I SA/Po 307/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o sprostowanie wyroku z dnia 20 września 2012 r. o sygn. akt I SA/Po 307/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu odsetek od nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oraz oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący wystąpił o sprostowanie wyroku z dnia 20 września 2012 r. o sygn. akt I SA/Po 307/12. Zdaniem skarżącego na stronie [...] uzasadnienia wyroku jest fragment, który zawiera istotne błędy rachunkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie i orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Za taką oczywistą omyłkę nie może być natomiast uznany taki przypadek, kiedy stwierdzenie ewentualnych rozbieżności, niedokładności wymaga dokładniejszej analizy tekstu. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", J. P. Tarno, LexisNexis, Warszawa 2012 r. wydanie 5, s. 414). Tryb sprostowania, nie może również prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd w sprawie. Rozpatrywany wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony, gdyż dokonanie sprostowania uzasadnienia w sposób wskazany przez skarżącego, prowadziłoby do zmiany ustaleń stanu faktycznego sprawy, a nie wyeliminowania błędu jaki powstał przy sporządzaniu uzasadnienia. Wkraczałoby to poza wyznaczone powołanym przepisem granice sprostowania orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.