II GSK 1713/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 69/11 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 69/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę G. Sz. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości za rok 2008. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o przyznaniu płatności za rok 2008 z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych dla G. Sz. - orzekł o utrzymaniu w mocy w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył, że w dniu [...].05.2009 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynął wniosek kontynuacyjny skarżącego o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2008. Wniosek producenta obejmował: 1. Pakiet "Utrzymanie łąk ekstensywnych", realizowany w wariancie półnaturalne łąki dwukośne (P01b) na obszarze 3,65 ha (wnioskowana kwota płatności – 3.212 zł). 2. Pakiet "Rolnictwo ekologiczne", realizowany w ramach wariantów: uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności (S02a02) na areale 17,84 ha; trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności (S02b02) na obszarze 3,65 ha; uprawy sadownicze – w tym jagodowe – bez certyfikatu zgodności (S02d01) na obszarze 55,30 ha oraz uprawy sadownicze – w tym jagodowe – z certyfikatem zgodności (SO2d02) na obszarze 41,55 ha. Po zweryfikowaniu wniosku, organ I instancji wydał opisaną wyżej decyzję, na podstawie której stronie przyznana została pomoc w ramach wariantu P01b do całej zgłoszonej powierzchni 3,65 ha, w wysokości 3.212 zł. Odmówiono natomiast pomocy do pakietu S02 "Rolnictwo ekologiczne". Powodem odmowy płatności było ustalenie, że wnioskodawca nie spełnia wymogów w zakresie prowadzenia gospodarstwa zgodnie z wymogami rolnictwa ekologicznego. Rozpatrujący odwołanie organ wyższego stopnia wskazał, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.; dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego aktu normatywnego, powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu. Od zasady tej przewidziane są wyjątki określone w ust. 2-5 § 5. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ I instancji, że wnioskodawca nie spełnił wymogów dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. Podkreślił również, że istotne znaczenie w sprawie ma kwestia zobowiązań wieloletnich, jakie podejmowane są z chwilą uzyskania pierwszej płatności w ramach realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Jak wyjaśnił organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie istniała możliwości zwiększenia w 2008 roku powierzchni użytków rolnych, określonych na podstawie pomiarów dokonanych podczas kontroli na miejscu wykonanej w lutym 2008 r., gdyż jest to już trzeci rok uczestnictwa w programie. Organ odwoławczy uznał, że rolnik deklarując we wniosku z [...] maja 2008 r. 114,69 ha (wariant S02a02, S02d01 i S02d02) gruntów rolnych do płatności, dokonał zwiększenia powierzchni użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, wbrew zapisom § 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Jak zaznaczono, ustawodawca ograniczył możliwość dokonywania takich zwiększeń powierzchni do dnia 15 marca 2007 r., z tym że zgodnie z ust. 2 i 3 tego przepisu możliwe jest dokonanie zwiększenia jeszcze w drugim roku realizacji programu, czyli w tym przypadku w roku 2008, jednak wraz z ewentualnym dokonaniem stosownej zmiany w planie działalności rolnośrodowiskowej. Z kolei jednak działka H, zgłoszona w pakiecie "Rolnictwo ekologiczne" (w wariancie S02b02) musiała być wykluczona z płatności, ponieważ wnioskodawca nie spełnił wymogów przewidzianych dla rolnictwa ekologicznego. Na decyzję organu odwoławczego została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z wnioskiem o jej uchylenie w części odmawiającej przyznania skarżącemu płatności. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził, że podstawę dla rozstrzygnięcia sprawy stanowi § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), z którego wynika, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje, zmniejsza i wstrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta. Sąd wskazał, że najistotniejsze dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest brzmienie § 5 rozporządzenia. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu, z wyłączeniem pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 5 (tj. ochrona gleb i wód), oraz z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei z ustępu 2 wynika, że powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy w zakresie pakietów innych niż wymieniony w § 1 ust. 2 pkt 5, może ulec zwiększeniu o nie więcej niż 5% dotychczasowej powierzchni, lecz nie więcej niż o 2 ha, w pierwszym lub drugim roku realizacji programu rolnośrodowiskowego. Ustęp 3 natomiast stanowi, że w przypadku przekroczenia zwiększenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać zmiany planu działalności rolnośrodowiskowej; do zmiany planu działalności rolnośrodowiskowej przepis § 4 stosuje się odpowiednio. Na mocy zaś ustępu 4 – w przypadku zwiększenia powierzchni użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy w zakresie pakietów innych niż wymieniony w § 1 ust. 2 pkt 5, w trzecim roku i dalszych latach realizacji programu rolnośrodowiskowego, opracowuje się nowy plan działalności rolnośrodowiskowej, przy czym w świetle ustępu 5, zwiększenia, o którym mowa w ust. 4, można dokonać nie później niż w dniu 15 marca 2007 r. Do terminu realizacji nowego planu działalności rolnośrodowiskowej przepis § 