II SA/Po 722/15

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2015r wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia 1. ustanowić dla B. K. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych, 2. umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska UZASADNIENIE Skarżący B. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku wnioskodawca argumentował, że jest człowiekiem schorowanym i upośledzonym. Samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Podał, że posiada budynek jednorodzinny o powierzchni [...] m², nadający się do remontu oraz ogród o powierzchni [...] m². Nie posiada żadnego innego majątku nieruchomego, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Utrzymuje się z emerytury w wysokości około [...] zł netto miesięcznie. Oświadczył, że wydatki na lekarstwa i rehabilitację wraz z dojazdem pochłaniają połowę emerytury. Nadto musi wykupić balkonik lub wózek, gdyż jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Dołączył kserokopie zaświadczeń o stanie zdrowia. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Taki szczególny przepis to art. 239 §1 pkt 1 c) p.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Stąd skarżący wnosząc skargę w przedmiocie choroby zawodowej z mocy prawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków (art. 211 - art. 213 p.p.s.a.). Wobec powyższego skarżący zwolniony jest na mocy ustawy z obowiązku poniesienia wszystkich kosztów sądowych związanych z jego udziałem w niniejszej sprawie - art. 239 §1 pkt 1 c) p.p.s.a. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżącego w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, zatem postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a p.p.s.a.). Skarżący złożył także wniosek o ustanowienie radcy prawnego, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jego sytuację majątkową, rodzinną i finansową. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącego pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Aktualnie utrzymuje się ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego w wysokości około [...] zł netto miesięcznie. Wysokość dochodu wskazuje, że w całości przeznacza go na zaspokojenie koniecznych kosztów swojego utrzymania. Skarżący choruje i wymaga rehabilitacji, co zwiększa niezbędne wydatki bieżącego utrzymania. Nie ma żadnego majątku, z którego mógłby czerpać dodatkowe środki na swoje utrzymanie, posiadaną nieruchomość przeznacza na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja finansowa wskazuje, więc że nie ma możliwości wygospodarowania jakichkolwiek środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Przyznać zatem należało prawo pomocy w tym zakresie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 239 §1 pkt 1c i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska