II SA/Bk 279/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody P. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla 11 obszarów w miejscowości D. L. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały UZASADNIENIE Wojewoda P. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Płaska z [...]listopada 2019r. Nr VIII/75/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płaska dla 11 obszarów w miejscowości D. L. Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił: - istotne naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie załącznika graficznego uchwały w skali innej, niż przewiduje ustawa; - istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa P. Nr [...] z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobraz "Puszcza i Jeziora A." poprzez niezasadne odstąpienie od zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegowej jeziora; - istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia skomunikowania części obszarów planistycznych oraz brak wskazania dróg, od których ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy; - istotne naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez fragmentaryczne objęcie terenów oraz części pasa drogowego ustaleniami planu; - istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezasadne przyjęcie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (PCB) dla terenów komunikacji; - istotne naruszenie § 125 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez niezachowanie wymogów dla placu do zawracania samochodów, który powinien mieć promień nie mniejszy niż 6,0 metrów; - istotne naruszenie art. 16 pkt 22 ustawy Prawo wodne poprzez przeznaczenie terenu 6.UT pod kąpielisko niezgodnie z definicją; - istotne naruszenie § 15 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości a w uzasadnieniu skargi podniósł następującą argumentację. Zaskarżony plan został sporządzony przy wykorzystaniu mapy w skali 1:2000 a zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, a jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. W uzasadnieniu uchwały ani w dokumentacji planistycznej nie wskazano okoliczności uzasadniających przyjęcie innej skali niż 1:1000. Co prawda § 6 ust. 1 Rozporządzenia MT,BiGM z 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w przypadku sporządzenia projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000 ale odstąpienie od obowiązującej co do zasady skali nie może ograniczać czytelności rysunku planu oraz musi pozwalać zidentyfikować nieruchomości tak, aby możliwe było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bezpośrednio na podstawie ustaleń planu. Zdaniem organu nadzoru przyjęcie skali 1:2000 ograniczyło czytelność rysunku planu na tyle, że stanowi to podstawę stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Załącznik graficzny spornego planu jest kompletnie nieczytelny, podobnie, jak nieczytelny jest załączony do rysunku planu wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. oraz oznaczenia użytków gruntowych. Powyższe nie pozwala na odczytanie oznaczeń i na weryfikację przebiegu linii zabudowy. Wojewoda nadmienił, że Wójt Gminy nie odniósł się do zarzutu organu nadzoru przeskalowania załącznika graficznego. Wojewoda podkreślił, że w planie miejscowym obowiązkowo określa się granice zagospodarowania terenów podlegających ochronie oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów i ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Sporny plan obejmuje obszary chronionego krajobrazu, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy pasa szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Natomiast na załączniku graficznym do opiniowanego planu ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy, które dopuszczają zabudowę mieszkaniową w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej jeziora S. W prognozie środowiskowej odstępstwo od zakazu zabudowy uzasadniono treścią § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały w sprawie chronionego krajobrazu ale Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. w opinii do projektu planu z 18 listopada 2019r. jednoznacznie stwierdził, że nie można zastosować odstępstwa określonego § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały w sprawie chronionego krajobrazu w sposób proponowany w planie. Jednocześnie organ ochrony środowiska określił warunki odstępstwa od zakazu ale warunki te nie zostały w żaden sposób odzwierciedlone w zatwierdzonym projekcie planu. Wojewoda stwierdził przy tym, że błędne jest twierdzenie Wójta Gminy P., że sam fakt przeznaczenia danych działek pod zabudowę mieszkaniową w obowiązującym planie umożliwia skorzystanie z odstępstwa zawartego w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. Odstępstwo od zakazu