I SA/Kr 1691/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zarejestrowania i wydania potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako płatnika VAT-UE oraz zaewidencjonowania do podatku VAT postanawia: I odrzucić skargę, II zwrócić skarżącej Spółce uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). UZASADNIENIE W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik, działając - jak wskazał w imieniu S. sp. z o.o. w K., zaskarżył skierowaną do Spółki decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zarejestrowania i wydania potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako płatnika VAT-UE oraz zaewidencjonowania do podatku VAT. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 28 października 2014r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi, a także pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 31 października 2014r. W dniu 5 listopada 2014r. Spółka nadała na poczcie przesyłkę zawierającą pełnomocnictwo dla osoby podpisanej pod skargą udzielone przez nowego członka zarządu. Jednocześnie, przedkładając oryginał protokołu NZW obejmującego wybór nowego członka zarządu oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zawartej w formie aktu notarialnego umowy zbycia udziałów w Spółce, poinformowano, że do chwili obecnej nie ujawniono jeszcze przedmiotowych zmian w KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących osób prawnych podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sadowego do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych. Sąd przyjmuje za wiarygodne wyjaśnienia Spółki co do nieujawnienia w KRS zmian wynikających z wyboru nowego członka zarządu Spółki oraz zbycia udziałów w Spółce. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że w zakresie objętym wezwaniem Sądu (określenie sposobu reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi) przedłożona przez stronę dokumentacja ma charakter wyłącznie prywatnoprawny. Należy podkreślić, że w publicznoprawnej formie aktu notarialnego zawarte zostało jedynie oświadczenie domniemanego byłego właściciela o posiadaniu udziałów w zbywanej Spółce. Brak jest natomiast publicznoprawnego potwierdzenia stanu faktycznego w Spółce sprzed zbycia udziałów (jak zresztą również po tym momencie), co dopiero mogłoby stanowić właściwy punkt odniesienia dla oświadczeń zawartych w przedmiotowym akcie notarialnym. Mimo wszystko dla właściwego wykazania umocowania do wniesienia skargi i określenia sposobu reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi konieczne zatem było przedłożenie przez stronę wskazanego w wezwaniu odpisu z KRS. W tych warunkach skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 31 października 2014r. to siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upływał z dniem 7 listopada 2014r. Pełnomocnik pouczony o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie – w prawidłowy sposób. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a