II OSK 3058/20

SENTENCJA Dnia 15 grudnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 33/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 3 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 33/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu oddalił skargę Stowarzyszenia [...] (Stowarzyszenie) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WWINB) z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki altany. Od powyższego wyroku Stowarzyszenie wywiodło skargę kasacyjną, w której zawarto - na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) - wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że zachodzić ma niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania nakazu rozbiórki altany. W uzasadnieniu wniosku zwraca się uwagę na fakt, że Stowarzyszenie ma charakter niezarobkowy, utrzymuje się ze składek członkowskich i nie posiada znacznego majątku. Wnioskodawca podnosi, że koszt demontażu altany znacznie uszczupli niewielki budżet Stowarzyszenia, a ewentualne jej ponowne posadowienie będzie związane z koniecznością poniesienia dalszych wydatków przez wszystkich jego członków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 Ppsa dotyczący możliwości wstrzymania przez sąd, na wniosek skarżącego wykonania aktu lub czynności został zamieszczony w Dziale III "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym". Stosownie do przepisu art. 193 tej ustawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Oznacza to, że nie jest wyłączone stosowanie przepisu art. 61 § 3 Ppsa, w przypadku gdy skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę i wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z tych względów należy przyjąć, że Naczelny Sąd Administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego, w razie oddalenia skargi i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, publ. ONSAiwsa 2007, Nr 4, poz. 77). Zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Ponadto, w przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o wskazanie na jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (vide: postanowienie NSA z 12 września 2013 r., I FZ 311/13, LEX nr 1363509). Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania tzw. ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Sąd Naczelny dostrzega, że rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, więc powinny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem zawierał jedynie ogólnikowe twierdzenia o ewentualnym pogorszeniu się sytuacji majątkowej Stowarzyszenia. Nie wykazano stosownymi dokumentami, jak przedstawia się sytuacja majątkowa ani też nie wykazano ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową Stowarzyszenia, która to okoliczność dopiero umożliwiłaby określenie prawdopodobieństwa zaprzestania przezeń prowadzenia dalszej działalności oraz ryzyka zachwiania płynności finansowej strony skarżącej. Wskazanie na konkretne okoliczności, dane i fakty, uprawdopodobnione stosownymi dokumentami pozwalałoby Sądowi dokonać oceny, czy wnioskujące o ochronę tymczasową Stowarzyszenie znajduje się w takiej sytuacji majątkowej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo mogłoby spowodować szkodę, która byłaby dla strony znaczna. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uwiarygodnione, brak wiedzy Sądu co do rzeczywistej sytuacji ekonomicznej i realnych zdolności płatniczych wnioskującego Stowarzyszenia sprawił, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na stronę skarżącą. Jeżeli zatem wnioskodawca nie wywiązał się z obowiązku chociażby uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 Ppsa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.