zabudowy w pasie 100 metrów od granic brzegowych wód dotyczy obszarów zwartej zabudowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 29 i 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a w dokumentacji planistycznej przekazanej Wojewodzie brak jest wykazania, że przedmiotowe tereny stanowią obszary zwartej zabudowy. Miejscowość Dobry Las stanowi niewielką wieś o liczbie mieszkańców poniżej 200 osób, z rozproszoną zabudową zagrodową i letniskową, co poddaje w wątpliwość możliwość występowania na jej terenie zwartej zabudowy. Warunek wyznaczenia linii zabudowy poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach również nie został wykazany, gdyż nieczytelność mapy uniemożliwia zlokalizowanie jakichkolwiek obiektów budowlanych na terenach sąsiednich a dokumentacja planistyczna również nie zawiera żadnych materiałów potwierdzających fakt istnienia w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej. Wojewoda nadmienił, że Wójt Gminy błędnie podaje § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały sejmiku jako podstawę prawną dopuszczenia zabudowy na działkach już zabudowanych. Wojewoda stwierdził, że ustalona w § 17 planu obsługa komunikacyjna obszaru objętego planem nie obejmuje wszystkich obszarów planistycznych, gdyż tereny 7.MN i 11.MN nie posiadają żadnej komunikacji. W przypadku nieobjęcia granicami planu układu komunikacyjnego obsługującego powyższe tereny, przynajmniej w tekście planu powinno się znaleźć wskazanie istniejących dróg, pozwalających na taką obsługę, co również nie ma miejsca w zaskarżonej uchwale. W związku z tym nie jest możliwe przeznaczenie na funkcję mieszkaniową obszarów o symbolach 7.MN i 11.MN, gdyż plan nie wskazuje obsługi komunikacyjnej tych obszarów. Dodatkowo, Wojewoda podniósł, że w tekście planu brakuje określenia, od których dróg i jakiej kategorii ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Zdaniem Wojewody w zaskarżonej uchwale poszczególne tereny zostały niejako "wycięte" z całości obszaru, co powoduje, że część ustaleń planu jest niemożliwa do realizacji. Na terenie 10 MN3 niemożliwa jest realizacja przewidzianej zabudowy mieszkaniowej z zachowaniem ustawowych odległości od granic działki ewidencyjnej z uwagi na małą szerokość terenu wynoszącą 6 metrów. Niedopuszczalne jest także objęcie ustaleniami planu jedynie części pasa dróg wewnętrznych, tak jak wskazano w § 26 pkt 1 lit. "c" planu poprzez zapis przy terenach 2.KDW, 9.KDW1, 9.KDW2 oraz 9.KDW3 sformułowania "plan nie obejmuje całej szerokości pasa drogowego" Tak zdefiniowany obszar terenu powoduje rozbieżność w ustaleniach planistycznych dla przedmiotowych dróg. Część danej drogi po uchwaleniu planu będzie objęta ustaleniami zdefiniowanymi teraz uchwalonym planem a dla pozostałej części drogi, nieobjętej granicami planu będą obowiązywać ustalenia zawarte w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podkreślił przy tym, że w żadnym miejscu w tekście planu nie wskazano, w którym planie miejscowym znajdują się ustalenia dla pozostałych części pasa drogowego. Niemożność odczytania ustaleń i parametrów całości drogi uniemożliwiać będzie wydanie decyzji dotyczącej inwestycji drogowej. Wojewoda stwierdził, że w gestii organu planistycznego jest takie zdefiniowanie granic planu aby po jego uchwaleniu można było wydawać zgodne z prawem autonomiczne decyzje administracyjne. W zaskarżonym planie defragmentacja obszarów planistycznych uniemożliwia realizację przewidzianej planem zabudowy mieszkaniowej z zachowaniem ustawowych odległości od granic działki ewidencyjnej oraz powoduje rozbieżność w ustaleniach planistycznych dla niektórych dróg. Wojewoda stwierdził, że parametry części zaprojektowanych w planie dróg dojazdowych naruszają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie a ponadto istnieje rozbieżność części tekstowej i części graficznej planu w zakresie wskazanej szerokości niektórych dróg dojazdowych. Całościowy zakres naruszeń wskazuje na konieczność stwierdzenia nieważności całości uchwały. Pozostawienie ustaleń szerokości projektowanych dróg wyłącznie na załączniku graficznym mogłoby powodować wątpliwości interpretacyjne na etapie wydawania pozwoleń na budowę, szczególnie biorąc pod uwagę nieczytelność obecnego załącznika. Wojewoda wskazał, że ustalenie dla terenów dróg publicznych klasy dojazdowej udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej jest sprzeczne z definicją pasa drogowego z ustawy o drogach publicznych, z której nie wynika aby w liniach rozgraniczających drogi była możliwość przeznaczania części terenu pod powierzchnie biologicznie czynną. Ponadto przedstawione na załączniku graficznym fragmenty ulic, zdefiniowane w tekście planu jako "place do zawracania" nie spełniają ustawowych wymogów, jakie plac