątpliwości, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi rozbieżność między danymi identyfikacyjnymi zobowiązanego wskazanego w decyzji Burmistrza R. z dnia [...] nr [...] i w tytule wykonawczym. Jak bowiem dowodzi porównanie tej decyzji z tytułem wykonawczym prawidłowo wskazano w tym drugim dokumencie osobę, na której nie ciąży obowiązek (podatnika, któremu doręczono decyzje podatkową), a postępowanie egzekucyjne jest prowadzone względem osoby wskazanej jako zobowiązany w tytule wykonawczym. W obu dokumentach, tj. w sentencji decyzji i poz. 9, 10 oraz 461 tytułu wykonawczego, jako zobowiązanego wskazano małżonków G. Z. i D. Z. Dodatkowo dodać trzeba, że skarżący nie kwestionował decyzji ustalającej sporny obowiązek, a więc uznał, że jest podmiotem, na którym on ciąży. Co więcej wynikający z tej decyzji obowiązek w zakresie I i II kwartału 2013r. został uiszczony. W sprawie Sąd nie stwierdził też niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodzi wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622). W orzecznictwie wskazuje się, że przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają charakter formalny (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 461/10, LEX nr 1068717). Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje ustalenie czy objęty tytułem wykonawczym obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i przez uprawniony podmiot, czy zostało doręczone uprzednio upomnienie, jeśli istniał wymóg jego doręczenia. Niedopuszczalność środka egzekucyjnego zachodzi z kolei wówczas gdy zastosowano środek nieprzewidziany w ustawie. Środki egzekucyjne należności pieniężnych są wymienione w u.p.e.a. w dziale II oraz w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - w dziale III. Ich katalog w sposób wyczerpujący określa art. 1a pkt 12 u.p.e.a., dlatego też za niedopuszczalne należy uznać stosowanie środków niewymienionych w tym katalogu. Środek egzekucyjny jest zatem niedopuszczalny, gdy nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Natomiast nie czyni środka egzekucyjnego niedopuszczalnym fakt, że został on zastosowany w oparciu o kilka tytułów wykonawczych, z których część została następnie zwrócona wierzycielowi, a postępowanie egzekucyjne prowadzone na ich podstawie zostało umorzone wskutek stwierdzenia upływu terminu przedawnienia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2012 r., I SA/Gd 26/12, LEX nr 1145231). Środek egzekucyjny może być niedopuszczalny także z innego powodu, np. gdy naruszałby immunitety dyplomatyczne albo jego zastosowanie byłoby w konkretnej sytuacji bezprawne, co miałoby miejsce gdyby doszło do zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w tym samym dniu, w którym ten sam urząd skarbowy wstrzymał wykonanie egzekwowanej decyzji podatkowej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2009r., III SA/Łd 41/09, LEX nr 534406). W niniejszej sprawie żadna z tego rodzaju okoliczności nie zaistniała. Przede wszystkim wskazany w tytule wykonawczym obowiązek w postaci podatku od nieruchomości i podatku rolnego, stanowiącego łączne zobowiązanie podatkowe na 2013r. wynika z decyzji podatkowej i podlega na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. Zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie skarżącego za pracę u pracodawcy J. Z., R., ul. A 62 został wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., zaś zasady jego stosowania w art. 72 i n. u.p.e.a. W zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia skarżącemu jako zobowiązanemu upomnienia podnieść trzeba, że co prawda w art. 15 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział wymóg uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i obowiązek jego dołączenia do tytułu wykonawczego, jednakże jednocześnie w art. 15 § 5 u.p.e.a. upoważnił ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W przepisie § 13 pkt 1 rozporządzenia z 2001r. wskazano, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Także obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. poz. 1494) w § 2 pkt 2 dopuszcza możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Skoro zatem ustawodawca wprowadził odstępstwo od wymogu doręczenia upomnienia w przypadku obowiązków pieniężnych określonych w decyzji, to wszczęcie ich egzekucji administracyjnej mogło nastąpić bez uprzedniego doręczenia upomnienia poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego lub doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeśli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Podnieść też trzeba, że w decyzji Burmistrza R. dnia [...] nr [...] zawarto informację, że niewpłacone w terminie zobowiązanie pieniężne zostanie ściągnięte przymusowo w myśl obowiązujących przepisów wraz z kosztami. Pomimo braku wymogu doręczenia upomnienia – jak wynika z akt administracyjnych - doręczono je skarżącemu skutecznie w dniu 24 stycznia 2014r. Upomnienie to odebrał dorosły domownik – J. Z. (córka zobowiązanego), zamieszkała co Sądowi jest znane także z innych postępowań sądowych pod adresem R., ul. A 62, a więc pod tym samym adresem co skarżący. Co istotne odebrała ona je w urzędzie pocztowym, bowiem przesyłka zawierająca upomnienie była awizowana w dniu 21 stycznia 2014r. Musiała zatem w urzędzie pocztowym wylegitymować się i wykazać zamieszkiwanie pod tym samym adresem co skarżący. W przeciwnym razie nie wydano by jej przesyłki. Nie ma to jednak większego znaczenia dla skuteczności wszczęcia egzekucji z uwagi na brak obowiązku doręczenia upomnienia. Nie można czynić natomiast zarzutu wierzycielowi, że dokonał czynności w szerszym zakresie niż był do tego zobowiązany. Tym samym skarżący miał stworzoną dodatkową szansę uregulowania należności po terminie bez ponoszenia kosztów obecnego postępowania egzekucyjnego. Ten nieistotny w tej sprawie błąd wierzyciela został bowiem popełniony na korzyść skarżącego, który jednakże z dobrodziejstwa tego błędu nie skorzystał. Chybiony jest również zarzut skarżącego co do stanowiska wierzyciela w zakresie wymogów, jakie powinien spełniać tytuł wykonawczy, tj. wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy aby umożliwiał przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego musi spełniać określone wymogi. Trudno bowiem prowadzić egzekucję, jeśli z tytułu nie wynika np. podmiot zobowiązany lub jest on nieprecyzyjnie określony czy nie jest precyzyjnie określony obowiązek, będący przedmiotem egzekucji. Podnieść trzeba, że tytuł wykonawczy stosownie do art. 26 § 1 i § 2 u.p.e.a. jest sporządzany wedle urzędowego formularza, a jego wystawienie sprowadza się jedynie do wypełnienia tego formularza. Analiza załączonego do akt administracyjnych tytułu wykonawczego dowodzi, iż został on sporządzony na sformalizowanym formularzu TYT-2, stosowanym w egzekucji należności pieniężnych, a nadto prawidłowo wypełniony. W części wypełnianej przez wierzyciela określa on wierzyciela (poz. 4 i 82 Burmistrza R.), podmiot zobowiązany (poz. 9, 10 i 461 małżonków: Z. G. i Z. D. wraz z adresem R., u. A 62 pod poz. 22-28), treść obowiązku, podstawę prawną obowiązku, zawiera stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, określa wysokość należności pieniężnej, termin naliczania odsetek oraz rodzaj i stawki odsetek (poz. 29 – 47 i 72 art. 2 ust. 1-4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. z 2010, nr 95, poz. 613 ze zm., decyzję z dnia 25 marca 2013r. nr 160177, podatek od nieruchomości za III i IV kwartał 2013r., kwotę odpowiednio 1725 zł i 1724 zł, które wskazano też jako kwota, od których naliczane są odsetki, naliczone na dzień wystawienia tytułu odsetki odpowiednio w kwocie 113 i 84 zł, stawkę odsetek 10%, termin naliczania odsetek odpowiednio 16 września i 16 listopada 2013r., odsetki pobierane są za zwłokę, stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 u.p.e.a.), dane dotyczące upomnienia (poz. 78 i 79 kwota należnych kosztów upomnienia 17,60 zł, datę doręczenia upomnienia 24 stycznia 2014r.), dane dotyczące sporządzenia tytułu (poz. 75, 83 i 82 data wystawienia 12 maja 2014r. podpis i stanowisko służbowe Burmistrz R.- J. M., pieczęć urzędowa wierzyciela), informacje co do zabezpieczenia należności (poz. 76 nie zabezpieczono należności). Niewypełnione pozycie 77 i 80 są konsekwencją tego, iż należności nie podlegały zaspokojeniu w pierwszej kolejności, zaś wobec faktycznego doręczenia upomnienia nie wskazano podstawy zwolnienia z obowiązku doręczenia upomnienia. W części wypełnianej przez organ egzekucyjny tytuł zawiera wskazanie organu egzekucyjnego i jego pieczęci wraz z danymi upoważnionej osoby i jej stanowiska służbowego (poz. 7, 96 i 97, US Ł.