III SA/Kr 471/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Hanna Knysiak - Sudyka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S i J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym przez J. S. i J. S. (zwanych dalej skarżącymi) postanowieniem z dnia 13 marca 2020 r. nr [...], wydanym na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekające o: "1. Ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wydaniem decyzji [...] z dnia 17.09.2019 r. o rozgraniczeniu działki nr [...] z działkami nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w K na kwotę 4 350,00 zł (słownie: cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt złotych). 2. Zobowiązaniu właścicieli działki nr [...] w K: Pana E. J. i Panią W. J. do uiszczenia kosztów określonych w pkt. 1, tj.: 2 175,00 zł (słownie: dwa tysiące sto siedemdziesiąt pięć złotych, 3. Zobowiązać współwłaścicieli działki nr [...] w K: Panią J. S. i Pana J. S., Pana A. B. i Panią A. B., Pana M. B. i Panią M. B. do uiszczenia 1/4 kosztów określonych w pkt. 1, tj.: 1087,50 zł (słownie: jeden tysiąc osiemdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) w częściach ułamkowych zależnych od części ułamkowych własności: - Pani J. S. i Pan J. S. – 1/2 części kosztów określonych w pkt. 3, w kwocie: 543,75 zł (słownie: pięćset czterdzieści trzy złote i siedemdziesiąt pięć groszy), - Pan A. B. i Pani A. B. – 1/4 części kosztów określonych w pkt. 3, w kwocie: 271,87 zł (słownie: dwieście siedemdziesiąt jeden złotych i osiemdziesiąt siedem groszy), - Pan M. B. i Pani M. B. – 1/4 części kosztów określonych w pkt. 3, w kwocie: 271,87 zł (słownie: dwieście siedemdziesiąt jeden złotych i osiemdziesiąt siedem groszy), 4. Zobowiązać współwłaścicieli działki nr [...] w K: Pana E. J. i Panią W. J., Pana J. S. i Panią J. S., Panią Z. B. oraz spadkobierców wg oświadczenia po Panu T. K. i Pani H. K. - Pana A. T. i Panią M. K., spadkobierców wg oświadczenia po Panu S. B. i Pani A. B. - Pana M. B., Pana H. B., Pana S. B., Pana A. B., Panią J. M., Panią B. S. i Panią D. W., spadkobierców wg oświadczenia po Pani E. O. - Panią D. G., Panią A. O., Pana A. O. i Panią I. B., spadkobierców wg oświadczenia po Panu A. O. i Pani H. O. - Pana S. O., Panią W. M., Panią K. K. oraz Panią M. T., będącą również spadkobierczynią po Panu R. P. - do uiszczenia 1/4 części kosztów określonych w pkt. 1, tj.: 1087,50 zł (słownie: jeden tysiąc osiemdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) w częściach ułamkowych zależnych od części ułamkowych własności: - Pan E. J. i Pani W. J. - 1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Pana J. S. i Panią J. S. -1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Panią Z. B. -1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Pana A. T. i Panią M. K. -1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Pana M. B., Pana H. B., Pana S. B., Pana A. B., Panią J. M., Panią B. S. i Panią D. W. - 1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Panią D. G., Panią A. O., Pana A. O. i Panią I. B. - 1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy), - Pana S. O., Panią W. M., Panią K. K., Panią M. T. 1/7 części kosztów określonych w pkt. 4, w kwocie: 155,36 zł (słownie: sto pięćdziesiąt pięć złotych i trzydzieści sześć groszy)." Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] w K zostało wszczęte w wyniku wniosku E. J. i W. J. – postanowieniami Wójta Gminy z dnia [...] 2018 r. oraz z dnia [...] 2019 r. Decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], Wójt Gminy zakończył postępowanie rozgraniczeniowe, w wyniku czego uprawniony wykonawca prac geodezyjnych, z którym Wójt zawarł umowę na wykonanie prac geodezyjnych wystawił fakturę nr [...], opiewającą na kwotę 4 350,00 zł. Postanowieniem z dnia [...] 2019 r., znak: [...], organ pierwszej instancji - Wójta Gminy - ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 4 350,00 zł i zobowiązał właścicieli działek rozgraniczanych do uiszczenia kosztów w określonej kwocie w terminie ustalonym w postanowieniu. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania zawarł umowę, na wykonanie czynności geodezyjnych i przeprowadzenia rozgraniczenia, z geodetą uprawnionym mgr inż. A. A. – G Biuro Usług Geodezyjnych z siedzibą w O, na kwotę 4 350,00 zł (umowa nr [...] z dnia 29 marca 2019 r. - faktura nr [...] z dnia 2 września 2019 r.). Kwota została zapłacona przez Wójta Gminy - jako organ administracji publicznej. Przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, znak: [...], było ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], a działkami nr [...] i nr [...] w K. Działki nr [...], nr [...] i nr [...] w K zostały ustalone jako działki sąsiednie i są wymienione w decyzji, znak: [...] z dnia 17 września 2019 r, ze wskazaniem właścicieli. Działki nr [...], nr [...] i nr [...] w K zostały ustalone jako działki sąsiednie z uwagi na punkty styczne, wspólne z działkami wnioskowanymi do rozgraniczenia. Wyznaczone punkty styczne to punkty oznaczone na szkicu granicznym jako: pkt 3 pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] i działką nr [...], pkt 6915 pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...], działką nr [...] i działką nr [...], pkt 12231 pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] i działką nr [...]. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że koszty rozgraniczenia zostały tak ustalone, że ponoszą je właściciele gruntów sąsiadujących po połowie - właściciele działek wnioskowanych do rozgraniczenia i w interesie, których postępowanie rozgraniczeniowe było prowadzone czyli właścicieli działki nr [...], nr [...] i nr [...] w K. W związku z powyższym organ pierwszej instancji orzekł jak na wstępie. Na powyższe postanowienie zażalenie, w ustawowym terminie, złożyli: A. B., A. B., A. O., K. K., M. K., M. B., M. B., A. T., J. i J. S. reprezentowani przez radcę prawnego Z. K., D. W., A. B., J. M., S. B., Z. B., H. B., B. S. W uzasadnieniu zażaleń wskazano przede wszystkim, że postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się z wniosku W. J. i E. J., a zatem to oni winni być obciążeni kosztami postępowania rozgraniczeniowego w całości. Wszyscy odwołujący wnieśli o odstąpienie od ustalenia im kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Opisanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W jego uzasadnieniu SKO wskazało, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zgodne z obowiązującymi przepisami. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie zawierają regulacji odnośnie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, co oznacza, że poniesienie przez stronę obciążających ją kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. trybie przewidzianym w art. 262 § 1 i art. 264 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stronę obciążają koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Natomiast w myśl postanowień art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Kolegium wskazało również, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przy ustalaniu rozdziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego ma (poza przepisem art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.) zastosowanie art. 152 Kodeksu cywilnego. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 11 grudnia 2006 r. (w składzie 7 sędziów) uchwałę ( sygn. akt I OPS 5/06) stwierdzając w niej, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która wystąpiła z wnioskiem o wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Sąd uznał, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 Kodeksu cywilnego, stanowiąca, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą "po połowie", co wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Sąd uznał, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, iż to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, że postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby - zdaniem Sądu - w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic, wobec czego nie powinien ponosić kosztów rozgraniczenia. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Kolegium zaznaczyło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się też, iż postanowienie o ustaleniu wysokości kosztów postępowania określa je odpowiednio do okoliczności sprawy, a więc żądań stron, ich interesu, czy spowodowania dodatkowych kosztów z winy którejś ze stron postępowania i wszelkie ustalenia w tym zakresie wymagają stosownego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2006 r, sygn. IV SA/Wa 474/06 oraz WSA w Poznaniu z dnia 23 marca 2011 r, sygn. akt IV SA/Po 81/11). W przedmiotowej sprawie powyższa zasada była brana pod uwagę przy ustalaniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Odpowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości nie może skutecznie wywodzić, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży bowiem w interesie prawnym wszystkich właścicieli. Już sam fakt braku rozgraniczenia nieruchomości lub zaistnienia innej podstawy do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego prowadzi do konstatacji, że w interesie każdego z właścicieli nieruchomości, które nie są prawidłowo rozgraniczone, jest dokonanie rozgraniczenia. Ponadto Kolegium wskazało, że od kosztów, w tym kosztów postępowania rozgraniczeniowego, można tylko zwolnić wówczas, gdy zostanie na stronę nałożony obowiązek ich poniesienia. W pierwszej kolejności organ powinien ustalić wysokość kosztów i osoby zobowiązane do ich poniesienia, stosownie do art. 264 k.p.a., a dopiero później, gdy postanowienie to stanie się ostateczne rozstrzygać na podstawie art. 267 k.p.a. o zwolnieniu od obowiązku ich ponoszenia. Mając powyższe na uwadze Kolegium orzekło, jak w sentencji. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący, działając przez pełnomocnika, zarzucili SKO naruszenie: 1) przepisów art. 7, 7a, 7b k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie uwzględnienie słusznego interesu obywateli w tym nie uwzględnienie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, 2) nie uwzględnienie wszystkich dowodów, które mogły przyczynić się do sprawiedliwszego rozstrzygnięcia jak kwestia zaangażowania do sfinansowania (przynajmniej w części) funduszu sołeckiego, nie przesłuchanie na tę okoliczność świadków, przejrzenie dokumentów oraz orzecznictwa w tym zakresie (art. 75 k.p.a.). Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów na rzecz skarżących łącznie z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący w szczególności podkreślili, ze wbrew temu co pisze w uzasadnieniu SKO nie obciążenie kosztami wszystkich uczestników (stron postępowania rozgraniczeniowego nie jest równoznaczne z pozbawieniem tych uczestników legitymacji strony w postepowaniu administracyjnym. Skoro bowiem organ może obciążyć strony, tzn. ze nie musi wszystkich obciążać tymi kosztami. NSA w swojej uchwale zaznaczył, że strony które nie zostały obciążone tracą atrybut strony postępowania. Podniesiony przez SKO taki argument jakoby z urzędu należy obciążyć kosztami postępowania rozgraniczeniowego wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiednich pod rygorem utraty przez nich praw strony, nie może uzyskać aprobaty. Z orzeczeń sądów, w tym z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 417/13 wynika, że jeżeli nie ma sporu co do przebiegu granic, nie jest sprawiedliwe aby inny podmiot, który o rozgraniczenie nie wnioskował i brak było ku temu przesłanek miał ponosić choćby częściowe koszty postępowania rozgraniczeniowego. Podnieśli, że w postępowaniu zostały naruszone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co spowodowało powstanie finansowej niesprawiedliwości po stronie skarżących. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że przy rozgraniczaniu nieruchomości, unormowanym przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), występują dwa stadia postępowania: administracyjne i sądowe. Rozgraniczenie kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę albo, gdy organ prowadzący postępowanie wyda decyzję w sprawie. Natomiast od decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji nie przysługuje stronom odwołanie do organu administracyjnego drugiej instancji, lecz w myśl art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dni doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Konsekwencją takiej dwufazowości postępowania rozgraniczeniowego jest to, że w postępowaniu administracyjnym, oprócz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), mogą mieć zastosowanie także przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 459, zwanej dalej Kodeksem cywilnym). W związku z tym należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 Kodeksu cywilnego norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, Lex Omega nr 229485). Zatem przy ustalaniu rozdziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego będą miały zastosowanie: powołany wyżej art. 152 Kodeksu cywilnego oraz art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. Ten przepis przywołany jako ostatni stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony. W przypadku więc kosztów rozgraniczenia koszty te obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego. Wyjaśnić również trzeba, że koszty rozgraniczenia obejmują wynagrodzenie geodety, wydatki poniesione za sporządzenie map i innych dokumentów oraz znaków granicznych, a także na przeprowadzenie dowodów w toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2211/14, stwierdził, że ze wskazanej uchwały z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 nie wynika, iż "w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby, biorące w nim udział. We wspomnianej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił bowiem jedynie możliwość obciążenia właścicieli sąsiadujących nieruchomości takimi kosztami, nie stwierdzając jednak kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w takim postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym art. 262 § 1 k.p.a. a wiec swobodę w ocenie, które z wygenerowanych w toku postępowania kosztów, strona powinna ponieść w związku z tym, że albo wynikły one z jej winy albo zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie". NSA podkreślił także, że orzeczenie o kosztach postępowania rozgraniczeniowego "następuje zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego. Postanowienie dotyczące kosztów postępowania (...) powinno zatem uwzględniać rozstrzygnięcie organu co do meritum sprawy. W rezultacie, wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku". W tym samym kierunku zmierzają aktualnie orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 423/18; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 95/18). Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, organy, rozłożyły koszty postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy strony postępowania rozgraniczeniowego, w sposób w ocenie Sądu, zgodny z zasadą wynikającą z art. 152 Kodeksu cywilnego. Prawidłowo organy orzekły, obciążając kosztami postępowania rozgraniczeniowego wszystkie osoby będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości i sąsiednich, trafnie podkreślając, że postępowanie w tym przedmiocie nie toczy się tylko i wyłącznie w interesie wnioskujących o rozgraniczenie, lecz w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Z uzasadnienia decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 września 2019 r., znak: [...], co znajduje także potwierdzenie w treści protokołu granicznego z dnia 25 czerwca 2019 r. nr kancelaryjny [...] wynika, że istniał spór co do przebiegu granic (k. 181 i 173 akt administracyjnych). Skarżący nie zgodzili się ze wskazanym na gruncie jej przebiegiem. Ponadto, co niezwykle ważne, w wyniku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego, jak sami przyznali, przebieg granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami został ustalony w sposób odmienny od tego, jaki miał miejsce sprzed rozgraniczenia. Tak wskazany na gruncie przebieg granicy był kwestionowany przez strony. Orzekające organy w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego mogły zatem w takiej sytuacji obciążyć nimi nie tylko wnioskujących o rozgraniczenie ale i wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości i sąsiednich. Rozkład kosztów postępowania rozgraniczeniowego musi bowiem uwzględniać powyższe okoliczności, odzwierciedlając rzeczywisty zakres sporności lub niepewności przebiegu granic nieruchomości. Koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny zostać w tym wypadku rozdzielone równomiernie (w przypadku dwóch właścicieli - po połowie) jedynie w odniesieniu do tej części granicy, której przebieg okazał się obiektywnie sporny lub niepewny. Wobec tego argumenty, że przy ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego w niniejszej sprawie doszło do takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na ich rozdział, nie znajduje swojego uzasadnienia. Organy wyraźnie podkreśliły, że okoliczności tej sprawy, a więc żądania stron, ich interesu, czy spowodowania dodatkowych kosztów z winy którejś ze stron postępowania, była brane pod uwagę przy rozdziale kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Trudno zatem zaprzeczyć, że kwestie poruszane w przywołanym przez pełnomocnika skarżących wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 417/13, zostały pominięte, skoro w sposób wyraźny zarysował się spór o przebieg granic pomiędzy stronami postepowania rozgraniczeniowego. Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonych skutków. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.