powinien spełniać w świetle § 125 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wojewoda podał, że przeznaczenie terenu 6. UT po kąpielisko jest niezgodne z definicją kąpieliska zawartą w art. 16 pkt 22 ustawy Prawo wodne, gdyż jest to teren oddalony od jeziora S. i nie posiada z nim żadnego bezpośredniego połączenia oraz w granicach obszaru o symbolu 6.UT nie występuje żaden inny naturalny zbiornik wód powierzchniowych. W świetle powyższego przepisu niemożliwe jest zatem zrealizowanie kąpieliska na tym obszarze. Niezasadne jest także przeznaczenie terenu pod ‘przystań wodną" albowiem według potocznego rozumienia pojęcia ‘przystani wodnej" jest to miejsce do przybijania, cumowania i postoju jachtów i innych niewielkich jednostek pływających a powyższej funkcji nie da się zrealizować na tak małym obszarze. Wojewoda wskazał również na niezrozumiałość treści załącznika Nr 3 uchwały rozstrzygającego o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej w kontekście przyjętego w tekście planu sposobu odprowadzania ścieków bytowych ( do zbiorników bezodpływowych), czy ustalenia zaopatrzenia w energię, z istniejących sieci lub instalacji wykorzystujących OZE, co nie wskazuje na konieczność budowy przez gminę nowych sieci infrastruktury technicznej. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W zakresie zarzutu związanego ze sporządzeniem załącznika graficznego uchwały w innej skali, niż przewiduje ustawa, organ podał, że uzasadnieniem dla takiej skali był fakt, ze plan został sporządzony dla 11 obszarów położonych w różnych częściach wsi D.L., zajmujących na przestrzeni miejscowości znaczną powierzchnię a jedynie przez przeoczenie w uzasadnieniu uchwały nie znalazło się wyjaśnienie potrzeby zastosowania skali 1:2000. Organ podkreślił, że skalę 1:2000 dopuszcza art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym jej zastosowanie nie naruszyło przepisu ustawy. Organ stwierdził, że organ nadzoru błędnie zarzuca sporządzenie rysunku planu w formacie A4, gdyż rysunek planu w formacie A4 został jedynie przez przeoczenie przesłany organowi nadzoru a w rzeczywistości rysunek planu zatwierdzony przez radę gminy ma wymiary 106,4 cm x 61 cm. W zakresie zarzutu niezasadnego odstąpienia od zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegowej jeziora, organ stwierdził, że: - wojewoda pominął fakt, że brzmienie uchwały Sejmiku Województwa P. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." z 22 czerwca 2015r. Nr[...] , zostało zmienione uchwałą Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2018r. Nr L/467/18; - organ przyznał, że w granicach strefy 100 metrów od linii brzegowej jeziora S. znajduje się część obszarów nr 6, 9 i 11, przy czym obszary o numerach 9 i 11 przeznaczone są pod tereny użytków rolnych i lasy, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy, natomiast w obszarze nr 6 poza jedna działką, nieruchomości są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową i dla tych nieruchomości realizacja zabudowy mieszkaniowej w pasie 100 metrów od linii brzegowej jeziora możliwa jest bądź w oparciu o § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. z uwagi na to, że w dniu wejścia w życie uchwały Sejmiku Województwa P. obowiązywały dla nich plany zagospodarowania przestrzennego przeznaczające działki pod zabudowę, bądź w oparciu o § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały Sejmiku Województwa P. tj. dla odbudowy, rozbudowy, nadbudowy istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej w celu wskazanym w § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały Sejmiku i pod warunkami opisanymi w treści tego paragrafu. - dodatkowo, jak podał organ, na terenach 6.MN5 i 6.MN7, linia zabudowy od strony jeziora S. została wyznaczona przez połączenie istniejących obiektów, co nie pozwala na przybliżanie istniejącej zabudowy do brzegów wód; - organ stwierdził, że przyjęte w planie rozwiązania uzyskały akceptację Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska a organ nadzoru błędnie odczytuje stanowisko organu uzgadniającego projekt planu; - organ stwierdził, że realizacja wymogów przewidzianych art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza, że zakazy czy nakazy ustanowione w przepisach odrębnych majaąbyć literalnie powtórzone w planie ale ustalenia planu nie powinny przepisów odrębnych naruszać; - organ nadmienił, że na etapie udzielania pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektowanych rozwiązań zarówno z planem zagospodarowania przestrzennego, jak i innymi przepisami prawa miejscowego; - w planie zostały ustalone zgodnie z wymogami art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowania i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, maksymalne wartości