I GSK 1359/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1501/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z 19 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1501/20, oddalił skargę A. sp. z o.o. w S. (dalej: spółka, skarżąca lub kasator) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: Prezes ARiMR) z [...] lutego 2019 r. nr [...], w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego z udziałem środków z budżetu UE. WSA orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Marszałek Województwa Mazowieckiego wydał [...] stycznia 2016 r. decyzję nr [...] o uznaniu wstępnie grupy producentów owoców i warzyw A. sp. z o.o. za organizację producentów owoców i warzyw w grupie produktów "owoce" i grupie produktów "warzywa". Organizacja jest w trakcie realizacji programu operacyjnego na lata 2017-2019, zatwierdzonego decyzją Dyrektora OT ARR z [...] stycznia 2017 r. Decyzją Dyrektora OT ARR z [...] lipca 2017 r. zatwierdzona została zmiana programu operacyjnego na bieżący 2017 i na 2018 r., a kolejną decyzją z [...] lipca 2017 r. zatwierdzona została zmiana wysokości funduszu operacyjnego na 2017 r., wysokość funduszu operacyjnego została zmniejszona o 163,20 zł, wysokość funduszu po zmianie wynosi [...] zł; zmiana wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na bieżący 2017 r.; zmiana wysokości pomocy finansowej ze środków UE, na bieżący 2017 r., wysokość pomocy finansowej ze środków UE została zmniejszona o 97,92 zł, wysokość pomocy finansowej ze środków UE po zmianie wynosi [...] zł. Spółka [...] lutego 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. Dyrektor ARiMR [...] lutego 2018 r. wystosował pismo powiadamiające o poziomie zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce oraz wysokości pomocy finansowej na dofinansowanie funduszy operacyjnych organizacji producentów za 2017 r. Spółka została poinformowana o konieczności złożenia korekty wniosku do [...] lutego 2018 r. uwzględniającego zmianę poziomu wsparcia funduszu operacyjnego za 2017 r. z 60% na 50% faktycznie poniesionych w 2017 r. wydatków. Następnie Dyrektor ARiMR decyzją z [...] września 2018 r. przyznał spółce pomoc finansową na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o 49.115,29 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes ARiMR, decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora ARiMR. Prezes ARiMR w uzasadnieniu decyzji powołał art. 34 ust. 3 lit. f i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, s. 671; dalej: rozporządzenie 1308/2013). Wskazał, że organizacja składając wniosek o zatwierdzenie programu operacyjnego i zaznaczając, że wnioskuje o limit pomocy finansowej z UE na wydatki z funduszu operacyjnego na poziomie 60%, powinna wziąć pod uwagę ryzyko z tym związane, gdyż art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, że unijna pomoc finansowa jest równa faktycznie wpłaconej kwocie składek i jest ograniczona do 50% faktycznie poniesionych wydatków, a wyłącznie po spełnieniu co najmniej jednego z określonych warunków: (art. 34 ust. 3 lit. a-g) na wyraźny wniosek organizacji producentów może zostać podwyższona do 60%. Spółka winna sobie zdawać sprawę, że w przypadku zaprzestania spełnienia jednego z warunków, który uprawniał ją do skorzystania z podwyższenia limitu z 50% do 60% organy mają obowiązek weryfikacji w każdym roku realizacji spełniania warunków, o których mowa w art. 34 ust. 3 rozporządzenia. Spółka realizująca swój program operacyjny, ze względu na wzrost poziomu zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce powyżej 20% w 2017 r. uprawniona jest do uzyskania wsparcia funduszu operacyjnego za 2017 r. w wysokości 50%, zamiast 60% faktycznie poniesionych w 2017 r. wydatków. Zmniejszenie wnioskowanej kwoty pomocy finansowej zostało ustalone z różnicy między wnioskowaną kwotą pomocy finansowej ze środków UE a ustaloną wysokością pomocy finansowej ze środków UE obliczoną z uwzględnieniem obowiązującego limitu wsparcia funduszu operacyjnego (50%) i wynosi [...] zł. Skarga spółki na decyzję Prezesa ARiMR z [...] lutego 2019 r. została wyrokiem WSA z 26 września 2019 r. sygn. akt V SA/593/19 uwzględniona. Jednak w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa ARiMR, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20 uchylił ww. wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że WSA nie przedstawił spójnego i konsekwentnego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy. Najpierw uznał, że organ błędnie zastosował art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej: kpa), gdyż nie przedstawił żadnych dowodów ani wiarygodnego źródła potwierdzającego, że uznane organizacje producentów owoców i warzyw wprowadzają do obrotu w Polsce więcej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw. W końcowej części rozważań WSA odwołał się jednak do znowelizowanej strategii krajowej dla zrównoważonych programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw oraz zrzeszeń organizacji producentów owoców i warzyw w Polsce za lata 2010-2017, stanowiącej załącznik do informacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 sierpnia 2016 r. (Dz. Urz. Min. Rol. i Roz. Wsi poz. 18), wywodząc, że nie wynika z niej stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce powyżej 20%. Tym samym WSA, zarzucając organom gołosłowne przyjęcie stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce powyżej 20%, jednocześnie z urzędu uwzględnił strategię krajową za lata 2010-2017, wywodząc z niej negatywne konsekwencje dla legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym NSA uznał, że nie sposób zrozumieć stanowiska WSA, który wyraził przeciwstawną ocenę strategii krajowej wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazanej w wyroku. Tę pierwszą uznając jako pozbawioną rzetelności i mocy dowodowej, tę drugą zaś jako istotny dowód w sprawie na okoliczność przekroczenia 20% poziomu zorganizowania rynku owoców i warzyw. NSA wskazał, że WSA nie wyjaśnił przy tym powodów tak różnego podejścia do strategii krajowej, opublikowanej wszak w urzędowym promulgatorze, a zatem wynikające z niej okoliczności są powszechnie znane i nie wymagają innego dowodu. Nie wyjaśnił też sposobu rozumienia przepisów prawa materialnego, zwłaszcza w zakresie interpretacji i zastosowania art. 8a ust. 1 lit. a w zw. z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 138 z 25.5.2017, s. 57; dalej: rozporządzenie 2017/892). NSA orzekł zatem, że ponownie rozpoznając sprawę WSA obowiązany jest uwzględnić fakt, iż strategie krajowe, opublikowane w odpowiednich dzienniku urzędowym, stanowią dowód okoliczności z nich wynikających, a następnie dokonać ponownej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem strategii krajowej, w zależności zaś od wyników tej oceny ocenić wykazanie przez skarżącą warunków udzielenia pomocy ponad zasadniczy pułap. Rozpoznając sprawę ponownie WSA zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. W motywach wyroku WSA wskazał, że na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa), był związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20. WSA wskazał, że w kwestii zorganizowania rynku owoców i warzyw co do zasady pomoc unijna jest ograniczona do 50% faktycznie poniesionych wydatków, co wynika z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 1308/2013. W szczególnych wypadkach prawodawca unijny przewidział zwiększenie tej pomocy do 60%, np. w wypadku, gdy zorganizowanie rynku owoców i warzyw w danym państwie członkowskim nie przekracza 20%. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 na wniosek organizacji producentów limit 50% przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 60%, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają, co najmniej jeden ze wskazanych warunków, w tym został przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw. W dniu 17 sierpnia 2018 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zostało opublikowane rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2018/1146, obowiązujące od 1 stycznia 2018 r. Rozporządzenie to zmieniło m.in. rozporządzenie 2017/892. Zgodnie z art. 8a ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/892 (w brzmieniu wprowadzonym rozporządzeniem 2018/1146), zwiększenie limitu unijnej pomocy finansowej z 50% do 60% w przypadku programu operacyjnego lub części programu operacyjnego uznanej organizacji producentów, o której mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, przyznaje się, jeżeli warunki, o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 308/2013, są spełnione w każdym roku realizacji programu operacyjnego oraz z zastrzeżeniem procedury, o której mowa w art. 9 ust. 2 lit. g. W myśl art. 8a ust. 2 rozporządzenia 2017/892 na potrzeby zwiększenia limitu unijnej pomocy finansowej z 50% do 60% w przypadku programu operacyjnego lub jego części, odsetek produkcji owoców i warzyw sprzedanej przez organizacje producentów, o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, oblicza się dla każdego roku trwania programu operacyjnego jako część wartości produkcji sprzedanej przez organizacje producentów w danym państwie członkowskim w stosunku do łącznej wartości produkcji owoców i warzyw sprzedanej w danym państwie członkowskim w okresie odniesienia określonym w art. 23 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2017/891. Państwa członkowskie, które stosują metodę alternatywną określoną w art. 23 ust. 3 rozporządzenia 2017/891, obliczają jednak odsetek produkcji owoców i warzyw sprzedanej przez organizacje producentów, o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, dla każdego roku trwania programu operacyjnego jako część wartości produkcji sprzedanej przez organizacje producentów w danym państwie członkowskim w stosunku do łącznej wartości produkcji owoców i warzyw sprzedanej w danym państwie członkowskim w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym pomoc zatwierdzono na mocy art. 8 niniejszego rozporządzenia. Dodatkowo w ust. 4 art. 8a rozporządzenia 2017/892 wyjaśniono, że w czasie trwania programu operacyjnego państwa członkowskie co rok sprawdzają, czy spełniono warunki zwiększenia limitu pomocy finansowej Unii z 50% do 60%, o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt g rozporządzenia 2017/892 do wniosków o przyznanie pomocy załącza się dokumenty uzupełniające zawierające informacje dotyczące m.in. zgodności z art. 33 ust. 3, art. 33 ust. 5 akapit pierwszy oraz art. 34 rozporządzenia 1308/2013. Z powyższych przepisów wynika, że warunki, o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, muszą być spełnione w każdym roku realizacji programu operacyjnego. W konsekwencji po złożeniu przez skarżącą wniosku o płatność organ miał obowiązek zweryfikować poziom zorganizowania rynku, a strona miała obowiązek złożyć wniosek wraz z potwierdzeniem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013. Oznacza to, że na etapie oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej na dany rok realizacji programu operacyjnego organ zobowiązany był do ponownej weryfikacji spełniania przez organizacje warunku, o którym mowa w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013. Tym samym mimo zatwierdzenia wartości pomocy finansowej decyzjami z [...] stycznia i z [...] lipca 2017 r., organ rozpoznający wniosek strony o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. miał obowiązek ponownej weryfikacji spełniania warunków uzyskania pomocy, w tym warunków uzyskania pomocy podwyższonej do 60% poziomu faktycznie poniesionych wydatków. Inna interpretacja przepisów prowadziłaby do ominięcia przepisów dotyczących pomocy publicznej, którą to pomocą objęta jest ta sprawa. Zgodnie z art. 8a ust. 3 rozporządzenia 2017/892 państwa członkowskie powiadamiają organizację producentów o zatwierdzonej kwocie pomocy, w tym o kwocie zwiększenia przyznanego na podstawie art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, najpóźniej do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego realizację programu operacyjnego, jak określono w art. 8 niniejszego rozporządzenia. W sprawie nie ulega wątpliwości, że strona wiedziała o kwocie zwiększenia (60% faktycznie poniesionych wydatków), m.in. dysponowała decyzją zatwierdzającą realizację Programu Operacyjnego 2015-2017. Jednakże cytowany wyżej ust. 4 tego przepisu wprost nakazuje organowi coroczną weryfikację spełniania warunków uzyskania pomocy finansowej, a więc także weryfikację już zatwierdzonych programów operacyjnych. WSA podkreślił, że pomoc publiczna jest co do zasady niedozwolona, gdyż tylko wyjątkowo prawodawca unijny dopuszcza udzielenie takiej pomocy. W sprawie zgodnie z art. 211 ust. 1 rozporządzenia 1308/2013 art. 107-109 TFUE stosuje się do produkcji produktów rolnych i handlu nimi. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, art. 107-109 TFUE nie stosuje się do płatności państw członkowskich dokonywanych na podstawie któregokolwiek spośród następujących środków i przepisów oraz zgodnie z nimi: a) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, które są częściowo lub w całości finansowane przez UE (art. 211 ust. 2 lit. a). Tym samym tylko pełna zgodność udzielanej pomocy z rozporządzeniem 1308/2013 umożliwiała wypłatę tej pomocy. Takiej natomiast zgodności, zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej, nie stwierdzono. A więc udzielenie pomocy w podwyższonej wysokości byłoby sprzeczne z tym rozporządzeniem i tym samym stanowiłoby niedozwoloną pomoc publiczną. WSA uznał zatem, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, w zw. z art. 8 i art. 8a, w zw. z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/892. Z tym samych względów WSA za niezasadny uznał zarzut błędnego zastosowania art. 16 § 1 w zw. z art. 110 § 1 kpa poprzez przyjęcie, iż zatwierdzona decyzjami z [...] stycznia i z [...] lipca 2017 r. wysokość pomocy finansowej ze środków pochodzących z UE w kwocie [...] zł na 2017 r., może zostać zmieniona w zakresie dotyczącym pułapu procentowego tej pomocy w ramach decyzji o przyznaniu pomocy na dofinansowanie funduszu operacyjnego. WSA wskazał, że spółka zarzuciła organowi błędne przyjęcie, że uznane organizacje producentów owoców i warzyw wprowadzają do obrotu w Polsce więcej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw, co rzekomo wynika z Informacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2017 r. (Dz. Urz. MRiRW, poz. 70) pomimo że z ww. dokumentu wynika jedynie, że stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw nie przekracza 30%, bez poddania konkretnej wartości procentowej oraz na jaki okres został ustalony procentowy stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce. Ustosunkowując się do tego zarzutu WSA powołał się na wyrok NSA, w którym wskazano, że WSA jest obowiązany uwzględnić fakt, iż strategie krajowe, opublikowane w odpowiednich dzienniku urzędowym, stanowią dowód okoliczności z nich wynikających. Stosując się do wytycznych NSA, WSA wskazał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z art. 36 rozporządzenia 1308/2013 i art. 27 rozporządzenia 2017/891 oraz w zw. z art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2016 r. poz. 58 ze zm.) ustanowił strategię krajową na rzecz zrównoważonych programów operacyjnych na rynku owoców i warzyw. Z informacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 września 2017 r. w sprawie strategii krajowej dla zrównoważonych programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw oraz zrzeszeń organizacji producentów owoców i warzyw w Polsce na lata 2018-2022 (Dz. Urz. MRiRW z 27 września 2017 r. poz. 70) zawartej w tytule "Stan zorganizowania rynku owoców i warzyw oraz rozwój grup i organizacji producentów w Polsce na tle UE" wynika, że "Tempo powstawania grup i organizacji producentów w Polsce wzrosło po 2008 r. w wyniku znacznego zwiększenia pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów. Na koniec 2008 r. w Polsce działało łącznie 57 grup i organizacji producentów. Na 5 kwietnia 2012 r. ich liczba wynosiła 258, w tym 58 OP. W połowie lipca 2013 r. funkcjonowały 324 grupy i organizacje producentów, z czego 105 spełniło wymogi uznania i uzyskało status OP. Zgodnie ze stanem na 31 grudnia 2016 r. w Polsce funkcjonowały ogółem 292 podmioty, w tym 53 wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw zrzeszające łącznie 763 członków i 238 uznanych organizacji producentów owoców i warzyw zrzeszających łącznie 6302 członków oraz 1 zrzeszenie organizacji producentów owoców i warzyw zrzeszające 5 organizacji producentów. W innych krajach w UE obserwowane jest łączenie się organizacji producentów w zrzeszenia organizacji producentów, co w efekcie prowadzi do spadku ich liczby, ale jednocześnie ich znacznego wzmocnienia finansowego. Poziom organizacji rynku w tych działach ogrodnictwa, gdzie powstały i działają grupy i organizacje (producenci jabłek, warzyw pod osłonami i pieczarek) nie przekracza w Polsce 30%. Średni stan zorganizowania rynku owoców i warzyw (mierzony udziałem wartości sprzedanych owoców i warzyw przez grupy i organizacje w całkowitej wartości produkcji towarowej owoców i warzyw) wynosił w UE - 28 wg danych Komisji Europejskiej w 2004 r. 31,1%, w 2007 r. 37,2%, w 2010 r., 43,0%". Z kolei we wcześniejszej strategii krajowej z 2016 r. wprowadzonej Informacją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 sierpnia 2016 r. podając poziom organizacji rynku Minister oparł się o dane z połowy 2009 r. i wskazał, że ten stan zorganizowania nie przekracza 7-8%. Bezspornym pozostaje także, że dane zebrane w informacji z 26 września 2017 r. obejmują okres do końca 2016 r. Jednak ich zakres przedmiotowy jest o wiele szerszy, a nadto zawiera analizy i prognozy rozwoju rynku owoców i warzyw. Z tych analiz i prognoz wynika, że następować ma dalsza koncentracja produkcji, a jedną z przyczyn wzrostu ma być dofinansowanie organizacji producentów ze środków UE, które pozwala na rozbudowę środków technicznych, poprawę pozycji w handlu i zwiększanie eksportu. Potwierdzeniem powyższego jest pismo ARiMR z [...] maja 2019 r. nr [...] i odnoszące się do naliczania na 2018 r. pomocy finansowej i zatwierdzania na 2019 r. programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i pomocy finansowej dla uznanych organizacji producentów, znane sądowi z urzędu, z którego wynika, że zorganizowanie rynku w 2017 r. wynosiło 22,7% (dane pochodzą ze sprawozdania przekazanego przez Polskę do KE). W sprawozdaniu rocznym do KE z działalności organizacji producentów owoców i warzyw za 2016 r., o którym mowa w art. 54 lit. b rozporządzenia 2017/891 (wcześniej podstawę stanowił art. 97 lit. b rozporządzenia wykonawczego 543/2011) wskazano, że udział wartości wprowadzonych do obrotu owoców i warzyw przez uznane organizacje producentów owoców i warzyw, w całkowitej wartości produkcji sprzedanej owoców i warzyw (w tym grzybów i ziół) za 2016 r., wynosi 20,7%. Powyższa analiza wyraźnie pokazuje, że stan zorganizowania rynku w 2016 r. wynosił 20,7%, a w 2017 r. 22,7 %. Mając na uwadze powyższe i treść art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 WSA stwierdził, że dane zawarte w ww. informacji MRiRW z 26 września 2017 r. oraz dane wskazane w sprawozdaniu rocznym do KE z działalności organizacji producentów owoców i warzyw za 2016 r. wyznaczają poziomy odniesienia dla ustalenia stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw. Skoro więc MRiRW odnosi poziom organizacji rynku do 30%, to oznacza, że polski rynek przekroczył już najniższy poziom odniesienia wyznaczony na 20%, co potwierdza złożone do KE sprawozdanie. Dlatego też zarówno opublikowanie przedmiotowej informacji, jak i jej treść, należy traktować jako fakt powszechnie znany. W ocenie WSA celem wydawania dziennika urzędowego przez centralny organ administracji jest zapewnienie powszechnej wiedzy o sprawach podlegających publikacji. Opublikowanie przedmiotowej informacji, jak i jej treść, należy traktować jako fakt powszechnie znany. Zgodnie z art. 77 § 4 kpa fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Zasadność tego poglądu dodatkowo zwiększa konieczność znajomości przedmiotowej informacji MRiRW przez każdą organizację producentów owoców i warzyw realizującą program operacyjny, w tym skarżącą, gdyż w myśl § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie warunków i sposobu wdrażania strategii krajowej w programach operacyjnych realizowanych na rynkach owoców i warzyw (Dz. U. poz. 800), stanowi ona podstawę do opracowania i corocznej weryfikacji tegoż programu operacyjnego. W związku z tym przedmiotowa informacja stanowi element stanu faktycznego, który powinien być uwzględniony. WSA dodał, że jest świadomy, iż powyższa strategia dotyczy okresu 2018-2022, a więc nie obejmuje 2017 r. Jednak Minister przywołał dane na 31 grudnia 2016 r., co jasno wynika z tej strategii. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, WSA uznał, że nie było konieczne, aby w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes ARiMR wskazywał w sposób szczególny, za pomocą opisów czy wyliczeń, że poziom organizacji rynku owoców i warzyw przekraczał wartość 20%. W świetle powyższego WSA uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że do 2015 r. stopień zorganizowania nie przekraczał 20% i dopiero w 2016 r. przekroczył 20%, o czym skarżąca został poinformowana pismem z [...] lutego 2018 r. Skoro więc w 2016 r. zorganizowanie rynku owoców i warzyw przekroczyło 20%, to prawidłowo organ ograniczył wysokość pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. do poziomu 50% faktycznie poniesionych wydatków, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 1308/2013. Oznaczało to utratę za 2017 r. uprawnienia strony do korzystania z pomocy dofinansowania funduszu operacyjnego na podwyższonym poziomie 60%. W efekcie, WSA na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę spółki. Spółka wniosła skargę kasacyjną skarżąc wyrok WSA w całości. Zaskarżonemu wyroki – na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa – zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) błędnego zastosowania art. 190 w zw. z art. 134 § 1 ppsa poprzez nieprawidłową interpretacje wyroku NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20 polegającą na przyjęciu, że NSA rozpoznając skargę kasacyjną przesądził kwestie, iż organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, pomimo że ww. wyrokiem NSA uchylił wyrok WSA z 26 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 593/19 uwzględniając jedynie zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa i podniósł, że strategie krajowe opublikowane w odpowiednim dzienniku urzędowym stanowią dowód okoliczności z nich wynikających, jednak pozostawił WSA ocenę tegoż dowodu co do wykazania przez skarżącą warunków udzielenia pomocy ponad zasadniczy pułap; 2) błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: pusa) w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa, poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonych decyzji, polegającą na przyjęciu, że: a) organy ARiMR nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 kpa przyjmując, iż organizacje producentów owoców i warzyw wprowadzają do obrotu w Polsce, więcej niż 20% całej produkcji owoców i warzyw, co wynika z informacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 września 2017 r. w sprawie strategii krajowej dla zrównoważonych programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw oraz zrzeszeń organizacji producentów owoców i warzyw w Polsce na lata 2018-2022 (Dz. Urz. MRiRW z 2017 r., poz. 70; dalej: strategią krajowa), pomimo że: - w strategii krajowej nie podano konkretnych danych, a jedynie założenia oraz przypuszczenia co do stanu zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce; - skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. złożonym do NSA, wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, iż podawane przez ARiMR dane są błędne, a stopień zorganizowania rynku wynosił za 2017 r. 17,86%, a tym samym nie przekraczał tej wartości w 2016 r., co WSA pominął w ramach ponownego rozpoznania sprawy; b) organy nie miały obowiązku wskazania w uzasadnieniu decyzji opisów oraz wyliczeń dotyczących stopnia zorganizowania rynku, ponieważ zgodnie z art. 77 § 4 kpa treść strategii krajowej jest faktem powszechnie znanym i nie wymaga dowodzenia, pomimo że organy z urzędu posiadały konkretne dane ilościowe, wynikające chociażby z przekazywanych KE sprawozdań rocznych, a strategia krajowa nie wskazuje na jakiekolwiek konkretne wyliczenia i konkretne dane dotyczące rynku owoców i warzyw, więc organy, zgodnie z art. 11 w zw. z art. 77 § 4 kpa winny zakomunikować skarżącej dane wynikające z posiadanych z urzędu dokumentów, celem ich weryfikacji, chociażby sprawozdań za 2016 r.; 3) błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 190 ppsa, poprzez nieprawidłową kontrolę decyzji, polegającą na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o dokumenty oraz dane znane sądowi z urzędu i nieznajdujące się w aktach sprawy, tj. chociażby sprawozdanie roczne do KE z działalności organizacji producentów owoców i warzyw za 2016 r., pomimo że; a) organy nie dołączyły do akt postępowania administracyjnego jakichkolwiek dokumentów przekazywanych KE, jak też nie powołały się w treści decyzji na tego typu dokumenty, a jedynie powołały się na treść strategii krajowej; b) zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 i 4 kpa do obowiązków organów należy zebranie i rozpatrzenie wyczerpującego materiału dowodowego, a fakty znane z urzędu winny być zakomunikowane skarżącej, więc WSA nie może zastępować organów w tym zakresie; c) WSA powinien rozstrzygnąć sprawę na podstawie akt sprawy, a nie na podstawie dokumentów czy też informacji znanych sądowi z urzędu; d) zgodnie z wyrokiem z 23 czerwca 2020 r. WSA powinien dokonać oceny strategii krajowej jako dowodu dla udowodnienia okoliczności z niej wynikających i powołanych przez organ w decyzji, a nie dokonywać własnych ustaleń faktycznych na podstawie dowodów niepowołanych przez organy w treści zaskarżonych decyzji; 4) błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa poprzez przyjęcie, że organy nie naruszyły art. 16 § 1 w zw. z art. 110 § 1 kpa, ponieważ pułap pomocy finansowej zatwierdzony decyzjami z [...] stycznia i [...] lipca 2017 r. może zostać zmieniony przez organ w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, pomimo że zatwierdzony pułap pomocy finansowej powinien być niezmienny, jeżeli organ wydaje w tym przedmiocie odrębną decyzje, a decyzja w zakresie pomocy finansowej odnosi się do sprawdzenia realizacji działań i operacji, jak również sprawdzenia zakresu poniesionych i zatwierdzonych wydatków, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przez WSA art. 151 ppsa i oddalenia skargi; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci; 1) błędnej wykładni art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 w zw. z art. 8, w zw. z art. 8a ust. 1 lit. a, w zw. z art. 8a ust. 2, w zw. z art. 8a ust. 3, w zw. z art. 8a ust. 4, w zw. z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/892, w zw. z art. 23 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2017/891, poprzez przyjęcie, że w ramach postępowania o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego organ po raz kolejny winien zweryfikować przesłanki zwiększenia pułapu pomocy finansowej z 50% na 60% kwoty wydatków, nawet w przypadku uprzedniego zatwierdzenia decyzją administracyjną zwiększonego pułapu pomocy finansowej, pomimo że z ww. przepisów wynika, iż państwa członkowskie powiadamiają o kwocie zwiększenia pułapu pomocy finansowej najpóźniej do 15 grudnia roku poprzedzającego realizacje programu operacyjnego, a zatem w przedmiotowej sprawie do 15 grudnia 2016 r. i co za tym idzie nie jest możliwe kwestionowanie pułapu pomocy po jego zatwierdzeniu decyzją właściwego organu, a przedstawiona przez WSA wykładnia, analogiczna do wykładni organów pomija treść art. 8a ust. 3 rozporządzenia 2017/892; 2) błędnego zastosowania art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 w zw. z art. 8a ust. 2 rozporządzenia 2017/892, w zw. z art. 22 ust. 1 i 5, w zw. z art. 23 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2017/891, poprzez niezastosowanie ww. przepisów w ramach kontroli zaskarżonych decyzji i przyjęcie, że organy chociażby w powołanym przez WSA piśmie ARiMR z [...] maja 2019 r. nr [...] w sposób prawidłowy obliczyły i podały dane co do stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, pomimo że nie ulega żadnej wątpliwości, iż organy w sposób błędny dokonują obliczeń wartości produkcji sprzedanej organizacji producentów w stosunku do całości wprowadzonej do obrotu produkcji owoców i warzyw w Polsce, albowiem dokonują tych obliczeń na podstawie całego obrotu organizacji producentów, również towarów zakupionych z rynku, a nie tylko produkcji samych organizacji i ich członków. Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji obu instancji, a także rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym i tym samym zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Wniosła także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego wg norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. W takiej sytuacji oceny poszczególnych zarzutów należy rozpocząć od zarzutów naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. W punkcie I.1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci błędnego zastosowania art. 190 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, poprzez nieprawidłową interpretację wyroku NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 37920 polegającą na przyjęciu, że WSA rozpoznając skargę kasacyjną organu przesądził, że organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, mimo że ww. wyrokiem NSA uchylił wyrok WSA z 26 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 593/19 uwzględniając jedynie zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa i podniósł, że strategie krajowe opublikowane w odpowiednim dzienniku urzędowym stanowią dowód okoliczności z nich wynikających, jednak pozostawił WSA ocenę tegoż dowodu co do wykazania przez skarżącą warunków udzielenia pomocy ponad zasadniczy pułap. Nie jest to zarzut usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 190 ppsa – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niewątpliwie zatem WSA rozpoznając ponownie skargę spółki, był zobowiązany do uwzględnienia oceny prawnej NSA wyrażonej w wyroku z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20. Co prawda, jak słusznie wskazuje kasator, główną przyczyną uchylenia wyroku WSA z 29 września 2019 r. było uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa dotyczącego wymogów sporządzenia uzasadnienia wyroku. Jednak nie oznacza to, że NSA nie zawarł szerszej oceny prawnej sprawy, a ta – zgodnie z art. 190 ppsa – musiała być wzięta pod uwagę przez WSA przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przypomnieć należy, że NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę WSA obowiązany