-W., Ł., ul B 7, J. C. Kierownik I Referatu Egzekucji Administracyjnej), datę (poz. 98 data 28 maja 2014r.), a obok nich klauzulę organu egzekucyjnego i pouczenia oraz datę doręczenia tytułu (poz. 99 data 30 września 2014r.). Powyższe oznacza, że tytuł spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., okoliczność, że określając decyzję nie wskazano pełnego jej numeru nie ma natomiast istotnego znaczenia dla oceny legalności egzekucji, bowiem nie ma najmniejszej wątpliwości podstawa ustalenia egzekwowanego obowiązku, na co pozwalają pozostałe elementy ją identyfikujące, przede wszystkim data, a nadto podany fragment numeru tej decyzji jest zgodny ze środkową częścią tego numeru, a nadto jest to ta część, która indywidualizuje sprawę, gdyż pozostałe elementy tego numeru zgodnie z powszechnie stosowanymi urzędowymi instrukcjami kancelaryjnymi są identyczne w każdej sprawie. Wobec niewskazania przez skarżącego żadnych konkretów trudno zrozumieć zarzut w tym zakresie. W sytuacji gdy tytuł wykonawczy sporządzany jest na formularzu, zarzut naruszenia art. 27 u.p.e.a. mógłby odnieść skutek gdyby nie została wbrew wymogowi wypełniona rubryka, a wskazanie pewnych danych, tj. np. wskazanie środka egzekucyjnego, nie byłoby pozostawione uznaniu wierzyciela. Natomiast zarzut skarżącego co do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie mógł być przedmiotem analizy wierzyciela, bowiem to organ egzekucyjny dokonuje wyboru środka egzekucyjnego uwzględniając okoliczności faktyczne danej sprawy, a wierzyciel należności pieniężnych może wskazać ten środek (art. 28 zd. I u.p.e.a.), co nie zmienia faktu, iż ostatecznie o wyborze środka egzekucyjnego decyduje organ egzekucyjny. Okoliczność ta będzie zatem przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, które podejmie organ egzekucyjny – NUS Ł.-W. po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, a którym będzie postanowienie w przedmiocie zarzutów. Taki układ uprawnień wierzyciela wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a., który wprost stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 w egzekucji obowiązków pieniężnych, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Podstawa zarzutu wskazana w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., co do której wierzyciel również zajmuje odrębnie stanowisko, odnosi się – na co wyraźnie wskazuje zwrot "a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także art. 33 § 1 pkt 8" wyłącznie do obowiązków niepieniężnych, tj. np. rozbiórka samowolnie wybudowanego obiektu czy opróżnienie lokalu. Zasadnie zatem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że "wybór środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne", oraz że "to organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wyda postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów". W tych okolicznościach prawnych i faktycznych – pomimo wskazywanych nieistotnych jednakże dla rozstrzygnięcia wadliwości - zaskarżone postanowienie, w którym Kolegium, rozważając zarzuty zażalenia w sprawie stanowiska wierzyciela w oparciu o posiadany materiał dowodowy, uznało, że powołane przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są nieuzasadnione, odpowiada prawu. Co prawda można było oczekiwać od organu szczebla odwoławczego – nawet przy braku współpracy skarżącego i podejmowanych przez niego działaniach spowalniających postępowanie egzekucyjne - większej staranności w sporządzeniu uzasadnienia tegoż postanowienia np. poprzez szersze odniesienie się do poszczególnych przesłanek stanowiących podstawę zarzutów. Niemniej jednak zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie konieczne elementy określone w art. 124 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co oznacza, iż nie można uznać, że sposób wyrażenia motywów negatywnego rozpoznania zażalenia skarżącego uzasadniał uwzględnienie skargi. Nawet bowiem z tak zwięźle sporządzonego uzasadnienia skarżący mógł poznać przyczyny nie uwzględnienia jego zażalenia przez Kolegium, w tym przede wszystkim z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy, niepotwierdzające ogólnego zarzutu niedopuszczalności egzekucji spornego obowiązku. Uwzględnienie skargi jedynie w celu uszczegółowienia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia godziłoby w zasadę efektywności i sprawności działania administracji publicznej. Dla skarżącego zaś tworzyłoby iluzję wygrania sprawy, której wynik w zaistniałych okolicznościach jest oczywisty. Wnioski skargi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego zostały rozstrzygnięte prawomocnym postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 23 września 2009r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. d.j.