wskaźników zabudowy, w ramach których możliwa będzie odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejącej zabudowy w granicach strefy 100 metrów od linii brzegu jeziora S.; W zakresie zarzutu braku skomunikowania części obszarów planistycznych oraz braku wskazania dróg, od których ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy, organ stwierdził, że szczegółowe zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji zostały zawarte w treści § 17 uchwały a także w ustaleniach szczegółowych dla terenów dróg publicznych (w § 25) i dla terenów dróg wewnętrznych (w § 26). Brak wyznaczenia terenów komunikacji w granicach obszarów 7 i 11 był następstwem stwierdzenia, że obszary te mają zapewnioną komunikację z dróg położonych poza granicami kwestionowanego planu tj. przylegającą do obszaru nr 11 drogą gminną nr [...] i przylegającą do obszaru nr 7 a przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Płaska z 27 kwietnia 2012 publiczną drogą gminną klasy D, oznaczoną symbolem KDG-2. Zdaniem organu brak jest podstaw do zamieszczania w planie wskazania dróg położonych poza granicami obszarów planistycznych gdyż uchwała w sprawie planu może zawierać jedynie normy prawne o charakterze dyrektywnym a nie informacyjnym. Zdaniem organu z przepisów prawa nie sposób również wyprowadzić obowiązku określenia w planie miejscowym, od których dróg i o jakiej kategorii ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy. W zakresie zarzutu fragmentarycznego objęcia ustaleniami planu terenów oraz części pasa drogowego, organ stwierdził, że do wyłącznej właściwości rady gminy pozostawiona została decyzja dotycząca wyznaczenia granic terenu objętego planem lub jego zmianą. W zakresie zarzutu niezasadnego przyjęcia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla terenów komunikacji, organ stwierdził, że ustalenie minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej jest obligatoryjnym elementem planu i dotyczy wszystkich terenów objętych planem miejscowym. Nadto organ podał, że z § 192 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne wynika, że na terenach przeznaczonych w planie pod drogi, jeśli warunki miejscowe na to pozawalają, co najmniej 10 % powierzchni powinno być przeznaczone pod zieleń. W zakresie zarzutu niezachowania wymogów dla placu zawracania samochodów, organ powołał się na wyrok NSA z 12 maja 2015r. sygn. II OSK 2433/13, w którym stwierdzono, że na etapie uchwalania planu miejscowego nie stosuje się § 125 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie. Ponadto organ dodał, że w planie został zaprojektowany tylko jeden plac od zawracania, który stanowi nieprzelotowe zakończenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 1.KDW a tym samym dla tego terenu nie obowiązują przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W zakresie zarzutu niezasadnego przeznaczenia terenu 6.UT pod kąpielisko, organ przyznał trafność zarzutu stwierdzając przy tym, że trafność zarzutu uzasadniałaby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wyłącznie w zakresie § 22 pkt 1 lit. "a" i "c". W zakresie niewłaściwego określenia parametrów dróg dojazdowych organ stwierdził, że z dniem 13 września 2019r. przestał obowiązywać § 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i rozporządzenie przestało regulować szerokość ulicy o klasie dojazdowej. Nadto organ stwierdził, że okoliczność iż parametry techniczne dróg publicznych reguluje specjalne rozporządzenie, przepisu § 4 pkt 9 tego rozporządzenia nie można wykładać w ten sposób, że przepis ten stwarza obowiązek określenia przez organ gminy w planie miejscowym konkretnych parametrów technicznych dróg publicznych. Stwierdzając powyższe organ nawiązał od stanowiska wyrażonego przez NSA w wyroku o sygn. II OSK 2320/16. Tym samym mając na uwadze dyspozycję art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym orz § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, brak jest podstaw do ustalenia w planie miejscowym szerokości pasów ruchu na drogach publicznych i wewnętrznych. Co do zarzutu sprzeczności części tekstowej planu z częścią graficzna w zakresie wskazanych parametrów dróg , organ stwierdził,że stwierdzony brak powiązania tekstu planu z rysunkiem jest możliwy do skorygownaia poprzez uchylenie ustaleń zawartych w : - § 25 pkt 2 lit. "b" tiret pierwsze, w odniesieniu do sformułowania "4.KDD"-, -§ 25 pkt 2 lit. "b" tiret drugie do dwunaste, -§ 26 pkt 2 lit. "c" tiret pierwsze do czwarte, -§ 26 pkt 2 lit. "c" tiret piąte, w odniesieniu do sformułowania "6.KDW-3-4m"., - § 26 pkt 2 lit. "c" tiret szóste do dziesiąte. Tym samym ustalenie szerokości dróg w liniach rozgraniczających nastąpi poprzez odesłanie do rysunku planu, gdzie szerokości wszystkich dróg zostały określone