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że producent rolny realizuje taki program od dnia 1 marca roku, w którym została wydana decyzja administracyjna o przyznaniu pierwszej płatności rolnośrodowiskowej. Na tle cytowanych przepisów rozporządzenia Sąd I instancji podzielił pogląd organu, że w zakresie wniosków kontynuacyjnych w kolejno postępujących po sobie latach realizacji wieloletniego programu rolnośrodowiskowego, za powierzchnię objętą przedmiotowym zobowiązaniem należy zasadniczo przyjmować taką powierzchnię, do której producent rolny otrzymał płatność w pierwszym roku uczestnictwa w programie, a w razie zgodnego z prawem zwiększenia w kolejnych latach powierzchni należy przyjmować powierzchnię, do której przyznano płatności po zwiększeniu. W razie zaś stwierdzenia w poprzednich latach, np. wskutek kontroli, zmniejszenia powierzchni, na której realizowany jest program rolnośrodowiskowy, należy przyjmować powierzchnię po zmniejszeniu, do której płatność przyznano. Z akt wynika, że rozpoczęcie przez skarżącego programu rolnośrodowiskowego nastąpiło w 2005 r., a w związku z przejęciem w roku 2007 zobowiązań od innego producenta, który rozpoczął realizację przedsięwzięć rolnośrodowiskowych z dniem 1 marca 2006 r., to – zgodnie z § 5 ust. 2 i 5 – jeszcze w roku 2007 skarżący mógł dokonać zwiększenia użytków rolnych do 5% dotychczasowego areału (lub 2 ha) bez obowiązku dokonania zmiany w planie działalności rolnośrodowiskowej lub zwiększenia przekraczającego podane wartości, z tym że wówczas konieczne było dokonanie zmiany w planie. Sąd I instancji podkreślił, że na mocy ostatecznej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]), dotyczącej płatności na rok 2007, skarżący otrzymał płatność z omawianego tytułu do wariantu P01b (który nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie) z jednoczesnym pomniejszeniem płatności o 100% względnie odmową przyznania pomocy w odniesieniu do pozostałych wariantów deklarowanych przez wnioskodawcę, jako efekt ustaleń dokonanych w czasie kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...], [...], [...] i [...] lutego 2008 r. Nadto Sąd I instancji podkreśla, że decyzja powyższa stała się także prawomocna wskutek oddalenia skargi kasacyjnej strony skarżącej od wyroku WSA we W. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 110/09 (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2011 r., II GSK 190/10). Sąd wskazał, że ustalenia faktyczne i prawne, które legły u podstaw decyzji za 2007 r., a dotyczyły także wyników kontroli gospodarstwa skarżącego w przedmiocie spełnienia warunków prowadzenia działalności ekologicznej – w świetle brzmienia przytoczonego § 5 rozporządzenia – wiązały organy ARiMR co do rozstrzygnięcia za 2008 r. W ocenie Sądu I instancji, mając na uwadze treść ustępów 4 i 5 § 5 rozporządzenia oraz okoliczności odmowy przyznania płatności za roku ubiegły do tych samych działek na mocy ostatecznej i prawomocnej decyzji, trafnie organy przyjęły, że deklarowane przez skarżącego we wniosku na rok 2008 grunty, do których nie przyznano mu płatności na rok 2007 (o łącznej powierzchni 114,69 ha) należało uznać za niedopuszczalne zwiększenie powierzchni zobowiązania, dokonane w trzecim roku realizacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego, niezgodnie z przywoływanym § 5 rozporządzenia. Okoliczności sprawy w zakresie stanu faktycznego nie wskazują także, by skarżący zmienił plan działalności rolnośrodowiskowej, co jedynie mogłoby uzasadniać dokonanie zgodnego z prawem zwiększenia powierzchni działek deklarowanych do płatności. G. Sz. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. oraz o zasądzenie kosztów. Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy: 1st. Art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 2 w związku z § 5 ust. 1 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 174, poz. 1809) oraz niezastosowanie § 13 ust. 1 tego rozporządzenia. 2nd. Art. 145 § 1 ust. 1 pkt a/ p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa materialnego poprzez naruszenie § 16 ust. 1 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 5 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. 3rd. Art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny zarzutu skargi odnoszącego się do dopuszczenia przez organ dowodu z Protokołu czynności sprawdzających Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlu Artykułami Rolno-Spożywczymi we W. i w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dopuszczenie przez organ w postępowaniu niezgodnego z prawem dowodu w postaci uwierzytelnionej kopii dokumentu pn. Protokół z czynności sprawdzających z dnia [...].11.2008 r., sporządzonego przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we W., mimo że dokument ten sporządzony został z oczywistym naruszeniem wymagań, o jakich mowa w art. 28 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) w brzmieniu ustawy obowiązującym w dacie czynności objętych ww. dokumentem, przez co nie mógł stanowić dowodu merytorycznego w sprawie. 