II OSK 1511/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski ( spr. ) Protokolant Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2226/09 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1511/10 U Z A S A D N I E N I A Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Starosta Grodziski zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr ew. [...] obręb 23 w Grodzisku Mazowieckim, ul. [...] 13. Decyzja ta została wysłana celem doręczenia do inwestora oraz do właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym J. G. (na adres ul. [...] 15 m 5) i I. G. (na adres ul. [...] 15 m 6). Korespondencję w imieniu I. G. w dniu 26 października 2007 r. podjął J. G.. Pismem z dnia 1 lutego 2008 r. I. G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, a wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniem z dnia 7 marca 2008 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 59 ust. 2 i art. 134 kpa, odmówił I. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona na adres I. G. w dniu 26 października 2007 r., o czym świadczy dołączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru. Organ wskazał też, że w złożonym wniosku o przywrócenie terminu I. G. nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Wyrokiem z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 654/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. G. na powyższe postanowienie uchylił je. W motywach wyroku Sąd wskazał, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy skarżącej prawidłowo doręczono decyzję Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r. Doręczenie aktu administracyjnego w trybie określonym w art. 43 kpa można uznać za skuteczne tylko wówczas, gdy odpowiada ono warunkom wskazanym w tym przepisie. Nie wystarczy samo pokwitowanie odbioru pisma przez podmioty wymienione w art. 43 kpa, gdyż na dowodzie doręczenia winna być umieszczona informacja o tym, że osoba składająca podpis podjęła się doręczenia pisma. Nadto, zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy powinno zostać umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania. Sąd zalecił jednocześnie przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia, czy przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została skutecznie skarżącej doręczona. Zaznaczył także, że jeżeli nie zachowano warunków wynikających z art. 43 kpa, to nie można mówić o doręczeniu w trybie tego przepisu i w tym przypadku należałoby umorzyć postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jako bezprzedmiotowe, a decyzję ponownie wysłać do skarżącej celem jej doręczenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 1 października 2009 r. Wojewoda Mazowiecki, powołując się na przepis art. 153 p.p.s.a, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie z wniosku I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007r. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podał, iż po dokonaniu analizy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wyjaśnień I. G. i J. G., uznał, że decyzja Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r. nie została prawidłowo doręczona I. G.. Decyzję odebrał J. G., który na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie umieścił informacji, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Jednocześnie dodał, że Starosta Grodziski doręczy prawidłowo decyzję z dnia [...] października 2007 r. I. G. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 października 2009 r. H. B. podniosła, iż organ odwoławczy orzekając w sprawie miał wszelkie dane, aby stwierdzić prawidłowe doręczenie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2007 r. i odmówić I. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nadto, doręczając przesyłkę w trybie 43 kpa, doręczyciel nie musiał żądać dopisania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zobowiązania się do oddania korespondencji adresatowi. Samo bowiem złożenie podpisu przez osobę odbierającą jest zobowiązaniem do oddania przesyłki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. skarżąca dołączyła do akt kopię pisma Starosty Grodziskiego z dnia 24 listopada 2009 r., z którego wynika, że dla nieruchomości przy ul. [...] 15 prowadzona jest kartoteka budynków oraz że w ewidencji gruntów brak jest ujawnionych danych dotyczących lokali stanowiących odrębną własność. W związku z powyższym, pismem z dnia 10 marca 2010 r. I. G. złożyła do akt kopię aktu notarialnego z dnia 20 maja 1975 r. o ustanowieniu odrębnej własności lokali w budynku przy ul. [...] 15 w Grodzisku Mazowieckim. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że sprawa dotycząca wniosku I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 654/08, do którego wskazań Wojewoda Mazowiecki obowiązany był się zastosować. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a to oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2008r. wyraźnie wskazano, iż doręczenie aktu administracyjnego w trybie art. 43 kpa można uznać za skuteczne tylko wówczas, gdy odpowiada ono warunkom wskazanym w tym przepisie. Nie wystarczy samo pokwitowanie odbioru pisma przez podmioty wymienione w art. 43 kpa, ale na dowodzie doręczenia winna być również umieszczona informacja o tym, że osoba składająca podpis podjęła się doręczenia pisma, a zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania. Ponadto stwierdzono, że jeżeli decyzja organu I instancji nie została doręczona zgodnie z warunkami z art. 43 kpa, to nie można mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i w takiej sytuacji należy umorzyć postępowanie ze względu na bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe wskazówki zostały uwzględnione przez Wojewodę Mazowieckiego ponownie orzekającego w sprawie dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu. Sąd I instancji wyjaśnił, że będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 11 września 2008 r., innej oceny w tym zakresie dokonać nie mógł. Z uwagi na brzmienie art. 153 p.p.s.a. uczynić tego nie mógł również orzekając w sprawie Wojewoda Mazowiecki. Słusznie więc, w kontekście uzyskanych od J. G. i I. G. informacji, organ ten uznał, że skoro brak jest na dowodzie doręczenia adnotacji o podjęciu się doręczenia przesyłki adresatowi, to doręczenie jest nieprawidłowe. Ponadto Sąd stwierdził, że dla oceny sprawy nie ma żadnego znaczenia, czy J. G. dla potrzeb art. 43 kpa winien być traktowany jako domownik, czy sąsiad. Ważne jest, iż osoba ta na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczając swój podpis, nie umieściła adnotacji o zobowiązaniu się doręczenia przesyłki adresatowi i okoliczności w tym zakresie nie uzupełniła na wezwanie Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 lutego 2009 r. Zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Sądu z 11 września 2008 r. adnotacja taka wymagana jest od wszystkich osób wskazanych w art. 43 kpa i nie ma żadnych powodów ku temu, aby inne wymogi obowiązywały dla osób ze sobą spokrewnionych. Konkludując, Sąd I instancji uznał, iż w okolicznościach sprawy Wojewoda Mazowiecki prawidłowo zakwestionował skuteczność doręczenia I. G. decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r., w trybie art. 43 kpa. Tym samym organ administracji zasadnie przyjął, że w takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji (której skutecznie nie doręczono), jest bezprzedmiotowy i prawidłowo wydał decyzję w oparciu o art. 105 § 1 kpa. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. B., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne odczytanie i przez to niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 października 2009 r., pomimo że organ administracji w trakcie postępowania naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 43 kpa; 2) art. 43 kpa poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że dla prawidłowego doręczenia zastępczego w trybie art. 43 kpa koniecznym jest umieszczenie na blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru informacji, że osoba odbierająca przesyłkę zobowiązała się przekazać ją adresatowi, podczas gdy pogląd ten nie znajduje oparcia w powołanym przepisie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że organ administracji pomimo wątpliwości co do znaczenia oceny prawnej oraz wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 11 września 2008 r., nie zwrócił się o dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 p.p.s.a. przez co naruszył art. 12 § 1 kpa nakazujący wnikliwe wyjaśnienie wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że Sąd I instancji błędnie odczytał motywy zawarte w wyroku z dnia 11 września 2008 r. Uważna lektura oceny prawnej oraz wskazówek zawartych w wyroku prowadzi do odmiennych wniosków niż te, które zostały wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Uzasadnienie wyroku nie daje bowiem podstaw, aby sądzić, że zdaniem składu orzekającego w tamtej sprawie, warunkiem prawidłowego doręczenia w trybie art. 43 kpa jest umieszczenie adnotacji na blankiecie odbiorczym, iż odbiorca zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi. Gdyby tak było, Sąd orzekający w tamtej sprawie z pewnością stwierdziłby sam, że doręczenia