II SA/Bk 579/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 listopada 2012 r. wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi S.T. na decyzję P.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE W dniu 26 czerwca 2012 r. S. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] czerwca 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 lipca 2012 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem– w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (k. 7 i k. 9) Wezwanie do wykonania powyższych obowiązków doręczono skutecznie Skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2012 r. (k. 11). Termin do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie w środę 8 sierpnia 2012 r. W dniu 2 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) Skarżący złożył dwie kserokopie pisma z 18 czerwca 2012 r. skierowanego do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie ustosunkowania się do materiału zgromadzonego w sprawie oraz zwrócił się z prośbą o nadesłanie wniosku w sprawie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 7 września 2012 r. referendarz tutejszego Sądu przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych postanowieniem z 4 października 2012 r. tutejszy sąd odrzucił skargę S. T. Przedmiotowe orzeczenie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 5 października 2012 r. (k. 51). W dniu 9 października 2011 r. pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych nastąpiło bez winy Skarżącego. Zdaniem pełnomocnika Skarżący nie wiedział dokładnie do złożenia, którego pisma wzywał go Sąd, nie wiedział co to jest brak formalny i jakie są konsekwencje odrzucenia skargi, tym bardziej, że żadne ze złożonych przez niego pism nie było zatytułowane "skarga". Pełnomocnik nadmieniła również, że Skarżący nie posiada wiedzy prawniczeji nie rozumie pojęć prawniczych takich jak skarga, odpis skargi, czy też odpis poświadczony za zgodność z oryginałem. Zatem w ocenie adwokata (ustanowionego na zasadzie prawa pomocy), Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z jego niewiedzy. Pełnomocnik zaznaczyła, że w dniu doręczenie Skarżącemu wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych nie miał on możliwości skonsultowania się z osobą posiadającą wiedzę prawniczą, a w związku z tym uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez jego winy. Strona skarżąca zaznaczyła również, że wniosek do uzupełnienia braków formalnych skargi został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. 2 października 2012 r., a więc w ciągu 7 dni po otrzymaniu decyzji Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Do wniosku dołączono też 2 odpisy skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 października pełnomocnik została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie trzech odpisów wniosku – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. W wyznaczonym terminie strona skarżąca uzupełniła braki formalne wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić, gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. W sprawie niniejszej strona skarżąca spełniła jedynie wymagania formalne wniosku, bowiem zachowała ustawowy termin 7 dni do wniesienia żądania o przywrócenie terminu - liczonego od daty zapoznania się z aktami sprawy (zapoznanie się z aktami sprawy nastąpiło 2 października 2012 r., wniosek wpłynął 9 października 2012 r.). Jak również dokonała jednocześnie brakującej i uchybionej czynności w postaci załączenia dwóch odpisów skargi, czyniąc zadość wymaganiu wynikającemu z art. 87 § 4 p.p.s.a. Podniesione przez pełnomocnika okoliczności nie uprawdopodabniają natomiast, w ocenie Sądu, zaistnienia okoliczności wyłączających winę Skarżącego w uchybieniu terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Ponadto o braku winy w uchybieniu terminu można dowodzić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 nr 23 str. 1059). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się m.in. nieznajomość prawa, na którą powołuje się pełnomocnik Skarżącego. Zgodnie z powszechnie przyjętą przez orzecznictwo sądowe - zasadą, nikt nie może się skutecznie powoływać się na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. II UKN 519/97). Również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OZ 597/08) wskazał, iż powoływanie się na nieznajomość przepisów prawa nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (analogicznie: NSA w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt I FZ 133/08 oraz w postanowieniu z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 82/08). Ponadto, co należy podkreślić, Skarżący został prawidłowo pouczony w doręczonym mu wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi o skutkach niewykonania obowiązków w wyznaczonym mu terminie. Dlatego też, zdaniem Sądu uchybienie terminowi w niniejszej sprawie wynikało z niedołożenia należytej staranności. Skarżący bowiem omyłkowo, zamiast dwóch odpisów skargi egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, przedłożył dwie kserokopie pisma z [...] czerwca 2012 r. skierowanego do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie ustosunkowania się do materiału zgromadzonego w sprawie oraz zwrócił się z prośbą o nadesłanie wniosku w sprawie przyznania prawa pomocy. Nieznajomość prawa przez Skarżącego, nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca uzupełnienie braków formalnych skargi. W tych okolicznościach nie można też przyjąć, że zaistniały przyczyny zewnętrzne, niezależne od woli strony, nie tylko uniemożliwiające terminowe wykonanie zobowiązania, ale choćby utrudniające tę czynność. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.