4th. Art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny zarzutu skargi odnoszącego się do dopuszczenia przez organ dowodu z ustaleń z czynności sprawdzających Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we W. i w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie przez organ w postępowaniu niezgodnego z prawem dowodu w postaci uwierzytelnionej kopii pisma zatytułowanego "Ustalenia z czynności sprawdzających" sporządzonego przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we W., mimo że dokument ten sporządzony został z oczywistym naruszeniem wymagań, o jakich mowa w art. 28 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) w brzmieniu ustawy obowiązującym w dacie czynności objętych ww. dokumentem, przez co nie mógł co do zasady stanowić dowodu merytorycznego w sprawie, a ponieważ nie zawiera żadnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, nie mógł stanowić dowodu na jakąkolwiek okoliczność poza samym faktem przeprowadzenia czynności sprawdzających. 5th. Art. 145 § 1 ust. 1 pkt a/ p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 28 ust. 2 pkt 6 ustawy o jakości, z której wynika a'contrario, że brak sporządzenia przez WIJHARS protokołów oględzin oznacza niestwierdzenie nieprawidłowości. 6th. Art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niedokonanie oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w przedmiocie realizacji wariantu S02a01 na trwałych użytkach zielonych. W konsekwencji Sąd I instancji w ogóle nie zbadał zasadności zarzutu kasatora, że ustalenia organu w tym przedmiocie dokonane zostały dowolnie, w braku jakichkolwiek dowodów w tym przedmiocie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że zgodnie z ostateczną decyzją płatności rolnośrodowiskowe za 2007 r. zostały mu przyznane tylko do części działek, z uwagi na niespełnienie wymagań niezbędnych do uzyskania płatności. Nie zmienia to jednak zdaniem skarżącego faktu, że plan rolnośrodowiskowy nie uległ zmianie i deklaracja działek i pakietów była z nim zgodna. W ocenie skarżącego brak jest podstawy prawnej dla poglądu, że ważny plan rolnośrodowiskowy uległ zmianie na skutek decyzji za rok 2007 per facta concludenta. Tym samym, według stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, odmowa przyznania płatności z racji niedopuszczalnego zwiększenia powierzchni, na której realizowany jest program rolnośrodowiskowy, stoi w sprzeczności z przywołanymi przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie żadna z przyczyn nieważności postępowania nie występuje. Skarżący podniósł w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa procesowego, wskazując, że skarga kasacyjna oparta jest na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jednakże formułując poszczególne zarzuty w ramach tej podstawy, autor skargi kasacyjnej powołuje przepisy prawa materialnego. Wobec powyższego ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga poczynienia kilku uwag o charakterze ogólnym. Skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym i materialnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w niej konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotnym wymogiem materialnym (konstrukcyjnym) skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czyniąc skargę nieskuteczną oraz uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest ważnym elementem skargi kasacyjnej również dlatego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, co wynika ze wspomnianego związania sądu granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Określenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa – które zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez Sąd I instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wskazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazać trafność (słuszność) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. Przystępując do oceny zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że nie odpowiada on wszystkim warunkom wynikającym z art. 176 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny zarzutu skargi odnoszącego się do dopuszczenia dowodu. Przepis ten określa jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie sądu. Twierdzenie autora skargi, że Sąd I instancji nie dokonał oceny zarzutu odnoszącego się do dopuszczenia dowodu nie wystarczy do uznania, iż doszło do naruszenia omawianego przepisu, bowiem w uzasadnieniu skargi nie wykazano, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższej przyczyny uznania tego zarzutu za nieskuteczny należy zauważyć, że uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia nieodpowiadającego w pełni warunkom określonym w tym przepisie, z reguły nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, skoro zgodnie z art. 184 in fine p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona. W odniesieniu do żadnego z zarzutów wymienionych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że podane przez niego uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Istotne w rozpoznawanej sprawie jest to, że w zakresie wniosków kontynuacyjnych w kolejno po sobie następujących latach realizacji wieloletniego programu rolnośrodowiskowego, za powierzchnię objętą przedmiotowym zobowiązaniem należy przyjmować taką powierzchnię, do której producent rolny otrzymał płatność w pierwszym roku uczestnictwa w programie. Trafne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie niniejszej istotna jest powierzchnia gruntów określona decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z [...] stycznia 2009 r. ostateczna i prawomocną dotyczącą płatności 2007 r. na skutek wyroku NSA z 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 190/10, w którym przesądzono o braku spełnienia warunków przedmiotowej płatności za 2007 r., co skutkowało przyjęciem za niedopuszczalne zwiększenie powierzchni gruntów w 2008 r. i w konsekwencji odmowę tej płatności. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.