dokonano w sposób nieprawidłowy albowiem pokwitowanie odbioru było przedmiotem jego badania i oczywistym było, że żadnej wzmianki o zobowiązaniu się odbiorcy listu do jego przekazania adresatowi na nim nie było. W konsekwencji WSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. nie nakazałby badania prawidłowości doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż takie badanie do niczego by nie prowadziło. Odmienne rozumienie motywów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2008 r., zaprezentowane w zaskarżonym wyroku czyni wyrok z dnia 11 września 2008 r. wewnętrznie sprzecznym. Z prawidłowo odczytanych wskazówek WSA wynika raczej, że umieszczenie na pokwitowaniu odbioru pisemnej informacji stanowi najbardziej pewny, najwłaściwszy sposób doręczenia zastępczego. Nie jest to jednak sposób jedyny. Gdyby bowiem zdaniem Sądu był to jedyny sposób prawidłowego doręczenia, dalsze badanie tej kwestii nie miałoby żadnego uzasadnienia. WSA orzekając w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 654/08 miał możliwość bezpośredniego zweryfikowania, że na blankiecie odbioru brak stosownej adnotacji, a mimo to nakazał Wojewodzie Mazowieckiemu przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Wojewoda miał więc w inny sposób niż przez analizę samego blankietu sprawdzić, czy decyzja została doręczona zgodnie z art. 43 kpa. Wymagało to nie tylko wyjaśnienia, czy odbiorca zobowiązał się przekazać przesyłkę adresatowi, ale również tego, czy był on domownikiem czy też sąsiadem, czy był dorosły etc. Z pewnością intencją WSA orzekającego w sprawie VII SA/Wa 654/08 nie było, jak błędnie zrozumiał Wojewoda, zlecenie zapytania J. G., czy podpisując w dniu 26 października 2007 r. pokwitowanie odbioru przesyłki adresowanej do siostry zobowiązał się ustanie do przekazania przesyłki adresatce. Wojewoda winien raczej ustalić, czy w ogóle zdarza się, że J. G. odbiera listy w imieniu siostry w celu ich przekazywania adresatce. Gdyby bowiem zostało ustalone, że często odbiera on listy siostry, ale z reguły nie zobowiązuje się do ich skutecznego przekazania i zachowuje je dla siebie, mogłoby to doprowadzić do skutecznego wzruszenia domniemania doręczenia adresatowi wynikającego z faktu jej przyjęcia przez domownika. Ponadto autor skargi kasacyjnej wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że dla prawidłowego doręczenia w trybie art. 43 kpa koniecznym było umieszczenia na blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru wzmianki o zobowiązaniu odbiorcy do przekazania przesyłki adresatowi. Takiego wymogu nie formułuje art. 43 kpa, nie zawiera go ani ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe, ani przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Istotne jest również to, że Wojewoda przy wydawaniu kolejnej decyzji miał problemy ze zrozumieniem oceny prawnej oraz wskazówek zawartych w wyroku z dnia 11 września 2008 r., a mimo to nie zwrócił się do Sądu o dokonanie wykładni orzeczenia, naruszając przez to art. 12 § 1 kpa. Powołując takie argumenty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji była decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 października 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku Ireny G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że wniosek o przywrócenie terminu był już wcześniej przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. uchylił postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stąd też podstawowy zarzut zgłoszony przez autora skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Upatruje on naruszenia tego przepisu w błędnym odczytaniu przez organ administracji publicznej i sąd meriti oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2008 r. Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. łączy w konsekwencji także z zarzutem naruszenia art. 158 p.p.s.a., które polegać miało, jego zdaniem, na niewystąpieniu przez organ administracji publicznej z wnioskiem o wykładnię budzącego wątpliwości wyroku, co doprowadziło do naruszenia art. 12 § 1 kpa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż stosownie do art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniającego skargę powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania w sprawie, a ponadto, w razie potrzeby, ocenę prawną, pod pojęciem której rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną zawartą w wyroku powoduje, iż pogląd prawny wiąże przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie tylko organ administracji publicznej, ale i sąd wojewódzki. Konsekwencją związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku musi być to, iż stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego winno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem, ani nie jest uprawniony do kwestionowania zasadności wyrażonej uprzednio oceny prawnej. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., II FSK 2129/08 (LEX nr 596261) należy stwierdzić, że ponowne wnikanie w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen, niweczyłoby cel sądowej kontroli administracji publicznej i zagrażało pewności obrotu prawnego. Jednocześnie warto przypomnieć, iż ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wiąże również Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej od kolejnego orzeczenia sądu I instancji. Jak stwierdził przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2006 roku o sygn. akt II GSK 147/06, za niezgodny z prawem należałoby uznać taki wyrok sądu II instancji, który przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań prawomocnego wyroku sądu I instancji. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby doręczenie I. G. decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r. można było uznać za skuteczne w świetle art. 43 kpa. Sąd stwierdził jednoznacznie, że nie wystarczy samo pokwitowanie odbioru pisma przez podmioty wymienione w art. 43 kpa. Na dowodzie doręczenia winna być również umieszczona informacja o tym, że osoba składająca podpis podjęła się doręczenia pisma, a nadto, że zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej lub – gdy nie jest to możliwe – w drzwiach mieszkania. Oznacza to, że dla skuteczności doręczenia w trybie art. 43 kpa, oprócz pokwitowania odbioru, istotne jest zaistnienie dwojakiego rodzaju przesłanek - pozostawienia zawiadomienia o doręczeniu przesyłki sąsiadowi bądź dozorcy oraz istnienia po stronie faktycznego odbiorcy tej przesyłki zamiaru oddania jej adresatowi. Wyrażając powyższy pogląd Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2008 r. dokonał oceny prawnej dotyczącej zastosowania art. 43 kpa. Jednocześnie ustalenie okoliczności faktycznych składających się na stwierdzenie prawidłowości doręczenia pozostawione zostało organowi administracji publicznej przy dokonywaniu ponownego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, Sąd wskazał wyraźnie, jakiej treści rozstrzygnięcia będą w jego ocenie właściwe w zależności od poczynionych ustaleń faktycznych. W konsekwencji rozpoznanie przez Sąd kolejnej skargi na rozstrzygnięcie zapadłe po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracyjny ograniczone było w znacznej mierze do zweryfikowania sposobu wywiązywania się organu ze skierowanych do niego wskazań. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Mazowiecki podjął się ustalenia okoliczności związanych z doręczeniem decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r., w szczególności dotyczących pozostawienia zawiadomienia o doręczeniu przesyłki sąsiadowi oraz zamiaru oddania tejże przesyłki adresatowi. Jednak z uwagi na upływ czasu brak było możliwości odtworzenia tych okoliczności zarówno na podstawie danych uzyskanych od Poczty Polskiej, jak i wyjaśnień Ireny G. i J. G.. Wobec wyraźnego stwierdzenia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., że bez spełnienia wszystkich warunków, o których mowa w art. 43 kpa nie można mówić o skutecznym doręczeniu, organ administracyjny miał prawo uznać, że doręczenie nie zostało skutecznie dokonane. Jednocześnie nie można podzielić argumentów autora skargi kasacyjnej odnoszących się do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego kwestię doręczenia z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu środka zaskarżenia przedstawił on własną koncepcję sposobu przeprowadzania dowodu na okoliczność zamiaru odbiorcy przesyłki oddania jej adresatowi. Jednak, nawet podzielając pogląd strony skarżącej co do możliwości podjęcia innych działań zmierzających do ustalenia, czy J. G. zwyczajowo przyjmował i przekazywał przesyłki adresowane do Ireny G., to kwestie te nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, ustalenia dotyczące zobowiązania się do oddania przesyłki adresatowi muszą odnosić się do konkretnego zdarzenia, a nie do całokształtu relacji między odbiorcą pisma a jego adresatem. Po drugie, brak możliwości ustalenia, czy w skrzynce pocztowej bądź w drzwiach zostało pozostawione zawiadomienie o doręczeniu przesyłki sąsiadowi, wyłącza uznanie, że ziściły się wszystkie przesłanki do uznania skuteczności doręczenia w trybie art. 43 kpa. W tym miejscu należy zauważyć, iż ocena prawidłowości