prawidłowo. Poprawność takiego działania potwierdził NSA w wyroku z 13 czerwca 2017r. sygn. II OSK 2945/15, w którym wskazał, że skoro rysunek planu jest uszczegółowieniem zapisów części tekstowej planu, sporządzonym w określonej skali i ustawa dopuszcza odesłania do jego zapisów dla wyjaśnienia części tekstowej, to na podstawie rysunku planu dopuszczalne jest określenie parametrów dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje – między innymi - orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi akt prawa miejscowego (vide: art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga wojewody na uchwałę Rady Gminy P. z 20 listopada 2019r. Nr VIII/75/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla 11 obszarów w miejscowości Dalny Las, została wniesiona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przewidziane tym przepisem uprawnienie organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje organowi nadzoru w sytuacji, gdy przed upływem 30 dni od doręczenia mu uchwały organu gminy, nie skorzystał ze środka nadzoru określonego art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, tj. nie stwierdził we własnym zakresie nieważności uchwały. Po upływie tego terminu organ nadzoru dla wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej, w jego ocenie, uchwały organu gminy, musi ją zaskarżyć do sądu administracyjnego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określone zostały w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś konsekwencje ich niedotrzymania w przepisie art. 28 tej ustawy, który modyfikuje przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do generalnej reguły wprowadzonej w ustawie o samorządzie gminnym (vide: art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym). Oceny zatem, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd dokonuje na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Istotność naruszenia jest kwestią ocenną, przy czym należy tej oceny dokonywać obiektywnie na gruncie konkretnej sprawy. Do kategorii istotnych naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie jednolite jest stanowisko, że tryb sporządzenia planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia panu a skończywszy na jego uchwaleniu. Tryb uchwalenia plan określony jest w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaniechanie którejś z czynności, wymienionych w przepisie może stanowić istotne naruszenie trybu sporządzenia planu skutkujące nieważnością uchwały. Pojęcie zasad sporządzenia planu miejscowego odnosi się zaś do zawartości aktu tj. ustaleń części tekstowej i części graficznej planu a także treści pozostałych załączników. Zasady sporządzania planu obejmują standardy dokumentacji planistycznej. Zawartości i przedmiotu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą przepisy art. 15 ust. 1, 15 ust. 2 i 3, 17 pkt 4 oraz 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Standardy dokumentacji planistycznej określają wydane na podstawie upoważnienia z art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru nie zarzucił Radzie Gminy P. naruszenia trybu uchwalenia planu a sąd administracyjny z urzędu również nie dostrzega uchybień procedury uchwalenia zaskarżonego planu. Dokumentacja planistyczna zgromadzona w teczkach dołączonych do sprawy sądowej wskazuje na poprzedzenie uchwalenia planu wszystkimi czynnościami wymienionymi art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trafne są natomiast, zdaniem sądu, zarzuty organu nadzoru dotyczące istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu. Dokonując ich gradacji z punktu widzenia istotności naruszenia oraz ich wpływu na ważność całego planu, w pierwszej kolejności należało uwzględnić zarzut podniesiony na pierwszym miejscu, dotyczący sporządzenia rysunku zaskarżonego planu miejscowego w niewłaściwej skali. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnymi kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. W § 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawarte zostało doprecyzowanie dopuszczalności stosowania map w skali 1:2000 dla rysunku planu miejscowego, ograniczone do przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz do przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla obszarów o znacznej powierzchni. Rysunek zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzony został w skali 1:2000, przy czym uchwałodawca nie podał w uzasadnieniu uchwały wymaganego art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnienia szczególnej potrzeby wykorzystania mapy w skali 1:2000 w miejsce mapy o skali 1: 1000, która to skala mapy została przewidziana w treści uchwały intencyjnej jako właściwa dla sporządzenia rysunku planu i która to skala jest co do zasady ustawowo właściwa dla sporządzenia części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu uchwały intencyjnej Rady Gminy P. Nr [...]z dnia [...] września 2017r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla 11 obszarów w miejscowości D. L., wprost zostało podane, że plan powinien być sporządzony zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 ze wskazaniem, iż zastosowanie takiej skali mapy wynika z "rozpoznania zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz z zakresu opracowania". Jak wynika przy tym z § 2 uchwały intencyjnej granice 11 obszarów objętych uchwałą określone zostały na 11 załącznikach od nr 1 do nr 11. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera wyjaśnienia przyczyn odstępstwa od skali rysunku planu przyjętego uchwałą intencyjną. Dopiero na etapie postępowania nadzorczego Wójt Gminy P. wskazał na przyczynę zastosowania skali 1:2000 w miejsce skali 1:1000. Stwierdził, że z uwagi na to, iż plan sporządzony został dla 11 obszarów wsi D.L., położonych w różnych częściach miejscowości, sporządzający plan zdecydował o sporządzeniu rysunku planu w skali 1:2000. Zaznaczył przy tym, że czytelność rysunku planu została zachowana, a więc pominięcie uzasadnienia zastosowania skali 1:2000, należy traktować jako przeoczenie, które nie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności planu. Skład orzekający sądu nie podziela jednak twierdzenia organu wykonawczego gminy, jakoby zastosowana skala rysunku planu zapewniła jego czytelność i zgadza się z zarzutem wojewody, że odstępstwo od skali 1:1000 ograniczyło czytelność części graficznej planu na tyle, że mogłoby skutkować trudnościami oceny zgodności projektów budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapie wydawania pozwoleń na budowę. Podkreślić należy, że zaskarżony plan został uchwalony głównie po to, by umożliwić realizację zabudowy usługowej (usługi wielofunkcyjne) i usług turystycznych oraz zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i letniskowej oraz budownictwa jednorodzinnego dopuszczonego na terenach zabudowy zagrodowej (vide: uzasadnienie zaskarżonej uchwały) a zatem ustalenia planu będą stanowiły podstawę udzielania zgód na budowę. Zauważyć należy, że w obszarze 6 – tym, przeznaczonym pod zabudowę, granicami planu zostały objęte również części działek, co dla właściwego odczytania rysunku planu wymagało zastosowania skali mapy pozwalającej na odnalezienie granic planu. Z części tekstowej planu wynika także, że dla terenów przeznaczonych pod drogi wewnętrzne o symbolach 2.KDW, 9.KDW1, 9.KDW2 oraz 9KDW3 ustaleniami planu objęto jedynie części pasa drogowego tych dróg (vide: § 26 pkt 1 lit. "c" ustaleń planu). Dążenie do objęcia jednym arkuszem rysunku planu wszystkich 11 obszarów nie może być argumentem przemawiającym za sporządzeniem rysunku planu w skali 1:2000, tym bardziej, że załącznikami graficznymi uchwały intencyjnej uczyniono 11 map z oddzielnym zaznaczeniem na każdym z załączników granic pojedynczego obszaru ustaleń planu. Nie istniały przeszkody prawne, by część graficzną planu również sporządzić na kilku arkuszach z wykorzystaniem skali 1:1000, przewidzianej uchwałą intencyjną na podstawie rozpoznania zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz na podstawie zakresu opracowania. Odnalezienie na rysunku planu sporządzonym na mapie z wykorzystaniem skali 1:2000, części numerów geodezyjnych działek, ich granic oraz konturów zabudowy, wymaga wzmożonego wysiłku wzrokowego i nie daje pewnego wyniku odczytu. W pełni więc należy się zgodzić z twierdzeniem wojewody, że załącznik graficzny planu jest nieczytelny w zakresie istotnych elementów planu: oznaczenia terenów planistycznych, parametrów wynikających z wymiarowania, obrysów istniejących obiektów budowlanych czy granic ewidencyjnych działek wraz z ich numeracją. Skład orzekający wyraża przy tym stanowisko, że użyte w § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pojęcie "obszarów o znacznej powierzchni", dla których przy sporządzaniu rysunku planu miejscowego dopuszczalne jest stosowanie map w skali 1:2000, dotyczy zwartych i ciągłych obszarów o znacznej powierzchni, a nie obszarów od siebie oderwanych choćby nawet suma ich powierzchni była znaczna. W kontrolowanej sprawie jeden rysunek planu objął granice 11 obszarów planistycznych miejscowości D. L. i nie było przeszkód prawnych do sporządzenia rysunku planu dla każdego obszaru oddzielnie, tym bardziej, że zgodnie z § 7 pkt 3 projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice jednego obszaru objętego planem miejscowym a sporny plan sporządzono dla 11 niegraniczących ze sobą obszarów wsi Dalny Las. Podzielenie zarzutu zastosowania niewłaściwej skali mapy na rysunku planu czyni nieważnym część graficzną planu tj. element zespolony