jest uwzględnić fakt, iż strategie krajowe, opublikowane w odpowiednich dzienniku urzędowym, stanowią dowód okoliczności z nich wynikających. Następnie nakazał dokonać WSA ponownej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem strategii krajowej, w zależności zaś od wyników tej oceny ocenić wykazanie przez spółkę warunków udzielenia pomocy ponad zasadniczy pułap. Stwierdzić należy, że ponownie rozpoznając skargę WSA wypełnił wytyczne zawarte w wyroku z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20 zarówno w zakresie interpretacji przepisów prawa materialnego, jak i kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Przy czym zauważyć należy, że kasator nie wskazał jakie fakty i dowody, w obecnie zaskarżonym wyroku, WSA miałby przeciwstawić przyjętym faktom i dowodom. W tym miejscu należy przypomnieć, że pomimo niekwestionowanego obowiązku z wynikającego z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/892 (do wniosku o przyznanie pomocy załącza się dokumenty uzupełniające zawierające informacje dotyczące zgodności z art. 34 rozporządzenia 1308/013), spółka nie załączyła do wniosku o wypłatę pomocy żadnych dokumentów, które dowodziłyby zasadności podwyższenia limitu pomocy z podstawowej stawki 50% do stawki 60%. W szczególności skarżąca, zorganizowana przecież w formę spółki handlowej, która obraca milionami złotych i powinna być profesjonalnie zarządzana, w postępowaniu administracyjnym nie przedstawiła żadnych obliczeń odnośnie stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw. Spółka wyłącznie kwestionuje ustalenia poczynione przez organ. W związku z tym brak załączenia do wniosku o płatność dokumentów, które dowodziłyby zasadności podwyższenia limitu pomocy z podstawowej stawki 50% do stawki 60% stanowi istotną okoliczność negatywną obciążającą skarżącą, a nie działającą na jej korzyść. Skoro bowiem spółka nie przedstawiała żadnych faktów i dowodów, które można byłoby ewentualnie przeciwstawić dowodom i faktom, na których oparto zaskarżoną decyzję, to takie zaniechanie nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu o nadaniu wytycznym NSA skutku dalej idącego lub zaniechaniu obowiązku kontroli decyzji przez WSA. W punkcie I.2 petitum skargi kasacyjnej zarzucono błędne zastosowanie art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa, poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonych decyzji, polegającą na przyjęciu, iż: a) organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 kpa przyjmując, iż organizacje producentów owoców i warzyw wprowadzają do obrotu w Polsce, więcej niż 20% całej produkcji owoców i warzyw, co wynika ze strategii krajowej, pomimo że: w strategii krajowej nie podano konkretnych danych, a jedynie założenia oraz przypuszczenia co do stanu zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce; skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. złożonym do NSA wykazała, że podawane przez organy dane są błędne, a stopień zorganizowania rynku wynosił za 2017 r. 17,86%, co WSA pominął w ramach ponownego rozpoznania sprawy; b) organy nie miały obowiązku wskazania w uzasadnieniu decyzji opisów oraz wyliczeń dotyczących stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw. ponieważ zgodnie z art. 77 § 4 kpa treść strategii krajowej jest faktem powszechnie znanym i nie wymaga dowodzenia, pomimo że organy z urzędu, posiadały konkretne dane ilościowe, wynikające chociażby z przekazywanych KE sprawozdań rocznych, a strategia krajowa nie wskazuje na jakiekolwiek konkretne wyliczenia i konkretne dane dotyczące rynku owoców i warzyw, więc organy, zgodnie z art. 11 w zw. z art. 77 § 4 kpa winny zakomunikować skarżącej dane wynikające z posiadanych z urzędu dokumentów, celem ich weryfikacji. Nie są to zarzuty usprawiedliwione. Przede wszystkim nie można zgodzić się z kastorem, że w strategii krajowej nie podano konkretnych danych, a jedynie założenia oraz przypuszczenia co do stanu zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, gdyż w rzeczonej strategii krajowej Minister podał konkretne dane odnośnie faktów, które już miały miejsce. Natomiast założenia dotyczą przyszłych stanów rzeczy. Co prawda dokładność danych, w tym wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw nie jest zbyt duża. Niemniej zastosowana dokładność jest wystarczająca do oceny kluczowej w sprawie, czy wskaźnik przekroczył 20%. Odnośnie pisma procesowego z [...] czerwca 2020 r. złożonego w postępowaniu kasacyjnym, należy zauważyć, że jego adresatem był NSA. Jeżeli NSA odnalazłby w tym piśmie argumenty, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, to pewnie dałby temu wyraz w uzasadnieniu wyroku z 23 czerwca 2020 r. Przy czym wskazać należy, że zgodnie z art. 133 §1 ppsa – sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (por. art. 106 § 4 ppsa), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 ppsa. Tak więc sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. W związku z powyższym nie byłoby uzasadnione przepisami prawa zestawianie faktów i dowodów zebranych w aktach sprawy z oświadczeniem zawartym w piśmie procesowym z [...] czerwca 2020. Skarżąca miała prawo, a nawet – jak wynika z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/892 – obowiązek przedstawienia danych i dowodów dotyczących wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw w załączeniu do wniosku o płatność, który zainicjował procedurę administracyjną. Jednak zaniechała wykonania tego obowiązku i nie przedstawiła dowodów we właściwym okresie. Co więcej – z akt sądowych sprawy – nie wynika aby spółka nie powoływała się na oświadczenia zawarte w jej piśmie z [...] czerwca 2020 r. w ponownie prowadzonym postępowaniu przed WSA. W tym stanie rzeczy konkluzja kasatora jakoby WSA jedynie wybiórczo dokonał kontroli decyzji, "wyciągając" ze złożonych dokumentów informacje pasujące pod postawioną tezę, iż stopień zorganizowania przekroczył 20% jest chybiona. Przy czym nie można w sprawie podzielić argumentu, jakoby organ zatajał dane dotyczące stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w celu uniemożliwienia weryfikacji opublikowanych wskaźników, ponieważ informacje te mają charakter faktów notoryjnych. ARiMR publikowała i nadal publikuje na stronie internetowej wszelkie wskaźniki, które pomagają beneficjentom, w tym na rynku owoców i warzyw, składać wnioski o pomoc lub wnioski o płatność. Ponadto ARiMR udostępnia dane stanowiące informację publiczną na stosowny wniosek, także na wniosek kasatora. Podawanie w decyzjach danych wyjściowych dotyczących stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw byłoby celowe i uzasadnione, gdyby zachodziła konieczność ustalenia tego faktu. Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotowa okoliczność wskutek publikacji w dzienniku urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stała się faktem powszechnie znanym, postępowanie wyjaśniające mogłoby spotkać się – jak trafnie zauważa organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną – z zarzutem naruszenia art. 12 kpa, który statuuje zasadę szybkości postępowania i posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wreszcie nie można pominąć możliwości powołania się na fakt notoryjny przez zastosowanie art. 106 § 4 ppsa (fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony.). W związku z powyższym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 77 § 4 kpa w związku z art. 151 ppsa. W punkcie I. 3 petitum skargi kasacyjnej zarzucono błędne zastosowanie art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 190 ppsa, poprzez nieprawidłową kontrolę decyzji, polegającą na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o dokumenty oraz dane znane sądowi z urzędu i nieznajdujące się w aktach sprawy, tj. chociażby sprawozdanie roczne do KE z działalności organizacji producentów owoców i warzyw za 2016 r., pomimo że: a) organy nie dołączyły do akt postępowania administracyjnego jakichkolwiek dokumentów przekazywanych KE, jak i nie powołały się w treści decyzji na tego typu dokumenty, a jedynie powołały się na treść strategu krajowej; b) zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 i 4 kpa do obowiązków organów należy zebranie i rozpatrzenie wyczerpującego materiału dowodowego, a fakty znane z urzędu powinny być zakomunikowane skarżącej, więc WSA nie może zastępować organów w tym zakresie; c) WSA powinien rozstrzygnąć sprawę na podstawie akt sprawy, a nie na podstawie dokumentów czy też informacji znanych sądowi z urzędu; d) zgodnie z wyrokiem z 23 czerwca 2020 r. WSA powinien dokonać oceny strategii krajowej jako dowodu dla udowodnienia okoliczności z niej wynikających i powołanych w decyzji, a nie dokonywać własnych ustaleń faktycznych na podstawie dowodów niepowołanych przez organy w treści zaskarżonych decyzji. Nie są to zarzuty usprawiedliwione. Przede wszystkim wskazać należy, że WSA nie oparł wyroku na fakcie wyprowadzonym z dokumentu w postaci sprawozdań rocznych kierowanych do KE. W motywach zaskarżonego wyroku wyraźnie bowiem wskazano, że sprawozdanie do KE tylko potwierdza fakt stwierdzony w strategii krajowej. Zatem sprawozdanie nie stanowi wyłącznego dowodu na okoliczność wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw. WSA nie przeprowadzał postępowania dowodowego w celu ustalenia faktów i posłużył się ww. dokumentem tylko w celu weryfikacji, czy fakt notoryjny stwierdzony w strategii krajowej może budzić wątpliwości. Natomiast brak ww. dokumentu w aktach sprawy nie podważa poprawności kontroli zaskarżonej decyzji, gdyż nie podważa prawdziwości faktu notoryjnego stwierdzonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w strategii krajowej. Zatem nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Notabene z akt sądowych sprawy wynika (k. 89-90), że ARiMR w trybie informacji publicznej udzielił stronie wyjaśnień w zakresie przesłanych do KE sprawozdań i je udostępnił. W punkcie I. 4 petitum skargi kasacyjnej zarzucono błędne zastosowania art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 ppsa, poprzez przyjęcie, że organy nie naruszyły art. 16 § 1 w zw. z art. 110 § 1 kpa, ponieważ pułap pomocy finansowej zatwierdzony decyzjami z [...] stycznia i [...] lipca 2017 r. może zostać zmieniony przez organy w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, pomimo że zatwierdzony pułap pomocy finansowej powinien być niezmienny jeżeli organ wydaje w tym przedmiocie odrębną decyzje, a decyzja w zakresie pomocy finansowej odnosi się do sprawdzenia realizacji działań i operacji, jak również sprawdzenia zakresu poniesionych i zatwierdzonych wydatków. Nie jest to zarzut usprawiedliwiony. Wskazać należy, że omawianego zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że kasator zakłada, iż decyzja wydawana przed rozpoczęciem danego roku realizacji w przedmiocie przyznania pomocy wskazująca na maksymalny jej limit finansowy i decyzja wydawana po zakończeniu danego roku realizacji w przedmiocie refundacji określonej części wydatków (zatwierdzenie wysokości funduszu operacyjnego na 2017 r., zatwierdzenie wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na 2017 r., zatwierdzenie pomocy finansowej ze środków pochodzących z UE na 2017 r.), to decyzja w tej samej sprawie. Zasadność postawionego zarzutu powinna być wykazana nie w oparciu o ogólnikowe twierdzenia odnoszące się do treści decyzji, lecz analizę stosunku administracyjnoprawnego, na podstawie przepisów prawa materialnego. W ww. decyzjach powołano się na art. 34 rozporządzenia 1308/2013. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu – unijna pomoc finansowa jest równa faktycznie wpłaconej kwocie składek, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a), i jest ograniczona do 50% faktycznie poniesionych wydatków. W myśl. ust. 2 – unijna pomoc finansowa jest ograniczona do 4,1% wartości produkcji wprowadzanej do obrotu przez każdą organizację producentów lub każde zrzeszenie organizacji producentów. Jednakże w przypadku organizacji producentów ta wielkość procentowa może zostać zwiększona do 4,6% wartości produkcji sprzedanej, pod warunkiem że kwota przekraczająca 4,1% wartości produkcji sprzedanej jest wykorzystywana wyłącznie na potrzeby środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego. W przypadku zrzeszenia organizacji producentów ta wielkość procentowa może zostać zwiększona do 4,7% wartości produkcji sprzedanej, pod warunkiem że kwota przekraczająca 4,1% wartości sprzedanej produkcji jest wykorzystywana przez dane zrzeszenie organizacji producentów w imieniu jego członków wyłącznie na potrzeby środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego. Zgodnie z ust. 3 lit. f – na wniosek organizacji producentów limit 50% przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 60%, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają co najmniej jeden z następujących warunków: został przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw. W myśl ust. 4 – limit 50% przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 100% w następujących przypadkach: a) wycofania z rynku owoców i warzyw, których ilość nie przekracza 5% wielkości produkcji sprzedanej przez każdą organizację producentów oraz których zbywanie odbywa się w drodze: (i) bezpłatnej dystrybucji wśród organizacji i fundacji charytatywnych, zatwierdzonych w tym celu przez państwa członkowskie, do wykorzystania w ich działalności na rzecz pomocy osobom, których prawo do otrzymywania pomocy społecznej jest uznane w prawie krajowym, w szczególności w związku z tym, że osoby te nie posiadają niezbędnych środków utrzymania; (ii) bezpłatnej dystrybucji w zakładach karnych, szkołach i instytucjach szkolnictwa publicznego, placówkach, o których mowa w art. 22, na obozach wypoczynkowych dla dzieci oraz w szpitalach i domach spokojnej starości wyznaczonych przez państwa członkowskie, które podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby dystrybuowane w ten sposób ilości produktów stanowiły uzupełnienie ilości normalnie kupowanych przez placówki tego rodzaju; b) działań związanych z coachingiem innych organizacji producentów lub grup producentów uznanych zgodnie z art. I25e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 lub art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, pod warunkiem że organizacje te są z regionów państw członkowskich, o których mowa w art. 35 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, lub producentów indywidualnych. Wskazać należy, że zacytowany przepis określa tylko ogólne zasady, a więc nie reguluje szczegółów przyznania pomocy i procedury przyznania pomocy. Jednak nie może być on interpretowany w ten sposób, że pomoc finansowa przysługuje organizacji producentów, i to w określonej wysokości, zanim jeszcze zacznie ona realizować program operacyjny. Z samej treści przepisu wynika, że wysokość pomocy zależy od wysokości faktycznie poniesionych wydatków (ust. 1) i wartości produkcji wprowadzanej do obrotu (ust. 2), które mogą być ocenione dopiero po zakończeniu danego roku realizacji programu operacyjnego. Już tylko w związku z tym wnioskowanie, że na podstawie decyzji dyrektora OT ARR, organizacja producentów nabyła prawo do pomocy finansowej w określonej wysokości, nie może być uznane za uzasadnione. Ponadto należy wziąć pod uwagę przepisy rozporządzenia 543/2011, a także później wprowadzonych: rozporządzenia 2017/891 i rozporządzenia 2017/892. Z przepisów tych wynika, że zdarzenia mające miejsce przed rozpoczęciem danego roku realizacji programu operacyjnego mają charakter prognozy skutków finansowych