podporządkowania się przez organ administracji publicznej ocenie prawnej wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu sądowym oraz sposobu wywiązywania się przez ten organ z wytycznych dalszego działania, prowadzić może jedynie do wniosku, że organ ten uwzględnił bądź nie uwzględnił treści wyroku sądu administracyjnego. Niezastosowanie się do oceny prawnej bądź wytycznych może być wynikiem błędnego zrozumienia treści uzasadnienia, a wówczas działanie organu będzie uchybiało art. 153 p.p.s.a. Nie jest jednak dopuszczalne czynienie zarzutu naruszenia art. 158 p.p.s.a. polegającego na niewystąpieniu do sądu o wykładnię wyroku. Zgodnie z brzmieniem art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, jednak poza sporem musi pozostawać fakt, że warunkiem wystąpienia z wnioskiem o wykładnię treści wyroku jest istnienie wątpliwości co do jego treści. Jeżeli bowiem założeniem instytucji przewidzianej w art. 158 p.p.s.a. jest usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, to conditio sine qua non jest zaistnienie tych wątpliwości po stronie adresata wyroku. Jeżeli zaś adresat orzeczenia, jakim był niewątpliwie Wojewoda Mazowiecki, nie powziął wątpliwości co do treści wyroku, w szczególności oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, nie miał podstaw do występowania z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku. Co więcej, wątpliwości innego podmiotu wyrażane w stosunku do treści wyroku, którego w żaden sposób podmiot ten nie kwestionował, nie mogą być traktowane jako okoliczność obiektywnie dająca asumpt do uznania, że treść wyroku obarczona była wadami tego rodzaju, że wymagał on wykładni. Reasumując tę część rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy uznał, iż ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 654/08 ma charakter wiążący i w sposób prawidłowy ustalił zakres związania tym wyrokiem. Uznanie zarzutów naruszenia art. 153 oraz art. 158 p.p.s.a. za nieusprawiedliwione musi skutkować stwierdzeniem, że równie niezasadnie zgłoszony został naruszenia art. 43 kpa. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż naruszenie tego przepisu polega na przyjęciu, że dla prawidłowego doręczenia w trybie tego przepisu konieczne było umieszczenie wzmianki o zobowiązaniu się odbiorcy do przekazania przesyłki adresatowi. W jego opinii, ocena dokonana przez Sąd I instancji jest wadliwa i odmienna od dotychczasowej linii orzeczniczej. Jak już wskazano wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. przesądził na gruncie rozpoznawanej sprawy, że umieszczenie stosownej adnotacji na potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej jest jednym z warunków skuteczności doręczenia dokonanego w trybie art. 43 kpa. Z uwagi na brzmienie art. 153 p.p.s.a. odstąpienie od tak sformułowanej oceny prawnej nie było możliwe, niezależnie od poglądów prawnych wyrażanych w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Sąd I instancji rozpoznający sprawę i wydając zaskarżony wyrok nie mógł zatem dokonać interpretacji przepisu art. 43 kpa w sposób odmienny niż wynikający z orzeczenia wydanego przez Sąd w wyroku z dnia 11 września 2008 r. Na marginesie poczynionych rozważań, podnieść należy, że poza sporem pozostaje fakt, iż umarzając decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Wojewoda Mazowiecki związany był wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 11 września 2008 r. W jego uzasadnieniu stwierdzono wyraźnie, iż jeśli nie można przyjąć, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, organ winien prawidłowo doręczyć decyzję i umorzyć postępowanie ze względu na bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Warto jednakże zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 126 kpa, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie. W przepisie art. 126 kpa, regulującym stosowanie do postanowień przepisów o decyzjach, brak jest zatem odesłania do art. 105 kpa. Oznacza to, iż nieuprawnione jest stanowisko o możliwości umorzenia na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Odnosząc się natomiast do zalecenia doręczenia stronie decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] października 2007 r., należy podnieść, że skoro I. G. złożyła już odwołanie od tego rozstrzygnięcia, to doręczenie jej decyzji, może mieć jedynie charakter informacyjny, z którym nie można wiązać skutków procesowych. W konsekwencji, po zwrocie akt administracyjnych do organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organ ten winien rozpoznać odwołanie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.