z częścią tekstową planu co w konsekwencji czyni koniecznym stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Jak wynika bowiem z § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, ustalenia zawarte w tekście uchwały oraz na rysunku planu obowiązują łącznie. Nieważność całości jednego członu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czyni nieważnym całą uchwałę w sprawie planu. Pozostałe zarzuty skarg również zostały przez sąd podzielone. Przy uchwalaniu zaskarżonego planu doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia skomunikowania terenów o symbolu 7.MN i 11.MN. Zgodnie z powołanym przepisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winny być określone zasady dotyczące modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Jest to obowiązkowy element planu miejscowego. Treść zawartych w planie miejscowym ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej – zgodnie z § 4 pkt 9 Rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - winna zawierać: a)określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Brak określenia sposobu skomunikowania obszarów o symbolach 7.MN i 11.MN jest błędem istotnym, którego istotności nie umniejsza podnoszony przez Wójta Gminy fakt zapewnienia powyższym obszarom obsługi komunikacyjnej z dróg położonych poza obszarem ustaleń planu. W tekście planu ani na rysunku nie zamieszczono elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego, które pozwoliłyby na skontrolowanie słuszności twierdzenia organu o zapewnionej obsłudze komunikacyjnej wymienionych obszarów. Z § 7 pkt 9 Rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprost wynika zamieszczenie na projekcie rysunku planu oznaczenia - w razie potrzeby - elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. Zgodzić się przy tym należy z Wojewodą, że wyjaśnienia co do obsługi komunikacyjnej obszarów 7 i 11 z dróg objętych innym planem miejscowym nie są wystarczające, ponieważ w § 17 tekstu uchwały wskazane zostało, że obsługa komunikacyjna wszystkich obszarów objętych planem będzie mieć miejsce poprzez układ dróg publicznych klasy dojazdowej oraz układ dróg wewnętrznych oznaczonych konkretnymi symbolami na załączniku graficznym, nie podając przy tym dodatkowej obsługi wszystkich obszarów z dróg ujętych w innym planie miejscowym. Skład orzekający zgadza się z Wojewodą, że naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym był również brak określenia w tekście planu, od których dróg i o jakiej kategorii ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy. Przede wszystkim skład orzekający zwraca uwagę, że plan miejscowy w zakresie odnoszącym się do systemów komunikacji winien określać układ komunikacyjny wraz z parametrami (vide: brzmienie § 4 pkt 9 lit. "a" Rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Wytyczenie drogi na rysunku planu liniami rozgraniczającymi nie może zostać uznane za wystarczające spełnienie wymogu ustalenia parametru drogi, tym bardziej, że sam zaskarżony plan w § 3 ust. 1 części tekstowej wprost stanowi o łącznym obowiązywaniu ustaleń zawartych w tekście uchwały oraz na rysunku planu a rysunek planu, jak wskazał sąd wcześniej, nie został sporządzony w czytelnej grafice i sprawia trudność odczytanie parametrów dróg wyłącznie na podstawie rysunku planu. W zaskarżonej uchwale brak jest spójności zapisów części tekstowej i części graficznej planu, stąd nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, iż częściowe stwierdzenie nieważności § 25 i 26 tekstu planu (dotyczących parametrów dróg) byłoby wystarczające, gdyż odsyłałoby do rysunku planu, w którym parametry dróg zostały wrysowane i są możliwe do zidentyfikowania. Trafnie także Wojewoda zarzuca uchwale naruszenie § 15 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa P. Nr [...]z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A.". Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien określić granice i sposoby zagospodarowania terenów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów a zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie obowiązkowo należy określić szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że część obszarów objętych ustaleniami planu znalazła się na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A.", dla którego obowiązują ustalenia Uchwały Nr [....] Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." Zgodnie z § 4 ust. 1 tejże uchwały na obszarze tym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy P. tereny położone w 100 – metrowej strefie od linii brzegowej również wskazano jako tereny wyłączone z zabudowy. Tymczasem na załączniku graficznym zaskarżonego planu ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy w sposób dopuszczający zabudowę mieszkaniową w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej jeziora S. Chodzi o obszar ustaleń planu nr 6, a konkretnie o przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną tereny o symbolach 6.MN 5, 6.MN 6 i 6 MN.7, których część lub całość (6.MN 7) znalazła się w pasie objętym zakazem zabudowy na podstawie przepisów odrębnych. Trafnie Wojewoda zauważył, że w prognozie środowiskowej odstępstwo od zakazu zabudowy uzasadniono zapisem § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A.", ponieważ część działek była przeznaczona pod zabudowę w obowiązującym planie lub studium, a część jest już zabudowana, przy czym linię zabudowy wyznaczono poprzez połączenie istniejących budynków na działkach sąsiednich. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w ponownej opinii do projektu planu z 18 listopada 2019r. stwierdził, że nie można zastosować odstępstwa określonego w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." , natomiast możliwe jest zastosowanie odstępstwa od zakazu zabudowy na podstawie § 4 ust. 3 pkt 4 uchwały Sejmiku Województwa P. z 22 czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A.", wprowadzającego dopuszczalność odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących obiektów dla osiągnięcia celów wskazanych w tym paragrafie (poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno – krajobrazowych) i przy zachowaniu warunków opisanych w paragrafie (tj. warunku nieprzybliżania zabudowy do brzegów wód a także zwiększania istniejącej zabudowy o nie więcej niż 10 metrów kwadratowych w przypadku budynków o powierzchni mniejszej lub równej 100 metrom kwadratowym oraz o nie więcej niż 10% w przypadku budynków o powierzchni powyżej 100 metrów kwadratowych). Trafnie Wojewoda zauważył, że powyższy warunek nie został odzwierciedlony w planie. Słusznie, zdaniem sądu, organ nadzoru uznał, że nie można podzielić argumentacji Wójta Gminy P. o dopuszczalności wyznaczenia linii zabudowy w zbliżeniu do linii brzegowej jeziora S. tj. z przekroczeniem granicy strefy ochronnej w oparciu o § 4 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A.". Skorzystanie z odstępstwa od zakazu zabudowy przewidzianego § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." dotyczy wyłącznie obszarów zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej przez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 29 i 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zwarta zabudowa to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków. Natomiast przez obszar zwartej zabudowy rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 metrów od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość o tych granic jest mniejsza niż 50 metrów. W dokumentacji planistycznej brak jest wykazania, że przedmiotowe tereny stanowią obszar zwartej zabudowy. Skład orzekający podziela trafność uwag organu nadzoru, że miejscowość D. L. jest niewielką wsią o rozproszonej zabudowie zagrodowej i letniskowej a warunek wyznaczenia linii zabudowy poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach nie został wykazany, gdyż nieczytelność mapy uniemożliwia zlokalizowanie obiektów budowlanych na sąsiednich działkach a dokumentacja planistyczna nie zawiera materiałów potwierdzających istnienia w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej jeziora S. Wójt Gminy P. błędnie także wskazuje § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały Sejmiku Województwa P. z [...] czerwca 2015r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." jako uzasadniający odstępstwo od zakazu zabudowy w pasie ochronnym jeziora, gdyż przepis ten dotyczy zbiorników wodnych pochodzenia antropogenicznego i nie może mieć zastosowania w sprawie. Sąd podzielił też zarzut Wojewody naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla terenów komunikacji albowiem powołany przepis ustawy dotyczy obowiązku określenia minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej a także zarzut Wojewody naruszenia art. 16 pkt 22 ustawy Prawo wodne poprzez przeznaczenie terenu 6. UT po kąpielisko w sytuacji, gdy teren o symbolu 6. UT jest oddalony od jeziora S., co czyni niemożliwym zrealizowanie na nim kąpieliska wraz z plażą oraz przystani wodnej, zgodnie z definicją art.16 pkt 22 ustawy Prawo wodne. Ilość naruszeń przepisów ustawowych przy uchwalaniu zaskarżonego planu oraz ich istotność, zwłaszcza w zakresie sporządzenia załącznika graficznego planu przy zastosowaniu niewłaściwej skali, czyniącego rysunek planu trudnym do odczytania a przez to nie pozwalającym na odkodowanie ustaleń planu i stwierdzona niespójność załącznika graficznego z częścią tekstową planu, uzasadniała stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji (art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)