IV SA/Gl 223/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. (D.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia: postanawia: przyznać adwokatowi W. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] zł ([...] złotych i [...] groszy) UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przyznał skarżącemu adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata W. Z. Wyrokiem z dnia [...] r. oddalono skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. o numerze podanym w sentencji postanowienia. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik w dniu [...] r. złożył w tut. Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w którym zawarł oświadczenie, iż należne mu wynagrodzenie nie zostało zapłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). W myśl § 2 ust. 1 - 3 tego rozporządzenia przyznając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Przy czym podstawę stanowią stawki minimalne. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przyznane w myśl ust. 1 wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powoływanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Z kolei według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a – b powyższego przepisu stawka w pierwszej instancji wynosi 240 zł. W przedmiotowej sprawie opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona i wniesiona przez adwokata W. Z., który reprezentował stronę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W myśl zatem powołanych wyżej przepisów wynagrodzenie pełnomocnika w niniejszej sprawie wynosi 120 zł, co stanowi 50 % z kwoty 240 zł. Kwota ta została powiększona o podatek od towarów i usług w wysokości 22%, co łącznie czyni kwotę 146,40 zł. W tym stanie rzeczy należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy udzielonego skarżącemu z urzędu zgodnie z poczynionymi wyżej wyliczeniami, uznając, że spełnia ono kryteria zawarte w § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, mając na uwadze powołane powyżej przepisy.