w perspektywie preliminarza budżetu przygotowywanego przez Komisję. Natomiast rzeczywiste skutki finansowe i wysokość pomocy ustalane są dopiero po zakończeniu danego roku realizacji programu operacyjnego. Zgodnie z (aktualnie uchylonym już) art. 54 ust. 1 rozporządzenia 543/2011 – najpóźniej do dnia 15 września organizacje producentów powiadamiają swoje państwo członkowskie o szacunkowych kwotach wkładu unijnego oraz wkładu ich członków oraz samej organizacji producentów do funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wnioskami o zatwierdzenie zmian w przedmiotowych programach. Zgodnie z obowiązującym art. 26 rozporządzenia 2017/891 – najpóźniej do dnia 15 września organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów powiadamiają państwo członkowskie, które udzieliło im uznania, o szacunkowych kwotach unijnej pomocy finansowej oraz o składkach ze strony swoich członków lub samych organizacji producentów i zrzeszeń na rzecz funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wszelkimi wnioskami o zatwierdzenie zmian w istniejących programach operacyjnych. Zgodnie z art. 68 ust. 1 rozporządzenia 543/2011 – państwa członkowskie powiadamiają organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów o zatwierdzonych kwotach pomocy, zgodnie z wymogiem art. 103g ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego rok, dla którego wnioskowana jest pomoc. Zgodnie z obowiązującym art. 26 rozporządzenia 2017/892 – państwa członkowskie powiadamiają organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów o zatwierdzonych kwotach pomocy do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego rok, dla którego wnioskowana jest pomoc. Przepisy te regulują obowiązek dotyczący roku poprzedzającego rok, dla którego wnioskowana jest pomoc, co w powiązaniu z art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1308/2013 wskazuje, iż chodzi tylko o zakreślenie maksymalnej wielkości, której nie będą mogły przekroczyć organizacje składając wniosek o pomoc za dany rok. Zgodnie z art. 97 lit. a) rozporządzenia 543/2011 – państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje i dokumenty do dnia 31 stycznia danego roku - łączną kwotę funduszy operacyjnych zatwierdzoną w tym roku dla wszystkich programów operacyjnych. W powiadomieniu wyraźnie podaje się zarówno łączną kwotę funduszy operacyjnych, jak i łączną kwotę pomocy unijnej przyznanej na te fundusze. Analogiczną treść ma aktualnie obowiązujący art. 54 lit. a rozporządzenia 2017/891. W ten sposób zakończony zostaje etap udziału państw członkowskich w zbieraniu danych do preliminarza budżetu UE zasadniczo na rok następujący po danym roku realizacji programu operacyjnego, o którym mowa w art. 101 TFUE i art. 41 rozporządzenia 2018/1046. W realiach niniejszej sprawy w 2017 r. miała nastąpić realizacja programu operacyjnego w części dotyczącej pierwszego roku, a złożenie wniosku o pomoc i rozliczenie mogło być dokonane dopiero w 2018 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2017/892 – do dnia 15 lutego roku następującego po roku, dla którego wnioskowana jest pomoc, organizacje producentów składają do właściwego organu państwa członkowskiego wnioski o przyznanie pomocy lub o jej wyrównanie, w odniesieniu do każdego programu operacyjnego będącego przedmiotem wniosku o pomoc. Natomiast w ust. 2 tego przepisu wyspecyfikowano dokumenty uzupełniające wniosek, w tym dotyczące: wnioskowanej pomocy, wartości produkcji sprzedanej, składek finansowych wniesionych przez organizację producentów i jej członków, wydatków poniesionych w związku z programem operacyjnym. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia 2017/892 – państwa członkowskie wypłacają pomoc do dnia 15 października roku następującego po roku realizacji programu, a zgodnie z art. 54 lit. b) ww. rozporządzenia państwa członkowskie przekazują do dnia 15 listopada każdego roku - roczne sprawozdanie. Zatem dopiero po zakończeniu danego roku realizacji programu operacyjnego następuje: 1) złożenie wniosku o przyznanie pomocy, 2) przedstawienie dowodów uzasadniających ten wniosek, 3) weryfikacja wniosku oraz 4) przyznanie pomocy i 5) jej wypłata. W realiach niniejszej sprawy wniosek o przyznanie pomocy został złożony 15 lutego 2018 i rozpoznany zaskarżoną decyzją. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przedmiot ww. decyzji nie był tożsamy, gdyż w zaskarżonej decyzji przyznano pomoc w określonej wysokości na podstawie konkretnych danych wymaganych przepisami prawa, które skutkuje wypłatą środków finansowych. Natomiast we wcześniejszych decyzjach możliwe było co najwyżej określenie maksymalnej dostępnej pomocy finansowej, które nie skutkuje wypłatą środków finansowych, lecz tyko prognozą dla budżetu UE. W związku z tym nie mogło dojść do naruszenia art. 16 § 1 kpa W motywie (3) rozporządzenia 2018/1146, na mocy którego doszło do wprowadzenia art. 8a w rozporządzeniu 2017/892, wskazano na konieczność ustanowienia szczegółowych zasad obliczania stopnia zorganizowania producentów w państwie członkowskim, tak aby składanie wniosków o pomoc i weryfikacja warunków zwiększenia limitu przebiegały spójnie w całej Unii. Skoro wnioski o pomoc pojawiają się w wyżej zaprezentowanych przepisach UE dopiero po zakończeniu danego roku realizacji programu operacyjnego, to rozbieżności w zakresie interpretacji przepisów regulujących zwiększenie pułapu pomocy do 60% mogły dotyczyć kwestii okresu wystąpienia przesłanki polegającej na stopniu organizacji rynku, a nie kwestii momentu oceny wystąpienia tej przesłanki. Ocena wystąpienia tej przesłanki może mieć miejsce tylko w toku rozpoznawania wniosku o przyznanie pomocy. Wątpliwości mogły dotyczyć tego, czy przesłanka polegająca na określonym stopniu organizacji rynku powinna istnieć w okresie: 1) rozpoznawania wniosku o przyznanie pomocy, 2) danym roku realizacji programu operacyjnego, 3) okresu przed realizacją programu operacyjnego. Przed dodaniem art. 8a w rozporządzeniu 2017/892 konieczna byłaby interpretacja nie tylko w oparciu o literalną treść przepisów, lecz również z uwzględnieniem celu, który powinien być realizowany przez podwyższenie pułapu pomocy do 60%. Nie ulega wątpliwości, że celem podwyższenia pułapu pomocy na podstawie art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 było zachęcenie do tworzenia organizacji producentów na terytorium państw członkowskich, gdzie stopień organizacji był niższy niż przeciętny stopień organizacji producentów w UE. W odpowiedzi na skargą kasacyjną organ trafnie zauważa, że podobny cel jest realizowany na podstawie art. 35 rozporządzenia 1308/2013, w którym zezwolono na pomoc państwa w przypadku, gdy stopień zorganizowania producentów w sektorze owoców i warzyw jest znacząco poniżej średniej unijnej. Jednakże należy zauważyć, że przesłanki i sposób oceny nie są tożsame. O ile art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1308/2013 nakazuje analizę danych w ujęciu historycznym, to w art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 nie zastosowano takiej samej metody. W związku z tym określanie wysokości pułapu pomocy tylko w odniesieniu do stopnia zorganizowania producentów w okresie przed realizacją programu operacyjnego byłoby nieuzasadnione. Ponadto należy zastanowić się do jakich skutków mogłaby doprowadzić interpretacja forsowana przez kasatora. Gdyby podwyższenie pułapu pomocy zależałoby tylko od oceny stopnia zorganizowania producentów w sektorze owoców i warzyw w okresie przed realizacją programu operacyjnego, bez uwzględnienia stopnia organizacji w czasie realizacji programu operacyjnego, to w przypadku wzrostu tego miernika powyżej 20% w czasie realizacji programu operacyjnego, wypłacanie podwyższonej pomocy pomimo zmniejszenia dysproporcji w zakresie stopnia organizacji producentów mogłoby stanowić pomoc publiczną naruszającą uczciwą konkurencję. W związku z tym uzależnienie podwyższonego pułapu pomocy od corocznej oceny stopnia zorganizowania producentów w okresie realizacji programu operacyjnego realizuje cele określone w art. 107 TFUE. W związku z powyższym uzasadniona jest teza, iż dodanie art. 8a w rozporządzeniu 2017/892, w którym doprecyzowano zasady obliczania stopnia zorganizowania producentów w państwie członkowskim, nie miało na celu zmiany stanu prawnego, lecz stanowi tylko potwierdzenie właściwego sposobu interpretowania przepisu art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013. W związku z przedstawioną analizą przepisów prawa materialnego, przedmiot zaskarżonej decyzji i decyzji z [...] stycznia 2017 r. oraz z [...] maja 2017 r. Dyrektora ARiMR, nie jest tożsamy. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci błędnego zastosowania art. 16 § 1 w zw. z art.110 § 1 kpa w zw. z art.151 ppsa jest nieuzasadniony. W punkcie II. 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013, w zw. z art. 8, w zw. z art. 8a ust. 1 lit. a, w zw. z art. 8a ust. 2, w zw. z art 8a ust. 3, w zw. z art. 8a ust. 4, w zw. z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/892, w zw. z art. 23 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2017/891, poprzez przyjęcie, że w ramach postępowania o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego organ po raz kolejny powinien zweryfikować przesłanki zwiększenia pułapu pomocy finansowej z 50% na 60% kwoty wydatków, nawet w przypadku uprzedniego zatwierdzenia decyzją administracyjną zwiększonego pułapu pomocy finansowej, pomimo że z ww. przepisów wynika, iż państwa członkowskie powiadamiają o kwocie zwiększenia pułapu pomocy finansowej najpóźniej do 15 grudnia roku poprzedzającego realizacje programu operacyjnego, a zatem w przedmiotowej sprawie do 15 grudnia 2016 r. i co za tym idzie nie jest możliwe kwestionowanie pułapu pomocy po jego zatwierdzeniu decyzją właściwego organu, a przedstawiona przez WSA wykładnia, analogiczna do wykładni organów pomija treść art. 8a ust. 3 rozporządzenia 2017/892. Nie są to zarzuty usprawiedliwione. Omawiane zarzuty opierają się na błędnym założeniu kasatora o tożsamości decyzji wydawanych przed rozpoczęciem roku realizacji programu operacyjnego (w sprawie zatwierdzenia programu operacyjnego) i po zakończeniu roku realizacji programu operacyjnego (w sprawie żądania wypłaty części pomocy, które powinno znajdować oparcie w realizowanych wydatkach). Kwestia ta dotycząca różnic pomiędzy przedmiotowymi decyzjami została wyjaśniona w ramach poprzednio rozpoznawanego zarzutu. Powtarzanie tego wywodu jest zatem niecelowe. Wskazać należy, że kasator błędnie zrozumiał wykładnię WSA, gdyż w uzasadnieniu zarzutu przedstawiono wykładnię odmienną od wykładni zawartej w obecnie zaskarżonym wyroku WSA. Wykładnia przedstawiona w uzasadnieniu zarzutu spełnia tylko ten warunek, że można wykazywać jej wadliwość w zestawieniu z przytoczonym wyrokiem NSA. Wynikiem wykładni przedstawionej w uzasadnieniu obecnie zaskarżonego wyroku WSA było skontrolowanie wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw zarówno w roku realizacji programu operacyjnego, tj. 2017, jak również w roku poprzedzającym rok realizacji programu operacyjnego, czyli w 2016 r. W punkcie II. 2 petitum skargi kasacyjnej zarzucono błędne zastosowanie art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia 1308/2013 w zw. z art. 8a ust. 2 rozporządzenia 2017/892, w zw. z art. 22 ust. 1 i 5, w zw. z art. 23 ust. 113 rozporządzenia 2017/891, poprzez niezastosowanie ww. przepisów w ramach kontroli zaskarżonych decyzji i przyjęcie, że organy chociażby w powołanym przez WSA piśmie ARiMR z [...] maja 2019 r. w sposób prawidłowy obliczyły i podały dane co do stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, pomimo że nie ulega żadnej wątpliwości, iż organy w sposób błędny dokonują obliczeń wartości produkcji sprzedanej organizacji producentów w stosunku do całości wprowadzonej do obrotu produkcji owoców i warzyw w Polsce, albowiem dokonują tych obliczeń na podstawie całego obrotu organizacji producentów, również towarów zakupionych z rynku, a nie tylko produkcji samych organizacji i ich członków. Nie jest to zarzut usprawiedliwiony. Stwierdzić należy, że omawiany zarzut pozostaje w jednoznacznej sprzeczności z zarzutem oznaczonym w skardze kasacyjnej jako pkt I.3, w którym zarzucono nieprawidłową kontrolę zaskarżonych decyzji, polegającą na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o dokumenty oraz dane znane sądowi z urzędu i nieznajdujące się w aktach sprawy, tj. chociażby sprawozdanie roczne do KE z działalności organizacji producentów owoców i warzyw za 2016 r., pomimo że: a) organy nie dołączyły do akt postępowania administracyjnego jakichkolwiek dokumentów przekazywanych KE, jak również nie powołały się w treści decyzji na tego typu dokumenty. W przytoczonym zarzucie może chodzić tylko o pismo ARiMR z [...] maja 2019 r. Zatem z jednej strony kasator uważa, że ww. pismo w ogóle nie powinno być brane przez sąd pod uwagę jako dokument, które nie znajduje się w aktach sprawy. A z drugiej strony powołuje się na przedmiotowe pismo jako dowód w niniejszej sprawie w celu wykazania błędnego obliczenia przez organ wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że analizowany zarzut całkowicie odbiega od wytycznych NSA zawartych w wyroku z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 379/20 i narusza art. 190 ppsa. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA wskazano, że rozpoznając ponownie sprawę WSA obowiązany będzie uwzględnić fakt, iż strategie krajowe, opublikowane w odpowiednich dzienniku urzędowym, stanowią dowód okoliczności z nich wynikających, a następnie dokonać ponownej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powołanej przez organ odwoławczy strategii krajowej, w zależności zaś od wyników tej oceny, ocenić wykazanie przez skarżącą warunków udzielenia pomocy ponad zasadniczy pułap. Zatem NSA zauważył, że wskaźnik stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw opublikowany w dzienniku urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako fakt notoryjny może okazać się wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. WSA zastosował się do ww. wytycznych i przytoczył pismo ARiMR z [...] maja 2019 r., które dotyczy przedmiotowego wskaźnika w 2018 r., tylko w kontekście prognozowanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wzrostowej tendencji wskaźnika stopnia zorganizowania producentów owoców i warzyw. Natomiast analizowany zarzut skargi kasacyjnej narusza art. 190 ppsa zdanie drugie, który stanowi, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kasator kwestionuje wytyczne NSA co do ustalenia faktu notoryjnego na podstawie strategii krajowej opublikowanej w dzienniku urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i dąży do wykazania konieczności ponownego przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego. Niezależnie od naruszenia przez kasatora art. 190 ppsa należy zauważyć, że analizowany zarzut dąży do ustalenia w sposób odmienny stanu faktycznego w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 ppsa, co narusza ten ostatni przepis. Przypomnieć bowiem należy, że zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego – aby był skuteczny – musi zostać oparty na wykazaniu, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Przy czym w skardze kasacyjnej ustalenia faktyczne mogą zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt 2 ppsa). W rozpoznawanej sprawie, jak stwierdzono przy ocenie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie doszło. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).