I GZ 320/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I GZ 320/19 w zakresie oddalenia zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 750/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt I GZ 320/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 750/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W piśmie z dnia 27 listopada 2019 r. J. L. oświadczył, że skarży postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2019 r., sygn. akt I GZ 320/19. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści pisma skarżącego z dnia 27 listopada 2019 r. wynika, że należy potraktować je jako zażalenie na postanowienie NSA z dnia 4 października 2019 r. Zażalenie to jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne. Stosownie do treści art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, że jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.